Τάκης Χατζηδημητρίου,Χρειαζόμαστε μια νέα πολιτική ανοικτών οριζόντων ΚΑΙ Χρυσοστομου Περικλέους,Ώρα ανάληψης ηγετικής ευθύνης

Παραθετω πιο κατω δύο σημαντικά κείμενα που αξίζει να συζητηθούν και συνεχίζουν αυτό που ξεκινήσαμε μετά την εκλογή Έρογλου:

1. Τάκης Χατζηδημητρίου, Χρειαζόμαστε μια νέα πολιτική ανοικτών οριζόντων …

2. Χρυσοστομου Περικλέους,Ώρα ανάληψης ηγετικής ευθύνης”

———————————————————————————

Χρειαζόμαστε μια νέα πολιτική ανοικτών οριζόντων …

Οι πρώτες σκέψεις

Του Τάκη Χατζηδημητρίου

Η έγνοια μου δεν είναι μόνο η εκλογή Έρογλου που κι αυτή αποτελεί μια ένδειξη σοβαρής οπισθοδρόμησης αλλά και πολλά άλλα που συνοδεύουν την άκαρπη πάροδο του χρόνου

Συγκεκριμένα:Κρίνω την εκλογή του Έρογλου ως αποτυχία των δυνάμεων που υποστηρίζουν λύση ανάμεσα στους ΤΚ. Τη θεωρώ ως ήττα του Ερντογάν κι ως επιτυχία του στρατού και των εθνικιστικών δυνάμεων στην Τουρκία. Αυτά τα δεδομένα ορίζουν και το πνεύμα των μελλοντικών εξελίξεων.

Είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν βλέπει τα προβλήματα που εγκυμονεί η εκλογή του Έρογλου και ότι θα επέμβει με στόχο να τα εξουδετερώσει όμως με μειωμένες δυνατότητες. Οι πληροφορίες φέρουν τον Έρογλου να θέλει να συνεχίσει τις συνομιλίες εκεί που έμειναν . Κι αυτό θα γίνει ,όμως με ποιο δυναμισμό και ποια θέληση . Με ποια μηχανή και με ποιο όχημα θα συνεχίσουμε την πορεία.

Η διενέργεια εκλογών που κανένας δεν αμφισβήτησε και που έκανε φανερό ότι ούτε η Τουρκία μπόρεσε να επηρεάσει το αποτέλεσμα δίνει πρόσθετο κύρος στον Έρογλου. Πως θα το χρησιμοποιήσει θα φανεί με την πάροδο του χρόνου ιδιαίτερα αν δεν υπάρξει λύση το άμεσο προσεχές χρονικό διάστημα.

Συμφωνώ ότι ο Έρογλου δεν είναι Ντενκτάς. Ο Ντενκτάς ήταν ένας εθνικιστής που ήθελε να κάνει την Τουρκία μεγαλύτερη. Ο Έρογλου είναι ένας εθνικιστής του βορρά που θέλει μια χωριστή ΤΚ Δημοκρατία του βορρά. Είναι το αντίστοιχο των δικών μας δυνάμεων που θέλουν την δεύτερη καλύτερη λύση ,την ΕΚ δημοκρατία του νότου

Η διαφορά μεταξύ της προηγούμενης περιόδου του Κυπριακού από την τωρινή είναι ότι στο παρελθόν υπήρχε διακοινοτική σύγκρουση,οι ΕΚ εναντίον των ΤΚ και οι ΤΚ εναντίον των Ελλήνων. Ήταν η περίοδος του εθνικιστικού  εθνικισμού. Ένωση και διχοτόμηση. Τώρα τα πράγματα έχουν διαφοροποιηθεί κι έχει πολιτικοποιηθεί και ο εθνικισμός . Έγινε κυπριακός. Και αυτόν είναι που αντιπροσωπεύει ο Έρογλου ανάμεσα στους ΤΚ .

Αυτή η πολιτικοποίηση του Κυπριακού οδηγεί σε παράλληλη πορεία και τις δυνάμεις που εργάζονται για πολιτική λύση και που αυτή τη στιγμή είναι οι ηττημένες. Μπορούν όμως να παλέψουν . Κι αυτό παρέχει μια ελπίδα

Βρισκόμαστε στη φάση που θα κριθεί η μελλοντική πορεία:Θα πάμε στα δύο κράτη ή θα πετύχουμε την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία;

Τα γεγονότα που συνοδεύουν πια το Κυπριακό οδηγούν σε μια μη αναστρέψιμη πορεία. Συγκεκριμένα:

1. Η απόφαση του ΕΔΑΔ για το περιουσιακό αλλάζει ριζικά τη φυσιογνωμία του Κυπριακού όπως την οικοδομούσαμε ως σήμερα με πιο κύριο χαρακτηριστικό την αναγνώριση των δικαιωμάτων του χρήστη.
2. Από τη στιγμή που τέθηκε το θέμα του απ’ ευθείας εμπορίου θα είναι δύσκολο να το ματαιώσουμε . Μπορούμε να το καθυστερήσουμε επιτυγχάνοντας συμμαχίες με κάποιες δυνάμεις,ιδιαίτερα με εκείνες που αντιτίθενται στην ένταξη της Τουρκίας. Να ξέρουμε όμως ότι κι εκείνοι που θέλουν την προώθηση του θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το διφορούμενο άρθρο της συνθήκης της Λισσαβόνας. Οι συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη θα είναι πολύ μεγαλύτερες από το οικονομικό τους αντίκρισμα.
3. Προωθούνται διαδικασίες που παρακάμπτουν  την ΚΔ στις σχέσεις ΕΕ  και ΝΑΤΟ πράγμα που μειώνει τη σημασία της μέσα στην ΕΕ.
4. Τώρα συζητούνται και ιδέες για το αεροδρόμιο της Τύμπου.

Το πρόβλημα όπως εξελίσσεται θα περιοριστεί στα εσωτερικές του διαστάσεις. Κανένας δεν σκοτώνεται και κυκλοφορούμε παντού σχεδόν χωρίς προβλήματα. ‘Όταν θα ανοίξει και ο Λιμνίτης θα επέλθει και μια γεωγραφική ομαλοποίηση . Η παράταση του προβλήματος θα παραβλάπτει πια μόνο τους Κυπρίους και κανένα άλλο.

Με αυτά το Κυπριακό διανύει περίοδο αποσύνθεσης. Χρειάζεται επειγόντως συνολική επανεκτίμηση έξω από τις δογματικές κατά κύριο λόγο κομματικές τοποθετήσεις

Οι τοποθετήσεις του παρελθόντος με τη δαιμονοποίηση του Σχεδίου του Γ.Γ. του ΟΗΕ και τις επαναλαμβανόμενες διατυπώσεις «για συνομιλίες χωρίς χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες» έχουν εξαντλήσει τα όρια τους και μας έχουν αποστερήσει από πολλά χρήσιμα στοιχεία και διαδικασίες. Το Σχέδιο Αναν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως χρήσιμο εργαλείο για μεγαλύτερη και ταχύτερη πρόοδο . Η πράξη απέδειξε ότι όσο και να αποκηρύσσαμε τα χρονοδιαγράμματα αυτά υπήρχαν και συνέβαλλαν στη διαμόρφωση των καταστάσεων . Το ίδιο και οι επιδιαιτησίες . Έχουμε ανάγκη την παρεμβολή των ξένων για τη διαμόρφωση συνθηκών λύσης . Άλλωστε τους θυμηθήκαμε την επομένη της εκλογής του ΄Ερογλου.

Χρειαζόμαστε μια νέα πολιτική ανοικτών οριζόντων χωρίς άμεσες απορρίψεις .

Πέραν όλων αυτών αλλάζει ριζικά και το σκηνικό στο διεθνή χώρο με την οικονομική κρίση . Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να συνυπολογίσουμε.

Η σωστή κίνηση του Παπανδρέου για στενότερες σχέσεις με την Τουρκία βρίσκονται σε δυσαρμονία με την ένταση που το Κυπριακό δημιουργεί. Η πολιτική των συμβιβασμών  της συνεργασίας και της εξυπηρέτησης των αμοιβαίων συμφερόντων βρίσκονται σε σύγκρουση με  την πολιτική των απόλυτων στόχων και της αδυναμίας ανάληψης πρωτοβουλιών της δικής μας πλευράς.

Ο διεθνής παράγοντας είναι απογοητευμένος από τις Κυπριακές εξελίξεις και θεωρεί υπεύθυνες και τις δύο πλευρές . Επιχείρημα υπέρ των ΤΚ είναι ότι ψήφισαν το σχέδιο ,επιχείρημα υπέρ της δικής μας πλευράς είναι ότι ο Πρόεδρος έπεισε ότι θέλει λύση παρόλο ότι του καταμαρτυρούν και ευθύνες για καθυστερήσεις στις συνομιλίες.

Διατρέχουμε πια τον κίνδυνο με μια άκαρπη συνέχιση των συνομιλιών να αποσυρθούν τα Ην. Έθνη οπότε θα μπούμε σε μια νέα χρονιότητα με αφανές το τέλος.

Τι προτείνουμε;Χρειαζόμαστε κινήσεις λύσης. Πρωτοβουλίες. Αυτές να τις συζητήσουμε.

Αν κινηθούμε θα πετύχουμε;

Δεν το ξέρουμε όμως πρέπει να κινηθούμε τώρα.

Το 2011 Θα έχουν εκλογές στην Τουρκία κι αυτό ορίζει ένα νέο χρονοδιάγραμμα.

——————————————–
Ώρα ανάληψης ηγετικής ευθύνης

Χρυσόστομος Περικλέους

Το φάσμα μιας νέας αποτελμάτωσης της διαδικασίας επίλυσης του Κυπριακού,μετά την εκλογή Έρογλου,πλανάται και πάλι με μια μορφή εν πολλοίς χειρότερη απ’ αυτήν που ζήσαμε την περίοδο 2004-2008. Γιατί τώρα η σήψη του Κυπριακού έχει φτάσει ως το κόκαλο. Η απόφαση του ΕΔΑΔ κι η ανάσυρση της «απειλής» για το «απευθείας εμπόριο» δεν είναι τυχαία συμπτώματα. Εκπέμπουν με σαφήνεια το μήνυμα της κόπωσης της διεθνούς κοινότητας· το μήνυμα πως,αν εμείς συνεχίσομε να επαναπαυόμαστε στη μακαριότητα της αδράνειας,οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα προχωρήσουν –χωρίς εμάς- σε διευθετήσεις που θα καλύπτουν ευρύτερα πλάνα μέσα στα οποία το Κυπριακό –μια λεπτομέρεια- θα αφεθεί στη μοίρα του υπερώριμου σύκου!…
Το φάσμα της αποτυχίας στην εξεύρεση λύσης θα πρέπει να είναι πολύ πιο επώδυνο στη συνείδηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια,ο οποίος σπάζοντας μια παράδοση δεκαετιών που στρέβλωνε την πολιτική μας ζωή,αναδείχθηκε στο πηδάλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ο Πρόεδρος της λύσης. Το πλήγμα θα είναι μεγάλο και για το ΑΚΕΛ εφόσον θα έχει καταρρεύσει η πολιτική της συναίνεσης στην ομοσπονδία επί της οποίας άσκησε για χρόνια ιδεολογική ηγεμονία,και ο τόπος θα διολισθήσει στην κυριαρχία των αναχρονιστικών συγκρουσιακών ιδεολογημάτων του εθνικού κράτους.
Ωστόσο,υπάρχει ακόμα μια χαραμάδα ελπίδας αν ο Πρόεδρος προχωρήσει άμεσα σε συγκεκριμένες στρατηγικές κινήσεις που θα αναστρέψουν την πορεία διολίσθησης στη φθορά και θα θέσουν ξανά το Κυπριακό σε τροχιά λύσης.
Πρώτη κίνηση η διεύρυνση της διαπραγματευτικής διαδικασίας με τη συμμετοχή,πέραν των δύο κοινοτήτων και των ΗΕ,της ΕΕ,της Τουρκίας και της Ελλάδας σε υψηλό πολιτικό επίπεδο ώστε να μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό πολιτικό ρόλο. Αν,θέτοντας ως όρο τη χωριστή συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας,ο Πρόεδρος άγεται από το φόβο ενδεχόμενης υποβάθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και,σε περίπτωση αποτυχίας,αμφισβήτησης της κρατικής της υπόστασης,ένας τέτοιος φόβος είναι αβάσιμος. Ο Παπαδόπουλος – ο κατ’ εξοχήν θεωρητικός του νομικισμού- είχε δεχθεί στη Νέα Υόρκη τον Φεβρουάριο του 2004 μια παρόμοια συνάντηση με μόνη απαίτηση τη συμμετοχή της ΕΕ,η οποία είχε ικανοποιηθεί μόνο κατά το ήμισυ λόγω άρνησης της Τουρκίας να δεχθεί επίσημη συμμετοχή της ΕΕ. Η συνάντηση απέτυχε υπό τις γνωστές συνθήκες,με καταλογισμό της συνολικής ευθύνης για την αποτυχία στον Κύπριο Πρόεδρο. Ωστόσο,παρά τον κλυδωνισμό που υπέστη το Κυπριακό,δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και σε αυτή την περίπτωση,για να μην παίζομε με τις λέξεις,είτε ονομαστεί διευρυμένη διαδικασία είτε ονομαστεί διάσκεψη,πρόκειται σαφώς –όπως και το 2004- για συνάντηση εργασίας με σκοπό τη συζήτηση όλων των εκκρεμούντων ζητημάτων και την εξεύρεση λύσης. Αν,συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα,καταλήγομε ότι μια τέτοια συνάντηση δημιουργεί ουσιαστικές προοπτικές λύσης,τότε ο Πρόεδρος οφείλει,αναλαμβάνοντας την ευθύνη του ηγέτη,όχι απλά να δεχθεί αλλά να ζητήσει επίσπευση αυτής της διαδικασίας,ώστε να υλοποιηθεί επί ισπανικής προεδρίας. Έθεσε κι ένα πρόσθετο όρο ο Πρόεδρος:τη συμμετοχή και των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Σε μια τέτοια όμως συνάντηση εργασίας,όπως όλοι την αντιλαμβάνονται,τι έχει να προσθέσει –αν δεν αφαιρεί,που μάλλον αφαιρεί- η παρουσία των ΗΠΑ,της Ρωσίας και της Κίνας;Επανειλημμένα ζήτησε ο Πρόεδρος απευθείας συνομιλίες με την Τουρκία με το σκεπτικό πως είναι η τουρκική κυβέρνηση που αποφασίζει. Δεν υπάρχει άλλος πρακτικός τρόπος να έχομε τέτοιου είδους συνομιλίες,κι ο Πρόεδρος Χριστόφιας να έχει συνάντηση τετ-α-τετ με τον Τούρκο Πρωθυπουργό. Εκεί,ή λύεται το Κυπριακό με τη λήψη πολιτικών αποφάσεων επί όλων των εκκρεμών ζητημάτων,πράγμα που είναι το πιο πιθανό,ή τερματίζεται η αποενοχοποίηση της Τουρκίας και ματαιώνεται οριστικά η ευρωπαϊκή της πορεία.
Για να πορευθεί ο Πρόεδρος σε μια τέτοια διαδικασία πλήρως προετοιμασμένος χρειάζεται ένα ισχυρότατο επιτελείο στη διαπραγματευτική του ομάδα η οποία θα πρέπει άμεσα να διευρυνθεί με επιστημονικό κι εξειδικευμένο προσωπικό που να έχει εμπειρογνωμοσύνη επί των θεμάτων που καλύπτουν οι συνομιλίες. Θα μπορούσε ακόμα,στα πλαίσια της διευρυμένης διαπραγματευτικής διαδικασίας,πλήρης συντονισμός με την ομάδα Κυπριακού στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών,ώστε να λειτουργούν ως μια ενιαία δεξαμενή σκέψης.
Με αυτές τις προϋποθέσεις,και αφού,στο αρχικό στάδιο της διαδικασίας,«κλειδώσει» ο Πρόεδρος τις συγκλίσεις που έχουν επιτευχθεί,προχωρεί στην εντατική πολιτική διαπραγμάτευση των άλλων πτυχών. στοχεύοντας σε μια χαλαρή ομοσπονδία που αφενός θα διασφαλίζει την ενότητα του κράτους κι αφετέρου θα μειώνει την πιθανότητα τριβών. Στις συμφωνίες της 23ης Μαΐου και 1ης Ιουλίου 2008 καθώς και στη μετέπειτα διαπραγμάτευση,έχουν συμφωνηθεί αυτές οι προϋποθέσεις -μία διεθνής προσωπικότητα,μία ιθαγένεια,μία κυριαρχία επί όλης της επικράτειας περιλαμβανομένου του εναέριου χώρου,των φυσικών πόρων,των χωρικών υδάτων,της υφαλοκρηπίδας και της θαλάσσιας ζώνης αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης.
Τα εκκρεμούντα ζητήματα –εδαφικό,περιουσιακό,οικονομία,εξωτερικές σχέσεις,ΕΕ,ασφάλεια,εγγυήσεις- είναι μεν σημαντικά και δύσκολα,δεν είναι όμως περίπλοκα όπως αυτό της διακυβέρνησης. Είναι ζητήματα που μπορούν να λυθούν σε ταχύτατο χρόνο με τη λήψη πολιτικών αποφάσεων σε υψηλότατο επίπεδο.
Φίλτατε Πρόεδρε,είναι η ώρα των ηγετών που αναλαμβάνουν την ιστορική ευθύνη και προχωρούν προς το μέλλον.
Η ιστορία κτυπά για δεύτερη φορά μέσα σε έξι χρόνια την πόρτα μας,την πόρτα σου.
Άνοιξέ την. Μπορείς να γίνεις ο ηγέτης της λύσης.

3 Μαΐου 2010