Η ελληνοκυπριακή πολιτική σκήνη κυριαρχείται από το 2004 και έπειτα,από τη ρητορική της «ευρωπαϊκής λύσης»,η οποία παρουσιάζεται ως ένα συμπαγές σύστημα αξιών και μέτρων έναντι των οποίων οι προτάσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς (αλλά και η όποια συμφωνία επίλυσης) πρέπει να συμμορφώνονται. Αν και μέχρι σήμερα δεν έχει αρθρωθεί ένας πλήρης και πειστικός λόγος που να οριοθετεί το βάθος και τη δυναμική της «ευρωπαϊκής λύσης»,εντούτοις η φράση δεν παύει να επαναλαμβάνεται ως ένα mantra που εξάπτει το συλλογικό φαντασιακό μεγάλης μερίδας της ελληνοκυπριακής πλευράς,το οποίο θα ξορκίσει τις δυσκολίες και τη δυσοίωνη προοπτική επίλυσης που προκύπτουν από τα σημερινά δεδομένα των διεθνών ισορροπιών.
Σε σχέση με το πολύπλοκο ζήτημα του περιουσιακού,η «ευρωπαϊκή λύση» ευαγγελίζεται το δικαίωμα της πλήρους και ανεξαίρετης επιστροφής των περιουσιών στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Στη βάση της επιχειρηματολογίας βρίσκονται οι αρχές της Ε.Ε.,ανάμεσα τους και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαώματα. Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρουσιάζεται έτσι ως η έννοια που συνδέει την δικαιοταξία της ΕΕ,και κατ’ επέκταση του ΔΕΚ,με αυτή του ΕΔΑΔ. Ο κύκλος του επιχειρήματος κλείνει με την επίκληση του σεβασμού του δικαιώματος στην περιουσία και την υποχρέωση απόδοσης των ελληνοκυπριακών περιουσιών στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Διαφορετική κατάληξη δεν θα ανταποκρίνεται στα ευρωπαϊκά σταθμά. Η δύναμη του επιχειρήματος έγκειται στην απλότητα (αν όχι απλοϊκότητα) της συλλογιστικής του,η οποία ωστόσο αγνοεί τις πολυεπίπεδες διαβαθμίσεις που περιέχονται στην κατοχύρωση και προστασία του δικαιώματος στην περιουσία,αλλά και ευρύτερα στη δυνατότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής και δικαιικής τάξης να προσαρμοστεί σε εξαιρέσεις από το κεκτημένο που ενδεχομένως να φέρει μια μελλοντική λύση. Μια απλή ανάγνωση των διεθνών συμβάσεων θα ήταν αρκετή…
Οι πρόσφατες αποφάσεις του ΕΔΑΔ,αλλά και η παράλειψη του ΔΕΚ να θέσει την υπόθεση Όραμς στον πολιτικό της χωροχρόνο,είναι απτές αποδείξεις για τις πιο πάνω σκέψεις. Στον ευρύτερο ορίζοντα των πολιτικών επιλογών,δεν μπορεί παρά να διαπιστωθεί ότι η ρητορική της «ευρωπαϊκής λύσης» είναι εξόχως προβληματική από δύο τουλάχιστον σκοπιές. Από τη μια,αδυνατεί να συλλάβει το εύρος των πολιτικών και νομικών επιλογών που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στον ευρωπαϊκό χώρο,διατυπώνοντας την ίδια στιγμή ένα σύνθημα που επικαλείται καταχρηστικά ένα σύστημα αρχών και αξιών. Από την άλλη,αν ιδωθεί στις ορθές του διαστάσεις,μέσα και από τις ερμηνείες των δυο δικαστηρίων στις πρόσφατες υποθέσεις Δημόπουλος,Ασπρόφτας,Πετρακίδου και Όραμς,τότε η πολιτική δυναμική του είναι πλέον προβληματική για την ελληνοκυπριακή πλευρά.
Εν κατακλείδι:την επομένη της έκδοσης της απόφασης στην Όραμς,ο δικηγόρος του κ. Αποστολίδη δήλωσε:“The party is over”,αναφερόμενος στο ξεπούλημα των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα. Ενδεχομένως η δήλωση να ήταν ορθή,αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να κηρύξουμε και το τέλος του μύθου ότι το Κυπριακό είναι ένα νομικό πρόβλημα που θα λυθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων,πόσω δε μάλλον με ψευδεπίγραφα συνθήματα.
Loading ...
Συμφωνώ. Η λύση πρέπει να είναι οθωμανική!
@Yiayia Clotilde:Σχεδόν,έξυπνη απάντηση Γιαγιά.
Κανένα σχόλιο για τα τερτίπια του Χριστόφια που πήγαινε και δεν πήγαινε στις συνομιλίες;Υπάρχουν ακόμη φίλοι που πιστεύουν ότι ο Χριστόφιας έχει ως πρώτο στόχο τώρα τη λύση του Κυπριακού;Τελευταία ακούγεται όλο και περισσότερο σαν το μακαρίτη τον Παπαδόπουλο. Η έγνοια του είναι να μη μας φορτώσουν πάλι με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες,αλλά ο Νικόλας δεν καταλαβαίνει από αυτά πλεόν. Παίζει σε άλλο επίπεδο,πιο προχωρημένο. Οι εσωτερικές δημοσκοπήσεις πρόδωσαν το παιχνίδι. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δεν θέλει λύση και η πολιτική προσάρμοζεται,δηλαδή άρατε και φέρεται,από το φοβικό και συντηρητικό λαό. Ενώ,σε μια σοβαρή χώρα,η ηγεσία ηγείται του λαού,εδώ η πολιτική μας καθορίζεται από τις προτιμήσεις του λαού. Δεν υπάρχει μέλλον φίλοι,όλα τελείωσαν.
Ήθελα να πω και δυο λόγια για τη δολοφονία των ακτιβιστών από τους Ισραηλινούς στρατώτες και την κρίση που ξέσπασε μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Η υποκρισία μας δεν γνωρίζει όρια. Ήδη ξεχάσαμε τους Παλαιστίνιους που δήθεν υποστηρίζαμε τόσα χρόνια (πάντα χωρίς κόστο) και επειδή το μίσος μας για την Τουρκία είναι μεγαλύτερο από το μίσος μας για το Ισραήλ,ψάχνουμε ήδη και βρήκαμε τους τρόπυς για να δικαιολογήσουμε τις ενέργειες του Ισραήλ. Ακόμη λίγο και θα υψώσουμε τις σημαίες του Ισραήλ στα σπίτια μας!
Κλισε,αλλά το όνομα της λύσης λίγο ενδιαφέρει. Το θέμα είναι ποια μορφη θα παρει στο τέλος και πως θα εξασφαλίζει ένα ειρηνικό μέλλον.
Το κείμενο έχει ένα νομικό προσανατολισμό και καταλαβαινω ότι δεν είναι επίκαιρο. Αυτό ομως δεν αποτρέπει τη δημοσιευση του. Για τη συνολική προσεγγιση,την τρεχουσα επικαιρότητα και την άποψη μου για το που (δεν) το παει ο Χριστοφιας την έχω στο δικό μου μπλογκ. Σε αυτό το χώρο νομιζω ότι μπορουμε να ανοιγουμε και άλλα θεματα.
Το σωστό περιεχόμενο είναι όλα τα λεφτά τελικά Νικόλα!
Θυμάμαι παλιά που ο Ντεκτάς άρχισε να σερβίρει τον όρο “πραγματικότητες”και κατέληξε η πλευρά μας να τον χρησιμοποιεί καθημερινά. Έτσι και με το “σωστό περιεχόμενο”.
Εντωμεταξύ η γενιά που ήταν στη δική μας ηλικία το ’74 άρχισε ήδη να αποβιώνει. Οι πραγματικότητες και το σωστό περιεχόμενο είναι πολύ σκληρότερες απ’οτι μας φαίνονται τώρα.
Γιαγιά σε ξέχασα.
Η λύση είναι πέρα για πέρα ευρωκυπριακή. Μόνο που βρωμάει αφόρητα.
Συμφωνώ με τον προβληματισμό του Νικόλα.
“αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να κηρύξουμε και το τέλος του μύθου ότι το Κυπριακό είναι ένα νομικό πρόβλημα που θα λυθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων,πόσω δε μάλλον με ψευδεπίγραφα συνθήματα”
@Nikolas:Όταν έγραψα ότι ο “Νικόλας παίζει σε άλλο επίπεδο,πιο προχωρημέν”,εννοούσα το Νικόλα Παπαδόπουλο,όχι το συγγραφέα του άρθρου. Απολογούμαι,δεν πρόσεξα τη συνωνυμία.
Η Ευρωπη απογοητευκει με αφανταστα. Εν ψεματα οτι εν μια ενωση που στηριζεται σε αρχες τζιαι στα ανθρωπινα δικαιωματα. Ανακυρησσω τους επισημα σαν κουρουπεττους. Το κακο με τις περιουσιες εξεκινησε αμαν η Τσεχια εκαταφερε να βαλει ολακαιρη Ενωση μαζι τζιαι εμας να δεχτουμε οτι οι Γερμανοι απλοι πολιτες εν δικαιουνται να διεκδικησουν τις περιουσιες τους που εχασαν στην Τσεχια.
Δυστυχως η Ευρωπη εννεν τζιεινη που εθελα να ενει. Οι συμβιβασμοι ξιμαριζουν τζιαι μολυνουν τα παντα.
Τζιαι στην Αμερικη τα τελευταια χρονια το απαραβατο της ιδιωτικης περιουσιας εν κατω που επιθεση με την μαλακια που εσκεφτηκαν Εmminent Domain. Ο κοσμος πολεμα το αλλα η κυβερνηση εν ακαθεκτη.Που? στην Αμερικη που εφωναζαν για τους κουμμουνιστες τζιαι ακομα εχουν εμπαργκο εναντιον της Κουβας διοτι εκρατικοποιησε περιουσιες αμερικανων πολιτων στην Κουβα. Το συνατγμα τους λαλει οτι αππαλλοτριωσεις γινουνται μονο για εργα κοινης ωφελιας με δικαιη αποζιωση. Εσηκωσα συστημα τα τελευται 10 χρονια να καμνου καταναγκαστικη απαλλοτριωση ιδιωτικης γης τζιαι να την διουν πολλες φορες δωρεαν σε αλλο ιδιωτη που σχεδιαζει αναπτυξη. Ας που οτι χτιζεις σουπερμαρκετ τζιαι ο γειτονας εν σου πουλα το οικοπεδο διπλα για παρκινγκ παει η κυβερνηση πιανει το οικοπεδο με το ζορι τζιαι δια το του ιδιοκτητη του σουπερμαρκετ. Ιντα τζιαιρους εφτασαμε.
Κυπρολέοντα στην ευρώπη εγίναν τόσες ανταλλαγές πληθυσμών που αν δεν εγίνετουν τούτον που έθελεν η Τσεχία απλά θα εγίνετουν της πουτάνας. Κάποτε ο χρόνος μονιμοποιεί καταστάσεις. Η ιστορία και η ζωή προχωρούν. Σκέφτου τι έγινε στα βαλκάνια το 1912-1922. Τσιάκκαρε τα δημογραφικά της Θεσσαλονίκης τζιαι της Σμύρνης το 1910 τζιαι πε μου ποιά η λογική για δικαστικές μάχες κληρονόμων σήμερα…
Το πρόβλημαν όμως το μεγάλον εννεν τζιείνον. Οι δικοί μας δικηγορίσκοι/πολιτικοί έπρεπεν να μελετήσουν τζιαι να τσιακκάρουν πριν να πουν του πρόσφυγα “εννα σε πάρω έσσω σου”για να πκιάουν τα λεφτά τους. The writing was on the wall. Ο Δημητριάδης τζιαι ο Μαρκίδης επροειδοποιούσαν τους αχάπαρους αλλά ποιός τους άκουεν;
Τούτον εν το δράμαν. Να φκάλλουν ριάλλια οι δικηγόροι που τον πόνο του πρόσφυγα.
Από την αρχή,το 1974,απορρίψαμε την στρατιωτική λύση και είδαμε την διεθνοποίηση ως το καλύτερο τρόπο επίλυσης.
Ομως,δεν θελήσαμε ποτέ να μάθουμε την διεθνή γλώσσα,και επιμέναμε οι ξένοι να μάθουν να σκέφτονται όπως εμείς. Αν αφουγκραζόμασταν τα μηνύματα θα μας κολλούσε η φράση στην συνήθως φιλοτουρκική Guardian:“18 per cent of the population irrationally claims 37 per cent of the land”.΄Ούτε που το είδαν οι “συνομιλητές”μας το μήνυμα.
Εν ολίγοις είμαστε νούλες στις δημόσιες σχέσεις. Αντί να κυνηγάμε δικαστήρια και τρίχες θα έπρεπε από την αρχή να δώσουμε εμείς έναν χάρτη που να δείχνει ξεκάθαρα την εδαφική λύση όπως αυτή επιβάλλεται από τα πληθυσμιακά ποσοστά. Αυτά τα πράγματα είναι άμεσα κατανοητά από τους ξένους,που εμείς βλέπουμε ως σωτήρες. Οι ξένοι τα βλέπουν όλα με όρους αθλητικούς καί χωρίς διαλεκτική. Θέλουν απλά πράματα.
Εμείς πρώτοι από την αρχή θα έπρεπε να διατυμπανίζουμε ότι η φάση δεν είναι Greek V Turks,αλλά Turks V Everyone Else,διότι έτσι είναι,όλες οι κοινότητες έχουν εκδιωχθεί από τον βορρά. Ομως αφήσαμε την πολυπολιτισμική φύση της Κύπρου λες και αυτό δεν είναι πολύτιμο ατού στην διεθνή αρένα.
Και βέβαια δεν κατανοήσαμε την σημασία του εδαφικού από την αρχή.
Ηταν φρικιαστικό να βλέπω τον χάρτη που συνόδευε το σχέδιο Αννάν και να μην ακούω ΜΙΑ,μόνο ΜΙΑ αντίρρηση για το είδος της εδαφικής λύσης που πρότεινε. Μα κανένας μαλάκας δεν κατάλαβε την κλάππα που αντιπροσώπευε η διαίρεση της ΕΚ συνιστώσας πολιτείας από την αγγλική βάση της Δεκέλειας;Είναι δυνατόν οι “ηγέτες”μας να είναι τόσο γεωπολιτικά αμπάλατοι;Και όμως είναι.
Ως Ελληνες λατρεύουμε την διαλεκτική και τις περίπλοκες σκέψεις. Το θέμα είναι απλό,και βασίζεται στο έδαφος και όχι σε ρητορικά σχήματα περί διακυβέρνησης και άλλες τρίχες.
Νικήτας