Η εκλογή Έρογλου με καμιά πεντακοσαριά ψήφους πάνω από το 50% έναντι 50% πλην καμιά πεντακοσαριά που τον καταψήφισαν προκάλεσε πανικό στη Ε/Κ πολιτική ηγεσία,διανόηση και σε πολλούς πολίτες ταγμένους στην υπόθεση της επανένωσης. Από την άλλη πλευρά,οι του απορριπτικού μετώπου τρίβουν τα χέρια και δεν κρύβουν την χαρά τους που «αποσοβήθηκε ακόμα ένας κίνδυνος» –περίπου όπως ο Ντενκτάς ευχαριστούσε τον Θεό για το «όχι» του Τάσσου Παπαδόπουλου.
Για τους δεύτερους δεν έχω τίποτε να σχολιάσω –η στάση τους είναι αναμενόμενη διότι σε διαχρονική βάση εκφράζουν τις δυνάμεις που θέλουν διαιώνιση του στάτους κβο.
Είναι η στάση των πρώτων που με προβληματίζει:ενώ είναι κατανοητή η απογοήτευση και η ανησυχία για τον δέον γενέσθαι μετά την εκλογή Έρογλου,όπως και ο θυμός σε σχέση με τις δικές μας ευθύνες,η έκταση του πανικού μα πάνω απ’ όλα η ποιότητα κι ένταση των αντιδράσεων στην εκλογή αυτή αγγίζει τα όρια της υστερίας. Φαντάζει δε σχεδόν σαν ανώριμη,παιδιάστικη θα έλεγα αντίδραση σε μαζικό επίπεδο:Μετά από τόσες χρόνιες συγκρούσεις,ήττες,απογοητεύσεις,θα ανέμενε κανείς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία στα 50 της χρόνια θα ενηλικιωνόταν. Ασφαλώς,το λεω αυτό μεταφορικά γιατί γνωρίζουμε ότι αναφερόμαστε σε μια κοινωνία βαθιά διαιρεμένη στη βάση εθνοτικών ιδεολογικών πολιτικών,κοινωνικών και οικονομικών δομών.
Με τα πιο πάνω δεν ισχυρίζομαι ότι η Ε/Κ ηγεσία,αλλά και γενικότερα η συμπεριφορά μας ως Ε/Κ πλευρά είναι άμοιρη ευθυνών για τις μετατοπίσεις προς πιο αρνητικές-σκληρές θέσεις στην Τ/Κ κοινότητα τα τελευταία 5 χρόνια. Ανάμεσα σε πολλούς άλλους κι εγώ έχω επανειλημμένα έχω αναλύσει τις ευθύνες μας ως Ε/Κ για την διαιώνιση της διχοτόμηση γιατί η δυο βιαίως χωρισμένες κοινωνίες βορείως και νοτίως του συρματοπλέγματος αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Είμαστε,είτε το θέλουμε,είτε όχι,είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι το alter ego,ο ένας του άλλου και κινούμαστε σαν ένα περίεργο εκκρεμές.
Αυτό που λείπει δυστυχώς από τις αναλύσεις των ημερών είναι το μέτρο και η κρίση. Είτε πρόκειται για αυτούς που σήμερα σκίζουν τα ιμάτια τους ότι όλα τελείωσαν,ότι φτάσαμε στο τέλος του δρόμου ή με ξεσπάσματα τα φορτώνουν όλα στον Χριστόφια κτλ. Αυτές οι προσεγγίσεις ασφαλώς πηγάζουν από μια ειλικρινή ανησυχία,ωστόσο πρόκειται για συναισθηματικές αντιδράσεις που είναι μεν κατανοητές αλλά δεν προσφέρουν καμία διέξοδο.
Έκλεισε η πόρτα της λύσης με την εκλογή Έρογλου;
Έχουμε μπροστά μας μια νέα αρνητική πραγματικότητα σε σχέση με χθες την οποία οφείλουμε να δούμε ως έχει για βρούμε τρόπους έτσι ώστε να προχωρήσουμε στη λύση. Έκλεισε η πόρτα της λύσης με την εκλογή Έρογλου,όπως ισχυρίζονται πολλοί;
Νομίζω πώς η απάντηση είναι όχι. Ασφαλώς είναι δυσμενέστερη η εσωτερική συγκυρία αναφορικά με την «επίσημη διαπραγμάτευση» στο μέρος της εξίσωσης της λύσης που ονομάζεται εσωτερικός συσχετισμός δύναμης. Ωστόσο,έχουμε κάποια δεδομένα που μας επιτρέπουν να αναλύουμε το θέμα με μια αίσθηση ότι υπάρχει δυνατότητα και προοπτική ακόμα.
(α) Πέραν του ποιος είναι ο επίσημος διαπραγματευτής,το άλλο μέρος της εξίσωσης του εσωτερικού συσχετισμού δύναμης ορίζεται από το βαθμό στο οποίο το κινήματα των πολιτών δραστηριοποιούνται και είναι ισχυρά επιβάλλοντας τα αιτήματα τους ως παραχωρήσεις στις πολιτικές/νομικές/οικονομικές λύσεις.
(β) Ο εξωτερικός συσχετισμός δύναμης εξακολουθεί να είναι τέτοιος σε σχέση με την συγκυρία που ωθεί προς τη λύσης που εξακολουθεί να ωθεί προς την ίδια κατεύθυνση:αυτό μας λένε όλοι οι κύριοι διεθνείς παίκτες του Κυπριακού.
(β) Η οριακή νίκη των δεξιών/συντηριτικών δυνάμεων στη Τ/Κ κοινότητας ήρθε μεν σε κακή στιγμή,την κρίσιμη ώρα,κι απειλεί για παράδειγμα να κάνει αυτό που έκανε η εκλογή Τάσσου Παπαδόπουλου,ωστόσο το λάθος στις αναλύσεις είναι ότι διαβάζουν τα γεγονότα εθνοκεντρικά και στη βάση των δικών μας εμπειριών,ακόμα τραυμάτων θα έλεγα,κι αυτό θολώνει την κρίση:υπάρχουν ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις που ουσιωδώς μεταβάλλει το αποτέλεσμα. Αν δεν το δούμε αυτό θα πέσουμε στην παγίδα των απορριπτικών-εθνικιστών που αρνούνται ότι υπάρχει ελπίδα και σκορπούν απαισιοδοξία και κυνισμό στον κόσμο. Ας δούμε τις ποιοτικές διαφορές αυτές.
Πρώτο,ο Έρογλου δεν είναι Ντενκτάς,έστω κι αν είναι πνευματικό παιδί του πρώτου – είναι ένας βετεράνος πολιτικό,λαϊκιστής και όχι ιδιαίτερα ευφυής,δημιούργημα των θεσμών που πραγματοποιεί το μεγάλο του όνειρο να γίνει πρόεδρος ενός μη αναγνωρισμένου κράτους. Δεν έχει ούτε τις διασυνδέσεις,ούτε το χάρισμα,ούτε την δύναμη και προφανώς ούτε και το αίμα στα χέρια του όπως ο Ντενκτάς.
Δεύτερο,η σύγκριση με την εκλογή Τάσσου Παπαδόπουλου είναι κάπως άστοχη γιατί πρόκειται για πολύ διαφορετικές φάσεις της ίδιας συγκυρίας αλλά και σε διαφορετικά ιστορικό-πολιτικά πλαίσια:η πραγματικότητα είναι ότι ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατία,ιδίως στην ιστορική στιγμή ακριβώς πριν την ένταξη στην ΕΕ είχε τεράστια ελευθερία κινήσεων εφόσον ασκεί πραγματική εξουσία –είχε κι έχει κυριαρχία (που περιορίζεται ασφαλώς λόγω μεγέθους ,de facto διχοτόμησης και μετααποικιοκρατικής πραγματικότητας). Εξάλλου οι υποσημειώσεις κι οι αστερίσκοι σε σχέση με την ένταξη της Κύπρου είχαν αφαιρεθεί – και το Ε/Κ «όχι» επέτρεψε απρόσκοπτα την ένταξη στην ΕΕ. Μια ουσιώδης ασυμμετρία που υπάρχει ανάμεσα στον Ε/Κ και Τ/Κ διαπραγματευτή είναι ακριβώς ότι ο πρώτος δεν είναι εξαρτώμενος από εξωτερικούς παράγοντες [π.χ. Ελλάδα κτλ],ενώ ο Τ/Κ είναι. Ασφαλώς κι επιμένω στη «σχετική αυτονομία» των Τ/Κ,το καθεστώς είναι με υποτελές στην Άγκυρα σε πολλά και διάφορα θέματα,η πολιτική όμως δεν είναι κουκλοθέατρο.
Τρίτο,ιδίως στη παρούσα φάση της μετάβασης της Τουρκίας σε ένα νεοφιλελεύθερο μετακεμαλικό κράτος,με όλες τις πολώσεις και αντιφάσεις που αυτή περιέχει,ο ηγεμονεύον συνασπισμός στην Άγκυρα γύρω από το ΑΚP/Ερτογάν,θέτει όρια και φραγμούς σε οποιαδήποτε απόπειρα αδιάλλακτης παλινδρόμησης από μέρος του Έρογλου. Υπάρχει προφανώς λιγότερος χώρος για μανούβρα προς εθνικιστικές/αδιάλλακτες θέσεις από την εποχή του ψυχρού πολέμου:ας μην ξεχνούμε ότι ο Ντενκτάς μπορούσε να επιβάλει πιο σκληρές θέσεις από αυτές που θα προτιμούσε η Άγκυρα ενόσω η Τουρκία βρισκόταν σε εσωστρέφεια και υπό τον γύψο της στρατοκρατίας του Εβρέν (π.χ. η ανακήρυξη ανεξαρτησίας το 1983 κτλ). Η Τουρκία είναι σήμερα πιο ενσωματωμένη στο Δυτικό σύστημα από ποτέ,έχει δέσει το άρμα της στην ΕΕ και το κυβερνών κόμμα εξαρτάται από την συνέχιση αυτής της πορείας,έστω κι αν η τελική ένταξη φαίνεται να αργεί ή μπορεί να μην πραγματοποιηθεί ποτέ. Σημασία έχει η κίνηση.
Τέταρτο,ο Έρογλου στην αντιπολίτευση μπορούσε να πουλά τζάμπα εθνικιστικές κορώνες. Μόλις βγήκε άρχισε να μιλά με άλλη γλώσσα:στην επιστολή του της 23ης Απριλίου 2010 προς τον ΓΓ του ΟΗΕ για συνέχιση των συνομιλιών «από το σημείο που παρέμειναν […] σύμφωνα με το κοινό ανακοινωθέν της 23ης Μαΐου 2008». Ασφαλώς,δεν τρέφουμε αυταπάτες για τον 72χρονο πολιτικό – εξ ου και η αναφορά του στην ίδια επιστολή για «προσέγγιση δύο κρατών» που αντιβαίνει την αρχική του δέσμευση ότι αποδέχεται το συμφωνημένο πλαίσιο της 23ης Μαΐου 2008. Ωστόσο,εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι η σχετική αυτονομία της (μη αναγνωρισμένης) ΤΔΒΚ,είναι ακόμα πιο σχετική με αυτόν στην εξουσία σήμερα:πληροφορούμαι ότι θα μείνει μόνο με τεχνοκράτη στη θέση του πολιτικού Οζντίλ Ναμί,κι ότι ο νέος πρέσβης της Άγκυρας που έρχεται από τη Λισσαβώνα και γνωρίζει πολύ καλά τα ευρωπαϊκά θέματα θα έχει άμεση εμπλοκή χωρίς να αφήνει τίποτε στη τύχη. Δεν έχει και πολύ σχοινί λοιπόν ο Έρογλου,πολύ λιγότερο απ’ όσο είχε ο Ταλάτ,κι ακόμα λιγότερο από αυτό που απολάμβανε ο Ντενκτάς επί ηγεμονίας του. Αυτά είναι υποθέσεις στην βάση αξιόπιστων ενδείξεων βέβαια,όλα θα φανούν στην πράξη.
Τί Να Κάνουμε;
Το Εθνικό Συμβούλιο τελειώνει την μαραθώνια συνεδρία του- θα επανέλθω με κείμενο για τοα πολιτικά κόμματα και τους πολιτικούς. Σ’ αυτή την φάση προέχει να θέσουμε το πλαίσιο στρατηγικής μας για το επόμενο διάστημα. Νομίζω ότι πρέπει να τονίσουμε 5 βασικά σημεία:
Πρώτο,να διαφυλαχτεί το κυπριακό κεκτημένο των συνομιλιών μέχρι τώρα:έχουμε το πλαίσιο διακυβέρνησης που είναι το 50% της λύσης. Είναι συνταγματικό πλαίσιο της διακυβέρνησης και γι’ αυτό έχω την ισχυρή γνώμη ότι αδικούνται παντελώς οι Χριστόφιας-Ταλάτ με την μηδενιστική κριτική που τους ασκείται τόσο από το «πυρ ομαδόν» μετά την εκλογή Έρογλου που έχουμε ουσιαστική διαφοροποίηση της γραμμής πλεύσης της φιλελεύθερης (δεξιόστροφης και αριστερόστροφης) διανόησης:είτε προς άτακτη υποχώρηση κι ηττοπάθεια (π.χ. «τετέλεσθαι»),είτε προς βεβιασμένες κινήσεις απόγνωσης (π.χ. «κατέρρευσε η κυπριακή λύση»). Ενώ η σχολή αυτή ορθά ασκούσε κριτική στη τρίμηνη (περίπου) παλινδρόμηση του ΔΗΣΥ προς καλύτερη ευθυγράμμιση με το απορριπτικό μέτωπο,επιχειρεί να θέσει δυναμικά θέμα αλλαγής πλεύσης αυτή την φορά όμως προς την αντίθετη κατεύθυνση,ρίχνοντας όλη την ευθύνη κατά πρώτο λόγο στον Χριστόφια,και σε λιγότερο βαθμό στον Ταλάτ,παρουσιάζοντας την ήττα Ταλάτ χωρίς να προλάβουν να λύσουν το κυπριακό ως «ανεπάρκεια της Αριστεράς». Δεν συμμερίζομαι την μηδενιστική και ισοπεδωτική αυτή κριτική γιατί δεν είναι ούτε ακριβοδίκαιη,ούτε και προφέρει καμιά προοπτική. Σε τελική ανάλυση ωθεί προς την απογοήτευση,τον κυνισμό και την αδράνεια. Επιμένω ότι έχουμε διανύσει πολύ δρόμο και ότι μπορεί να αξιοποιηθεί ότι έχει συμφωνηθεί,φτάνει και έχουμε στρατηγική. Η δε «κυπριακή λύση» αποτελεί ασπίδα και το πιο ισχυρό μέσο δημοκρατικής νομιμοποίηση της συμφωνίας,χωρίς ασφαλώς να (α) ούτε να απολυτοποιούμε το θέμα,(β) ούτε να παραβλέπουμε τις διεθνείς διαστάσεις και προοπτικές μέσα από την διεθνή και ευρωπαϊκή εμπλοκή και (γ) ούτε να έχουμε δογματικές ή νομικίστικες αντιλήψεις περί διαδικασιών.
Δεύτερο,χρειάζονται λογικά και σαφή χρονοδιαγράμματα,έτσι ώστε να αποτραπεί ο εκφυλισμός της διαδικασίας,ιδίως τώρα που έχουμε απέναντι μας κάποιο που μπορεί να κωλυσιεργήσει προσβλέποντας ήττα του Ερτογάν στην Τουρκία. Πρέπει να τεθεί χρονοδιάγραμμα εντός του 2010,το αργότερο μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 2011. Δεν μπορεί το πράγμα να παρατραβά άλλο:συζητούμε το κυπριακό για 50 χρόνια κι έτσι κι αλλιώς αν αποτύχει ή φθαρεί αυτή η διαδικασία,τότε θα υπάρξει μια τελική απόπειρα για να «κλείσει όπως-όπως» το κυπριακό στη βάση της λογικής μιας πιο ραγδαίας Ταϊβανοποίησης που ήδη δρομολογείται,ή μια πολύ χαλαρότερης λύσης που θα μοιάζει με συνομοσπονδία.
Τρίτο,πρέπει μετά τα λογικά και σαφή χρονοδιαγράμματα να περάσουμε στο επόμενο στάδιο που δεν αναιρεί τη κυπριακή λύση,αλλά την επιβεβαιώνει και την διευρύνει τη διεθνή διάσκεψη. Αυτό θα λειτουργήσει πιεστικά στον Έρογλου:«αν δεν είναι εποικοδομητικός,θα παραμεριστεί όπως ο Ντενκτάς και θα πάμε για λύση στη διεθνή διάσκεψη». Ασφαλώς,ο Έρογλου πρέπει πρώτα να δοκιμαστεί γι’ αυτό και δεν πρέπει η Ε/Κ πλευρά να του επιτρέψει να «σκοτώσει» το κυπριακό κεκτημένο που έχει με κόπους επιτευχθεί ανάμεσα στους Χριστόφια–Ταλάτ μέσα από την όποια απόσυρση προτάσεων ή αλλαγής πλεύσης από τα συμφωνηθέντα. Απλώς θα πρέπει να διευρυνθεί η διαδικασία καθώς προχωρούμε και εξαντλούνται τα κεφάλαια που αποτελούν το κυπριακό. Ασφαλώς,υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η Τουρκική πλευρά να μην θέλει να κλείσει δύσκολα θέματα για να τα αφήσει σε ένα grant bargaining στο τέλος,όπου ξέρει ότι θα έχει το πάνω χέρι,όπως έγινε με το σχέδιο Ανάν. Αυτό ωστόσο είναι το ρίσκο που πρέπει να πάρουμε αν θέλουμε λύση,γιατί αυτή την φορά δεν μπορούμε να είμαστε ούτε καν συνυπεύθυνοι ως Ε/Κ πλευρά σε τυχόν ναυάγιο των συνομιλιών.
Τέταρτο,μπορούμε να μειώσουμε αυτό το ρίσκο αποτυχίας με μια ευφάνταστη πολιτική και πρωτοβουλίες που ωθούν προς την λύση κι αλλάζουν τα δεδομένα. Η Ε/Κ πλευρά μπορεί να είναι ένα βήμα μπροστά μέσα από συνεχείς πρωτοβουλίες προσέγγισης,νέων μέτρων συμφιλίωσης και ανοίγματα προς τους Τ/Κ. Σε διπλωματικό επίπεδο μπορεί να προσεγγιστεί η Τουρκία και η Τουρκική κοινή γνώμη ότι πρέπει να λυθεί το κυπριακό άμεσα. Να απαιτηθεί από την Ελλάδα (που έχει τα χάλια της) να κάνει το ίδιο. Εδώ είναι που μπορεί εντατικοποιηθεί η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση,να μειωθεί στο ελάχιστο η στρατιωτική θητεία,να γίνει πάγωμα των εξοπλισμών,να παρθούν κι άλλα μέτρα για απαγκίστρωση και αποστρατικοποιημένες ζώνες κτλ.
Τέλος,ίσως το πιο σημαντικό απ’ όλα όσα περνούν από το χέρι μας και από τα πιο παραμελημένα στο παρελθόν αποτελεί η ανάγκη να δοθεί έμφαση στο διακοινοτικό κίνημα της επανένωσης. Αν θέλουμε πραγματικά να έχουμε κυπριακή λύση τότε μπορούμε να ενισχύσουμε δυναμικά το μέρος της εξίσωσης του εσωτερικού συσχετισμού δύναμης που ονομάζεται κίνημα. Τώρα που το CTP δεν είναι εξουσία μπορεί να ρίξει το βάρος του σ’ αυτό και τα συνδικάτα που ήταν η ραχοκοκαλιά της πλατφόρμας μπορούν να κινηθούν προς την κατεύθυνση της κινητοποίησης. Ασφαλώς,η αδυναμία βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ε/Κ πλευρά συστηματικά υποτιμά την προοπτική του διακοινοτικού κινήματος υιοθετώντας την ηγεμονεύουσα λογική της γεωπολιτικής προσέγγισης,εξ ου και η παντελής επικράτηση φορμαλιστικών και νομικιστικών προσεγγίσεων,επικράτηση των υποδειγμάτων των Διεθνών Σχέσεων αντί μια ,αντί της κινηματικής κατανόησης της ιστορίας μέσα από την μαζική δράση. Αυτή κι αν είναι ανεπάρκεια,και δυστυχώς αφορά την Ε/Κ πολιτική κοινότητα κι όχι μόνο την Αριστερά. Αν δοθεί η αρμόζουσα σημασία στο διακοινοτικό κίνημα της επανένωσης τότε επανέρχεται η προοπτική με τρόπους που δεν μπορεί να εξηγηθούν πριν το συμβάν πραγματοποιηθεί.
Loading ...
[...] This post was mentioned on Twitter by Epanenosi.com. Epanenosi.com said:Νέο Άρθρο στο Epanenosi.com::Μετά τον Έρογλου:Τι Να Κάνουμε;http://www.epanenosi.com/index.php/archives/895 [...]
να πω καταρχή ότι δεν συμφωνώ με όλα τα πιο πάνω συμπεράσματα.
Δεν θα τα πιάσω ένα προς ένα γιατί θα καταλήξει ένα ατελίωτο σεντόνι…. αν τζαι μπαίνω στο πειρασμό….
Για χλαρη της ευκολίας της συζήτησης ασ πούμεν ότι συμφωνώ.
Απλά ένα σχόλιο για το τι προτείνεις.
Θεωρείς ότι έχει κανένα που τούτους που ονομάζεις απογοητευμένους να διαφωνεί με τις πιο πάνω προτάσεις ;
Άρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απευθύνεσαι στη συγκεκριμένη ομάδα.
Νομίζεις ότι ο συντροφος θέλει διεθνή διάσκεψη ;
Νόμιζεις θέλει χρονοδιαγράμματα ;
θεωρείς τον ικανό για “ευφάνταστη πολιτική”ή να δώσει “έμφαση στο δικοινοτικό κίνημα της επανένωσης”;
Θα ήταν άδικο (ποιός ξέρει γιατί;) για τον σύντροφο,όπως αντιλαμβάνομαι, να ρωτήσω γιατί δεν τα καμνε τόσο τζαιρό.
Πραγματικά,που το στηρίζεις ότι θα τα κάμει τούτα ούλλα που δαμέ τζαι δα ; Λαμβάνοντας υπόψη μάλιστα τα “ιστορικό-πολιτικά πλαίσια”τα “δεδομένα”τις “ποιοτικές διαφορές”κλπ κλπ
εγώ λαλώ σου,χωρίς να ξέρω τον κάθε απογοητευμένο ξεχωριστά,ότι άμαν τα κάμει τα πιο πάνω ο σύντροφος,εννά ρτουν πίσω. έτσι τζι αλλιώς η αντίδραση τους είναι “συναισθηματική”.
δουλεια στο σσιερι του
ότι γίνεται πάντα ο πρόεδρος φταίει τηε μερκάς μας εννοείται που εν θέλει λύση εν η σειρά του χριστόφκια τωρά. φταίεις κύριε πρόεδρε εν θέλεις λύσην
@trim
Σκεφτομαι Νίκο πως αν η εκλογική δύναμη του ακελ ήταν στο 10% ίσως να είμαστε όλοι υπό διωγμό σήμερα,αλλά τώρα που βρίσκεται στο 30% ίσως να είμαστε υπό περιορισμό…
θα πω κάτι άσχετο με το κείμενο σου. παρακολούθησα,αναγκαστικά,τις τελευταιες τρεις βδομάδες το τι γινόταν στα μπλογκς στα facebook κτλ που δεν τα καλογνωρίζω κιόλας,τις συζητήσεις των οπαδών των διαφόρων ομάδων με αφορμή το πρωτάθλημα.Δεν ξέρω αν το πιστεύεις αλλά οι φίλαθλοι σφάζονται κυριολεκτικά για το κυπριακό με αφορμή το ποδόσφαιρο. έχω δει μέχρι και συζητήσεις με παραπομπές σε βιβλία ιστορίας. και βέβαια το φλέγον θέμα πάντα…εσεις οι φιλότουρκοι και εμείς οι ελληναράδες.
το αναφέρω αυτό για να πω,πως ίσως κάτω στον κόσμο να μην έχει σβήσει ένας υγιής προσανατολιμός και η διάθεση να συμμετέχουν σε ένα επανενωτικό κίνημα.Αισθάνομαι δυστυχώς πως το ακελ λειτουργεί ως καταπέλτης αυτού του κινήματος.Και από τα 5 σημεία του κειμένου,θα έλεγα ότι όντως το πέμπτο είναι καθοριστικότατο.
Δυστυχώς έχω την εντύπωση πως αν το ακελ δεν αποφασίσει να “ξεκλειδώσει”τις μορφές αγώνα,αν δεν ανοίξει τις πόρτες του σε λαϊκές κινητοποιήσεις,δυστυχώς,αισθάνομαι πως η λύση δεν μπορεί να γίνει εφικτή ούτε αποδεκτή.
Δεν θα ήθελα να γίνομαι η Κασάνδρα της παρέας,αλλά χωρίς πραγματικά γεγονότα δράσης δεν νομίζω πως θα έχουμε ούτε πραγματικά ιστορικά αποτελέσματα.
Έχω προσέξει το σημείο στο κείμενο,πως ο Ταλάτ είναι ελέυθερος από μια άποψη να κινηθεί μετά την εκλογική του ήττα. Ας ελπίσουμε ότι επιτέλους θα εκμεταλλευτεί αυτή την ελευθερία και το ακελ.
@Στελιο
Θεωρείς ότι έχει κανένα που τούτους που ονομάζεις απογοητευμένους να διαφωνεί με τις πιο πάνω προτάσεις ;
Άρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απευθύνεσαι στη συγκεκριμένη ομάδα.
Νομίζεις ότι ο συντροφος θέλει διεθνή διάσκεψη ;
Νόμιζεις θέλει χρονοδιαγράμματα ;
1. Ναι,θεωρώ τον Χριστόφια ικανό για “ευφάνταστη πολιτική” ή να δώσει “έμφαση στο δικοινοτικό κίνημα της επανένωσης” γιατί εκλέφηκε σε αυτή την βάση και αρχικά έδωσε πολύ επλίδα. Τώρα ν αθα γίνει ή όχι δεν μπορώ να ξέρω. Εξαρτάται.
2. ”Θα ήταν άδικο (ποιός ξέρει γιατί;) για τον σύντροφο,όπως αντιλαμβάνομαι,να ρωτήσω γιατί δεν τα καμνε τόσο τζαιρό”:νομίζω ότι πρέπει να αναλυθεί το σημείο αυτό –εσύ τί λές;Γιατί δεν το έκανε νομίζεις;
3. “Πραγματικά,που το στηρίζεις ότι θα τα κάμει τούτα ούλλα που δαμέ τζαι δα ; Λαμβάνοντας υπόψη μάλιστα τα “ιστορικό-πολιτικά πλαίσια” τα “δεδομένα” τις “ποιοτικές διαφορές” κλπ κλπ”. Εγώ θέτω επό τάπητος τί νομίζω ότι πρέπει να γίνει. Οι πολιτικοί,τα κόμματα και οι πολίτες ας κρίνουν και ας δράσουν ανάλογα. Εγώ πάντως δεν αποκλείω τίποτε. Εσύ;
4. “εγώ λαλώ σου,χωρίς να ξέρω τον κάθε απογοητευμένο ξεχωριστά,ότι άμαν τα κάμει τα πιο πάνω ο σύντροφος,εννά ρτουν πίσω. έτσι τζι αλλιώς η αντίδραση τους είναι “συναισθηματική”. δουλεια στο σσιερι του ”Συμφωνώ μαζί σου! Ας το κάνει κι όποιος θέλει ας ακολουθήσει. Νομίζω ότι είναι η άμεση διέξοδος από την σημερινή κατάσταση.
Ενόσω όμως δεν κάμνει ο πρόεδρος τζιαι το Ακέλ αυτά που λες (που είναι τα μίνιμουμ αυτονόητα) εγώ απλά ούτε πίσω τους είμαι,ούτε δίπλα τους. Ομπρός τους μπορεί,τζιαι ας ακολουθήσουν τζιείνοι.
Εκάμαν τα πίττες Νίκο. Πίττες. Τωρά εν σιειρόττερα που το 2004. Τότες επεριπαίζαν μας ότι εν ψοφίσουν όχι τζιαι σε 6 μήνες εν να σάσουν το σχέδιον τζιαι όλα θα πάνε καλά. Έτσι τζιαι αλλιώς έχουμεν την Τουρκία που θα φταίει πάντα. Τζιαι αν κριτικάρει κάποιος,εν όργανον της. Ετολμήσαν να πουν του Αναστασιάδη ότι τες θέσεις του έχει τες τζιαι η Τουρκία οι παsh πατριώτες.
Κακά τα ψέματα,άμαν το Ακέλ εν έχει την δύναμη τζιαι την θέληση να οργανώσει κίνημα επανένωσης,οι υπόλοιπες δυνάμεις είναι αμιλητέες. Κάτι όπως την Νέα Κύπρο στα κατεχόμενα είμαστι. Περιθόριο του περιθορίου. Ο συναγερμός έτσι τζιαι αλλιώς βουρά τζιαι τζιείνος να συνάξει τους ψήφους του.
Ελπίζω να φανεί με κάποιον τρόπον η δύναμη μας στες επόμενες βουλευτικές. Να κάμουμεν κόμμα χωρίς υποψηφίους τζιαι να βάλουμεν τον κόσμο να ψηφίζει άκυρο όπως εκάμαν οι τζιυνηοί κάποτε που εγράφαν πας τα ψηφοδέλτια “γαμώ τον shι##το σας ούλους”. Εμείς να γράφουμεν πάνω “επανένωση 2010″. Η ίδια βρισιά θα είναι για τους πολιτικούς,ειδικά αυτούς που κυβερνούν.
Ένας σημαντικός παράγοντας που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι οι εκλογές που πλησιάζουν,Το 2011 έχουμε Βουλευτικές και δύο χρόνια μετά,Προεδρικές. Στα επόμενα τρία χρόνια το ΑΚΕΛ θα απευθύνεται,όχι στους “σίγουρους”αλλά σ’αυτούς που “πίνουν νερό”. Το ίδιο θα κάνουν και τα άλλα κόμματα. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό. Κατά την ίδια περίοδο,βλέπουμε την Τουρκία να μην επείγεται για λύση,για τους γνωστούς λόγους. Αν θα προχωρήσει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όλα είναι ομαλά στο εσωτερικό της χώρας αυτής,τότε ίσως,μετά από καμιά δεκαριά ή και παραπάνω χρόνια να ευθυγραμμιστούν πάλι οι πλανήτες,όπως το 2003,και να φτάσουμε κοντά στη λύση.
Φίλε trim,δεν λέω,καλή η ανάλυσή σου,αλλά μάλλον μου θυμίζει γεροντοκόρη που ζει και ελπίζει με ευσεβοποθισμούς.
Dear All,
Since it was the election of the leader of the T/Cs,why don’t you discuss it in English,so that maybe the T/Cs could contribute to the discussion?
Εγώ δε θα χαρακτηρίσω γεροντοκόρη τον Νίκο
Και θα επαναλάβω πως είμαι μαζί του,δεν ανήκω πουθενά αλλού παρά στην προσπάθεια για επανένωση.
Ποιά προσπάθεια όμως;
Αυτή που θα μπορούσε να κάνει ο Χριστόφιας εδώ και 2 χρόνια και ΔΕΝ έκανε;
Και δεν με ενδιαφέρει τόσο το παρελθόν,αφού δε ξεγίνεται. Όμως το παρόν που αντιμετωπίζουμε ήταν περίπου προβλεπτό,και ακόμα και αν θεωρήσουμε (και μάλιστα με αρκετό ρεαλισμό) πως αυτά που γράφει ο Νίκος για τον Ερογλου είναι σωστά,οι συνθήκες σήμερα είναι κακές!
Για αυτές φταίνε έλληνες,τούρκοι,ξένοι,δικοί –έχει όμως σημασία;
Τι έχουμε μπροστά μας σήμερα πέραν από μια σειρά σαφώς χειροτέρων παραμέτρων.
Και εκείνο που χειροτερεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα είναι τα επόμενα χρονοδιαγράμματα (αχ αυτά τα χρονοδιαγράμματα!),τα οποία ναι,περιλαμβάνουν πλέον και τις δικές μας εκλογές σε ένα χρόνο.
Δεν εμπιστεύομαι ούτε ΑΚΕΛ,ούτε ΔΗΣΥ πως θα ρισκάρουν έστω και ένα ψηφοφόρο για να κάνουν ανοίγματα,συνεπώς τι;
Αν υπάρχει ακόμα αγώνας είναι πλέον ΑΚΟΜΑ πιο δύσκολος. Και ο απλός νόμος των πιθανοτήτων λέει πως ακόμα πιο δύσκολα θα φέρει και αποτέλεσμα.
Dear Ahmet
You are right –I will write a piece on the current situation and my proposition for the way foward in English. But only for you to follow [which I will expand in another article],my 5 point plan is:
1. We must defend what has already been agreed in term of the governannce because it marks a step forward in the sense that this is the first ever agreement to share paower and it is a step towards common citizenship whilst respecting political equality. this is the basis of the ‘Cypriot solution’
2. we need a timetable so that we do not allow Eroglu to waste time. This will within 2010 or the first 3 months of 2011. This can change of course but it must be NOW and Urgently.
3. We must dicuss the next stage of the negotiations which will be an internatiopnal conference on Cyprus which will confirm and further the ‘Cypriot solution’. We cannot be naive and ingore the involvment of international factors here;they are part of the porblem and the solution.
4. We need constant initiatives by the g/C side towards the T/Cs to create the cilmate for solution e.g. measures for educationan reform;freezing of military exependiture;reduction in military service.
5. We must give emphasis to the intecommunal movment on reunification. As G/Cs we have undervalued this;also now that Talat lost the elections CTP must fully engage in these inotiatives. This is perharps the most important element that will force all to push towards a solution.
@Ραφτη
Φίλε με είπαν πολλά –καποιος φίλος χαρακτήρισε την αοισιοδοξία μου “παροιμιώδη”–αλλά γεροντοκόρη πρώτη φορά με λένε. Ας είναι:έκαν μια ανλάυση στη βάση επιχειρημάτων και προτείνα μια διέξοδο,από κει και περα ασ κριθεί το κείμενο.
@Ασερα και @Γιάννο
Σας κατανοώ πλήρως. Εγώ έκανα μια πρόταση,τι θα πράξει ο α’ή ο β’δεν ξέρω. Τώρα για τον Έρογλου θα δούμε –όπως και τον Ερτογάν. Κα΄ποιος φίλος διάβασε την ήττα του Ταλάτ σαν ήττα τους Έρτογαν [ οsorry Ahmet a frinds read the defeat of Talat as a defeat of Erdogan in a ‘proxy contest’in Cyprus and is also very pessimistic.
My response is that we must to our best we can with the situation we have and Eroglu and Erdogan will be tested. But we can turn try to minimise our losses by making the most of the situation giving confidence to people to re-kindle the movment;this is no easy task but we have no choice!
Αγαπητέ Νίκο,
Στο κείμενο ΣΟΥ,ΔΕΝ υπάρχει κάτι μες το οποίο θα μπορούσα να διαφωνήσω – έστω κι αν ο σχολιογράφος Raftis λέει ότι η ανάλυση ΣΟΥ “… θυμίζει γεροντοκόρη που ζει και ελπίζει με ευσεβοποθισμούς.”
Όπως υποβάλλεις κι ΕΣΥ στο σημείο 5 του κεφαλαίου “Τι Να Κάνουμε” του κειμένου ΣΟΥ,η πεμπτουσία της δύναμης και δυναμικής της Αριστεράς [και της καταλυτικής παρέμβασης κι αποτελεσματικότητας σε κοινωνικούς κι άλλους αγώνες] είναι η μαζική εμπλοκή και δραστηριοποίηση του κόσμου σ’ αυτούς τους αγώνες [που για διάφορους λόγους [που δεν είναι του παρόντος] το ΑΚΕΛ έχει υποβαθμίσει τα τελευταία χρόνια [κι όχι μόνο σε σχέση με το κυπριακό] …Εδώ ο Πρόεδρος κατηγορείτο λίγο πολύ ως προδότης και ότι ήταν έτοιμος να ξεπουλήσει τον τόπο [και μάλιστα κι από πρωτοκλασάτα στελέχη των συγκυβερνώντων κομμάτων] και ΔΕΝ έγινε μια εκδήλωση ή διαδήλωση για τη στήριξη του,πως περιμένουμε ότι θα γίνονταν και μαζικές εκδηλώσεις για την στήριξη των συνομιλιών για Λύση και Επανένωση …[Ουκ ολίγες φορές έχω καταθέσει την άποψη ότι η εμπλοκή των ευρύτερων στρωμάτων του κόσμου – έστω και μέσα από απλές από κοινές εκδηλώσεις – αποτελεί επιτακτική ανάγκη για να κτυπηθεί το εθνικιστικό διχοτομικό μέτωπο και να στηριχτούν οι διαδικασίες λύσης] …
Πιστεύω πως τέτοιες πρωτοβουλίες και κινήσεις θα μπορούσαν [και μπορούν ακόμα] να δημιουργήσουν ισχυρές δυναμικές προς την κατεύθυνση της Λύσης και της Επανένωσης!
Έχω συγκεκριμένες σκέψεις [που θα μπορούσαν «“ξεκλειδώσουν” τις μορφές αγώνα» - όπως λαλεί τζι’ η Disdaimona] τις οποίες θα δουλέψω ακόμα λίγο στο μυαλό ΜΟΥ και θα τις καταθέσω σε ξεχωριστό Post,είτε εδώ,είτε στο Blog ΜΟΥ [ίσως μάλιστα τις κοινοποιήσω και τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ.
Προφανώς ο Πρόεδρος Χριστόφιας υιοθέτησε την «κυπριακή λύση»,
1.Πρώτον γιατί ΔΕΝ εμπιστεύεται τους ιμπεριαλιστικούς [ευρωπαϊκούς και μη,θεσμούς και οργανισμούς],και
2.Δεύτερον,γιατί πίστευε [λανθασμένα ως φαίνεται εκ των υστέρων] ότι ο Ταλάτ θα λειτουργούσε πρώτα ως κύπριος [και ότι πίσω του θα είχε τες μάζες των τουρκοκυπρίων που τον στήριξαν και τον έβγαλαν στην εξουσία κατα τα χρόνια 2002-05] …
Όμως θα ήθελα να τονίσω κι αυτό που λαλεί ο Raftis,το οποίο ΔΕΝ πρέπει να παραβλέπουμε καθώς λειτουργεί αρνητικά κι ανασταλτικά αυτή την περίοδο προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός μαζικού επανενωτικού κινήματος:
“Ένας σημαντικός παράγοντας που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι οι εκλογές που πλησιάζουν,Το 2011 έχουμε Βουλευτικές και δύο χρόνια μετά,Προεδρικές. Στα επόμενα τρία χρόνια το ΑΚΕΛ θα απευθύνεται,όχι στους “σίγουρους” αλλά σ’ αυτούς που “πίνουν νερό”. Το ίδιο θα κάνουν και τα άλλα κόμματα. Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό. Κατά την ίδια περίοδο,βλέπουμε την Τουρκία να μην επείγεται για λύση,για τους γνωστούς λόγους. Αν θα προχωρήσει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και όλα είναι ομαλά στο εσωτερικό της χώρας αυτής,τότε ίσως,μετά από καμιά δεκαριά ή και παραπάνω χρόνια να ευθυγραμμιστούν πάλι οι πλανήτες,όπως το 2003,και να φτάσουμε κοντά στη λύση.”
@Ανεφ
το διακύβευμα τώρα είναι πως ξεπερνούμε τις πραγματικότητες που μας θέτουν προ νέων διλημματων:το θέμα είναι οι επόμενες εκλογές να είναι εκλογές μιας επανενωμένης Κύπρου. Αυτό είναι το στοίχημα…Μπορούμε;
Ακουσε κανενας αν εσυμφωνησαν ο Ταλατ με το Χριστοφκια για το καταλοιπο εξουσιας? Με μιαλη εκπληξη ανακαλυψα οτι το καταλοιπο ανοικει στις πολιτειες στην Αμερικη. Φυσικα μιας που ο ομοσπονδιακος στρατος εκαμε τες πολιτειες αλε ππερε (πχ εκρουσε την Ατλαντα) στον εμφυλιο το θεμα ενα περιπου ελυθηκε με το ζορι. Το προβλημα οτι στην Αμερικη αρκεψαν ορισμενοι τζιαι κατσιαριζουν για το καταλοιπο το οποιο εν μεσα στο συνταγμα. Φυσικα η ομοσπονδιακη κυβερνηση εν τοσο δυναμενη που εν εσιη περιπτωση να γινει τιποτε αλλα εξακολουθουν να κατσιαριζουν.
http://www.tenthamendmentcenter.com/
@Anef_Oriwn:Αγαπητέ φίλε,το πουλλίν επέτασε. Το τραίνο της λύσης σταμάτησε έξω από την πόρτα μας το 2003 και εμείς (οι φοβικοί,οι συντηρητικοί,οι δειλοί) αρνηθήκαμε να επιβιβαστούμε σ’αυτό. Ο Χριστόφιας ήταν από τους πρωτεργάτες της άρνησης,δυστυχώς. Έδωσε εξετάσεις και απέτυχε και τώρα δεν μπορεί να διαπραγματευθεί μια λύση που δεν θα είναι καλύτερη από αυτή που μπορούσε να ήταν το 2004.
Να του στείλεις τις απόψεις σου,αλλά,πάλι θα σου πω ότι αυτά τα ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται με ευσεβοποθισμούς. Επειδή μας λέει ο Χριστόφιας ότι είναι αριστερός και έχει αριστερά οράματα,αυτό δεν το διαφοροποεί ποσώς από ένα δεξιό που οραματίζεται δεξιές λύσεις,ότι και να σημαίνει αυτό. Απέτυχε ο Χριστόφιας,έκανε φοβερά λάθη και έδειξε ότι είναι κατώτερος των περιστάσεων. Η αριστερή μου συνείδηση (και διαλεκτική) αυτό μου λέει και είναι προγανές ότι με το να συνεχίζουμε να ποντάρουμε σ’αυτό το λάθος άλογο,θα κηρύξουμε πτώχευση,πολύ σύντομα.
Φίλε Ράφτη
Τα πραγματα είναι δυσκολότερα,αλλά βιάζεσαι να βάλεις ταφόπετρα. Το ερώτημα είναι αν όντως έτσι είναι,τότε κάνουμε. Το θέμα δεν κλείνει έτσι. 80000 Κύπριοι πολίτες διαμένουν στον βορρά,ουδείς αναλαμβάνει πολιτικά υπέυθυνα να θέσει θέμα διχοτόμησης –άρα το πρόβλημα είναι εκεί,ακόμα κι αν ναυαγήσει η παρούσα διαδικασία. Κι επιμένω ότι δεν έχει ναυαγήσει,κι ούτε είδα κανένα στοιχείο προς παρόν που να συνηγορεί ότι τέλειωσε η διαδικασία:ναι,τα παράγματα γίνοται δυσκολότερα,και δεν θέλω να ισχυριστώ ότι ότι πάμε για λύση τώρα,ως να ήταν αν εκλεγόταν ο Ταλάτ. Ο διαπραγμτευστής μπορεί πάντα να βάλλει προσκόμματα,να δυδυσκολέυει,να βάζει τρικλοποδιές και πορπάντως να δημιουργεί ακόμα πιο αρνητικό κλίμα,ιδιαίτερα στην ε/κ πλεύρα όπου έχει συμμαχους κόμματα και την καταπληκτική πλειοψηφία των ΜΜΕ.
Υπάρχει κόμα ελπίδα για λύση;Ναι,οπωσδήποτε όπως έχω αναλύσει και δεν είδα κανένα να αντικρούει τα επιχειρήματα –απλώς γίνεται μια εκτίμηση (α) ο Ερογλου δεν θέλει,(β) ο Ερτογάν δεν μπορεί και (γ) ο Χριστόφιας αδυνατεί και (δ) χάσαμε την ευκαιρία μας. Δεν είμαι ούτε μαντης,ούτε και κατέχω την απόλυτη αλήθεια. Υπάρχουν ενστάσεις και δομικές δυσκολίες που κατανοώ,ωστόσο εκτιμώ ότι υπάρχει ακόμα δυνατότητα,αν παρθούν τα σωστά μέτρα. Ασφαλώς,ο κυνικός πάντα έχει δίκιο…με τον α’ή β’τρόπο. Ε. λοιπόν κυνικός δεν θα γινω ποτέ- θα ψάχνω πα΄ντα διεξόδους και θα τις αξιολογώ –αξίζει να δοκιμάζουμε και αν ρισκάρουμε. Αυτό θα πει ζωή,αυτό θα πει Πολιτική για μένα.
@trim:Αγαπητέ φίλε,σε κατανοώ απολύτως αλλά νομίζω ότι υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ κυνισμού και ρεαλισμού,την οποία,δυστυχώς,έχω διαβεί και οι παρατηρήσεις μου είναι πλέον βασισμένες στο ρεαλιστικό ορθολογισμό.
Φίλε,με τις πράξεις μας όμως μπορούμε να επιδράσουμε στην πραγματικότητα,έτσι;Με αυτό δεν γίνομαι βολενταριστής αλλά βλέπω ότι μπορούμε να παίξουμε κι εμείς τον ρόλο μας,όσος μας αναλογεί,στην ιστορία.
Αγαπητέ Rafti,
Κατ’ αρχάς να διευκρινίσω ότι ΔΕΝ είναι στον Πρόεδρο που είπα πως θα απευθυνόμουν και θα έστελλα τες απόψεις μου [με προτάσεις για ανάπτυξη του δικοινοτισμού,[τουλάχιστον πάνω σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο],αλλά προς τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ …Και τούτο γιατί ανεξάρτητα του τι κάνει και πως ενεργεί ο Πρόεδρος ή του πως θα εξελιχτούν οι συνομιλίες,το ΑΚΕΛ πρέπει πάντα να προσπαθεί [με κινήσεις και εκδηλώσεις] του να φέρει τες δύο κοινότητες κοντά και να τες εμπλέξει σε κοινές δράσεις.
Απ’ εκεί και πέρα η δική μου “… αριστερή μου συνείδηση (και διαλεκτική) …” μου λέει ότι ένα σχέδιο το οποίο ετοιμάστηκε σε κλειστά δωμάτια [και μάλιστα σε τόπους μακρινούς αλλά όχι εξωτικούς – για να υπάρχει και το στοιχείο του ερωτισμού] από τους ολίγους,τους εκλεκτούς και τους πεφωτισμένους,ή υποβαθμίζουν [ή έσω ΔΕΝ επιδιώκουν] την εμπλοκή του κόσμου [του λαού] σε τέτοιες διαδικασίες [δηλ. μια καθαρά αστική προσέγγιση του ζητήματος] είναι προφανές ότι ΔΕΝ θα κερδίσει την εκτίμηση και την στήριξη αυτού του κόσμου ή/και μπορεί αν είναι θνησιγενές!!!
Ή όπως το είπε και ο Trim “… μπορούμε να παίξουμε κι εμείς …[ως κοινωνικές συνιστώσες και κινηματα] …τον ρόλο μας,όσος μας αναλογεί,στην ιστορία …” Να λειτουργήσουμε ως καταλύτες αν τα καταφέρουμε των ιστορικών εξελίξεων!!!
Dear Trim:
Thanks for writing in English,so that I could participate in the discussions,since this webpage has three languages at least in the title. Now some comments to your 5- point- plan as I play the role of the devil:
1.You are right to defend what has already been agreed upon,but in those days,Talat was at the table and the UBP was criticizing him that no one was included in the negotiation team from the UBP. The right wing forces have not accepted what Talat has agreed upon. If those points of power-sharing were accepted by Talat with the directives of Turkey,you can be sure that Eroglu will not be in a position to resist. On the other hand,we have to know if the USA is also behind these agreements. Other wise,Eroglu will be supported to try to find a better bargain. He is not in a position to act independently. We shall see soon. We have not seen yet what will happen during and after the congress of the UBP!
2.What can you do in order to stop Eroglu not to waste time? He is decided to be the one,who will not leave the table. Denktash once said that he had won time for Turkey during the year-long negotiations,so that the status quo could continue! If the USA wants the division to continue,they have enough tactics to waste time,until Turkey enters the EU (2023?)!!! They plan to bring water to Cyprus from Turkey through pipes and sell the water to Israel. With that money,they plan to buy out the G/C properties in the North!
3.If the TRNC accepted as a party,equal to the RoC,the international conference can be accepted by Turkey immediately. Is the RoC ready for that? What about if the “international factor” will support the TRNC as a separate entity? Do you have guarantees from the UN or EU? Are you ready to repeat the case of “Kosovo”,contrary to the principles of the UN Charter?
4.Are you not too late to create the atmosphere for a solution e.g. (…)? O.K.,better than nothing! As the one and only “communist” President of a EU country,he should have done such a peace offensive years ago,so that the RoC could be one step forwards than TR!
5.I am happy to read that we have to give emphasis to the intercommunal movement on reunification and that you,as the G/Cs have undervalued this. But I wonder why do you still hang your hopes on the corrupted CTP leadership,which proved to be working for the outside powers that support the division! Why don’t we try to gather all the mass organisations of the both communities,which are genuinely for a reunified,federal and democratic state and convene a pan-cyprian conference for that purpose?
As for the comments that “some friends has read the defeat of Talat as a defeat of Erdogan in a ‘proxy contest’ in Cyprus.”
They are wrong. Because in Cyprus question,Turkey (or those who prepared the partition since the 1950’s) never leave the developments to the currents of some winds! They have every kind of formula,ready at the Turkish Embassy in Nicosia as a columnist near to the Army wrote years ago! Once,when Ozal wanted to withdraw some of the Turkish troops from the island and told this intention in a conversation in the USA,he was told that he should inform them beforehand,so that they would send other NATO-forces to Cyprus. Don’t forget that the solution should be found in Cyprus and by the Cypriot people. Unless we do not form a common front and unless we do not raise the consciousness of the masses for the benefits of the reunification,there will be no real step forward! I know that it is not an easy task,but we have no choice!
@Anef_Oriwn:Αμάν,η τελευταία σου παράγραφος με καθηλώνει. Ζητάς άμεση εμπλοκή του λαού (τι ωραία λέξη!) στη διαδικασία εξεύρεσης λύσης όταν ο αριστερός μας Πρόεδρος ενδιαφέρεται μόνο για την εμπλοκή του ΔΙΚΟ τώρα και της ΕΔΕΚ νωρίτερα που το κύριο που δεν τους ενδιαφέρει είναι η λύση. Αν εννοείς κινητοποίηση μόνο των “λαϊκών”δυνάμεων θα πρέπει ίσως να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτές οι δυνάμεις κινητοποιούνται μόνο όταν παίζει η Ομόνοια και όσο για την πολιτική,αφού το ΑΚΕΛ με την αλλοπρόσαλλη πολιτική τα τελευταία χρόνια δεν μπόρεσε να καθοδηγήσει τις μάζες,θα ήταν ουτοπία να πιστέψουμε ότι θα το κάνει τώρα,έστω κι αν το θέλει. Νομίζω,ο Λάζαρος Μαύρος διαθέτει μεγαλύτερη δύναμη για να κινητοποιήσει τις μάζες αφού εδώ και πολλά χρόνια αταλάντευτα προωθεί ποικιλοτρόπως τις απόψεις του. Ας πάρει το ΑΚΕΛ λίγα μαθήματα από το Λάζαρο.
Όσο για τις εκδηλώσεις επαναπροσέγγισης που πάμε,το κυρίαρχο σ’αυτές είναι ότι εκεί συναντούμε τους συνήθεις ύποπτους που και αυτοί άρχισαν ποια να αραιώνουν. Εντάξει,αν μας κάνει να νοιώθουμε καλύτερα όταν υποστηρίζουμε ότι προσπαθούμε ακόμη,ουδέν μεμπτό,αλλά όσο και να το κρύψουμε,τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και καλύτερα να βρούμε το θάρρος επιτέλους να ξεφύγουμε από τους κομματικούς πατριωτισμούς και να αποδώσουμε ευθύνες. Να σταματήσουμε να δίνουμε άκριτη στήριξη γιατί στην τελική είμαστε συνυπεύθυνοι για το κατάντημά μας.
Όταν θυμάμε το μακαρίτη να καγχάζει μπροστά στις κάμερες στο Αεροδρόμιο και να μας “αντινάσσει”την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το Χριστόφια να βρίσκεται πίσω του και να κουνά συγκαταβατικά το κεφάλι του,προσγειώνομε την πραγματικότητα και οι ευσεβοποθισμοί,που και εγώ δυνατό να τρέφω,εξανεμίζονται,όπως και η δυνατότητα λύσης του κυπριακού.