Battle for Middle Earth

Υπάρχουν τεσσάρων ειδών ελληνοκύπριοι σε ότι αφορά το Κυπριακόν. Τζίνος που θέλει την λύση τζιαι αποδέχεται την ιδέαν της συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους,τζίνος που δεν θέλει την λύση,τζίνος που εν αναποφάσιστος γιατί έσιει τους προβληματισμούς του (χωρίς ναν απορριπτικός) τζιαι τέλος ο αδιάφορος που δεν τον κόφτει τέσσερα,με αν βρεθεί με αν δεν βρεθεί λύση.

Πολλές φορές,τζίνος που θέλει την λύση τζιαι την ειρηνικήν συμβίωσην με τους τουρκοκύπριους που τον ενθουσιασμόν του τζιαι την αγανάκτησην του για την τελμάτωση του Κυπριακού τα τελευταία χρόνια ίσως να δίνει την εντύπωση ότι εν πρόθυμος να δεχτεί την οποιαδήποτε λύση,εξ ού τζιαι ο χαρακτηρισμός που το αντίθετο στρατόπεδον ως Νενέκος. Ουαι και αλοίμονον του που ετόλμησεν να ψηφίσει ‘Ναι’στο τρισκατάρατον το δημοψήφισμαν το οποίον θα τον ακολουθεί μέχρι τον τάφον. Φαντάζουμαι τα μωρά του μέλλοντος δεν θα παίζουν με τα εγγόνια ενός Νενέκου διότι ο παππούς τους ήταν Νενέκος τζιαι Τουρκοπροσκυνημένος. Οι οικογένειες του μέλλοντος θα αποσιωπούν οποιανδήποτε συγγένεια είχαν με Νενέκους,οσάν να ίσιεν η οικογένεια Ναζιστή παππού που εδούλεφκεν σε στρατόπεδον συγκεντρώσεως. “Ο παππούς;Ποιός παππούς;Δεν υπήρξε ποτέ παππούς,είμαστε ερμαφρόδιτοι σ’αυτό το σόϊ”. Κάτι όπως τους Γαλάτες που άμαν ερωτούσαν τον Μαζεστίξ αν επολέμησεν στην Αλεζία που έπαιζεν πελλό…
Τζίνος όμως που αποφάσισεν ότι εν υπέρ της λύσης δεν αλλάσει τον νούν του. Ούτε τζιαι πρέπει.
Φυσικά τζιαι δεν σημαίνει ότι αν πραγματικά είσαι υπέρ της λύσης τζιαι εψήφισες τζιαι ‘Ναι’στο δημοψήφισμα ότι δεν έσιεις τους προβληματισμούς σου ή ότι θα σσύψεις όπως την Ντούβλη,αλλά στην Κύπρο το attention span μας είναι μηδαμινό τζιαι πολλά εύκολη τζιαι προσφιλής τακτική η γενικολογία τζιαι αοριστολογία.

Στον αντίποδαν τωρά,τζίνος που δεν θέλει λύση δεν την θέλει για δικούς του λόγους. Είτε γιατί δεν πιστεύει στην πιθανότητα της ειρηνικής συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους,είτε δεν πιστεύκει ότι η λύση εννάν βιώσιμη είτε δεν πιστεύκει ότι θα αντεπεξέλθουμεν οικονομικά,είτε εβολεύτηκεν οικονομικά ή άλλως πως που την υφιστάμενην κατάσταση. Οι λόγοι του εξίσου βάσιμοι τζιαι πραγματικοί είτε στηρίζουνται σε φόβους είτε σε δεδομένα. Το πρόβλημαν ξεκινά όταν μερικοί που τούτους τους ανθρώπους που δεν θέλουν λύσην αρχίζουν να ισχυρίζονται ότι στην πραγματικότητα θέλουν λύση αλλά σε πολλά πιο σωστές βάσεις που τες σημερινές. Τζιαι ποιες εν τούτες οι βάσεις;Επιστροφήν ούλλων των προσφύγων,ενιαίο κράτος,ξείλημμαν ούλλους τους κουβαλητούς,κατάργησην των εγγυήσεων μπλα μπλα μπλα. Εγώ θα επρόσθετα τζιαι πλήρην παγκόσμιαν κατάργησην των πυρηνικών όπλων τζιαι ίδρυσην Παλαιστινιακού κράτους με τα προ του 1967 σύνορα. Γιατί να μεν το πούμεν μιας τζι αρκέψαμεν;It ain’t happening mate. Never? NEVER.

Δεν ζούμεν σε κοινωνίαν αγγέλων δυστυχώς.Δαμαί ούτε επιστροφήν στην ενιαίαν Κυπριακή δημοκρατίαν θα εθέλαν οι παραπάνω διότι θα εσήμαινεν τζιαι πάλιν πως πρέπει να μοιραστούμεν την εξουσίαν με τους Τουρκοκύπριους (που έχουν τζιαι το δικαίωμαν της αρνησικυρίας) τζια τούτον προκαλεί αλλεργία σε πολλούς.

Το να πιστεύκουμεν σε μιαν λύσην όπως την επερίγραψα πιο πάνω,κομμένην τζιαι ραμμένην στα μέτρα μας,στην βάσην της δικής μας κατανόησης για το τι εστί δίκαιο τζιαι άδικον (όσον έντονα πιστεύκουμεν στα δίκαια μας άλλον τόσο πιστεύκουν τζιαι οι Τουρκοκύπριοι στα δικά τους,απλά έχουμεν την διεθνήν κοινότητα να συμφωνεί μαζί μας προς το παρών),στην βάσην της δικής μας αντίληψης για το πως πρέπει να λειτουργεί μια δημοκρατία τζιαι να μοιράζεται η εξουσία,είναι ωσάν τα μωρά που ππηδούν που τα παραθύρκα τζιαι σκοτώνουνται γιατί νομίζουν εννά πετάσουν σαν τον Σούπερμαν. Σε έναν κόσμον ραμμένον στα μέτρα μας,ούλλα εν δυνατά…

Στο μεταξύ,οι έποικοι πολλυνίσκουν σιλιάες χρόνον με το χρόνον,οι Τουρκοκύπριοι ξηλείφκουνται τζιαι μεταναστεύκουν,οι δικοί μας οι πρόσφυγες πεθανίσκουν,οι γενιά μας αποχαυνώνεται μέραν με την ημέραν πιστεύκοντας ότι η Πράσινη Γραμμή εν έναν αόρατον φράγμαν που κρατά τους Τούρκους ποτζί τζι εμάς ποδά…ατόφιους,έλληνες. Πιστεύκουμεν ότι έναν κράτος που δεν μπορεί να μας προστατεύσει σε έναν ποδοσφαιρικόν αγώναν πως θα μπορέσει μας προστατεύσει που τες δημογραφικές τζιαι οικονομικές πραγματικότητες,που τες βουλές των ξένων που θέλουν το εμπόριον με την τουρκίαν….Τζιαι το φράγμαν θα σπάσει τζιαι τότε θα κλάψουμεν με μαύρον δάκρυν,θα σσίζουμεν τα ρούχα μας,θα τραβούμεν τα μαλλιά μας τζιαι θα μοιρολοούμεν για την καταστροφήν που εφέραμεν πας την κκελλέ μας. Μόνον που το μοιρολόϊν μας εννάν στα τούρτζικα. Θα καταντήσουμεν σαν τους γέρους που πάσχουν που άνοιαν μες το καροτσούιν τους στο γηροκομείον που έχουν αναλαμπές για ‘ήρωες που θυσιάστηκαν και δεν συμβιβάστηκαν’,για ‘το ιστορικόν ‘ΟΧΙ’του 76%’,για ‘κυπριακόν ελληνισμόν’τζιαι για ‘ένδοξον παρελθόν του οποίου πρέπει να σταθούμεν αντάξιοι’τζιαι χαμογελούν ευχαριστημένοι ενώ το μόνον που τους επιφυλάσσει στην πραγματικότητα το μέλλον εν μια πασιά νοσοκόμα που τους φέρνει τον καθετήρα τζιαι τα πάμπερ.

Η μάχη των δύο ιδεολογιών,της λύσης και της μη λύσης,θα δοθεί για τους διστακτικούς. Θα δοθεί για τα άτομα που θα εθέλαν λύσην αλλά έχουν πραγματικές έγνοιες,ανησυχίες τζιαι φόβους για το τι επιφυλάσσει το αύριον. Τζιαμαί πρέπει να εστιαστούν οι προσπάθειες του καθένα που θέλει την λύσην. Με επιχειρήματα,με υπομονήν,με κατανόηση για τις ανησυχίες του άλλου.

Οτιδήποτε άλλον εν μάταιον. Τζίνος που αποφάσισεν δεν ξιαποφασίζει. Ο νούρος του σσύλλου δεν ισιώνει,με ο δικός μας ο νούρος,με των άλλων.