Μια λύση αναγκαστικά θα πρέπει να καλύπτεται από ένα σύνθημα.
Για χρόνια το δικό μας ήταν:λύση δίκαιη και βιώσιμη.
Τα τελευταία χρόνια είχαμε μια διαφοροποίηση. Πήγαμε στη λύση βιώσιμη και λειτουργική.
Κανένας δεν έκαμεν βεβαίως τον κόπο να ορίσει τι πα να πει “βιώσιμο”,τι πα να πει “λειτουρικό”…άσε δε τι πα να πει “δίκαιο”.
Δεν ξέρω πως μας ήρθε και αντικαταστήσαμε το “δίκαιο”. Αν και παραδόξως η αλλαγή στη ρητορική του συνθήματος,μάλλον έγινε από τον τάσσο.
Και αφού πλέον το σύνθημα έγινε στόχος,αφού εμπεδώθηκε στη κοινωνία,όλες οι οι συζητήσεις που τζίηνο το σημείο τζαι μετά φακκούν γυρώ που το σύνθημα. Είναι τούτη ή η άλλη διάταξη λειτουργική ;
Δεν κάμνει κανένας το κόπο να πάει πίσω και να αναρωτηθεί:μα καλά ρε κοπέλια,γιατί λειτουργική ;
Βεβαίως το ερώτημα δεν είναι γιατί είναι σημαντική η λειτουργικότητα.
Βεβαίως είναι.
Το βασικό ερώτημα είναι:γιατί μεταξύ πολλών στόχων που μπορεί να έχει η λύση εμείς εθέσαμεν ως πιο σημαντική,τη λειτουργικότητα ;
Δεν θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικός στόχος η ειρήνη ;η συνεργασία των δύο κοινοτήτων ;( λύση που θα εξάλειφε ή τουλάχιστο δεν θα όξυνε τις ταξικές διαφορές……λέμε τωρά…).
Να το πιάμεν που την αρχή.
Πως αντιλαμβανόμαστεν την “λειτουργικότητα”;
Άμαν διαβάσει κάποιος το πόνημα του χριστόδουλου (γιατί είναι και ο μόνος που το λέει κουτσιά καθαρισμένα),καταλαβαίνει ξεκάθαρα τι σημαίνει. Λειτουργικότητα = αποφασίζει η πλειοψηφία. Γιατί αν πρέπει να συμφωνούν τζαι οι θκυό,θα καθυστερούν παραπάνω –άρα μη-λειτουργικότητα. Τουτέστιν:Ο καφκάς εν για το πάπλωμα (όπου πάπλωμα = κράτος).
Έχει κανένα που θέλει λύση λειτουργική και έχει αποδεκτεί τη πολιτική ισότητα (όπως σχεδόν όλοι) να μας πει τι σημαίνουν τα δύο ;
Και μήπως…. λέω μήπως…τα δύο συγκρούονται ; Υπάρχει η πιθανότις,η λειτουργικότητα να έρχεται σε σύγκρουση με το δικοινοτισμό ;Υπάρχει πιθανότητα ο εκφρασμένος συνθηματικά στόχος της λύσης να έρχεται σε σύγκρουση με τον άλλο στόχο ;της δικοινοτικότητας ;
Εν ιξέρω…. ρωτώ…
Λέτε να καταφέραμεν έτσι εξυπνάδα ;Θέλουμε λύση ΔΔΟ …μπλα μπλα…. βιώσιμη και λειτουργική ….δύο αλληλογρονθοκοπούμενες έννοιες σε μια πρόταση ;…Να ζητούμε ταυτόχρονα δύο στόχους που ένας να αναιρεί τον άλλο ;
Λέτε ;
Ο πρόεδρος πάντως δεν θέλει να αλλάξει το σύνθημα. Και αναρωτιούμαι πως θα πείσει για τζίηνα που πετυχαίνει χωρίς να αλλάξει το πλαίσιο του διαλόγου.Αλλά εξανάπαμεν τα τούτα. Εξαναγραφτήκαν τζαι πρόσφατα σε τούντο χώρο…. Να τα αφήκουμε τζαι να επιστρέψουμε στο αρχικό ερώτημα.
Πόσο σημαντική εν τούτη η εβλοημένη η λειτουργικότητα;
Όπως έγραψα τζαι πιο παλιά με το παράδειγμα του Βελγίου –το βέλγιο έκαμεν αναμισι χρόνο χωρίς κυβέρνηση. Τζαι το κράτος εσυνέχισε να λειτουργεί (ακόμα και χωρίς πολιτικούς! αλλόπως τελικά οι γραφειοκράτες καταλήγουν να είναι πιο σημαντικοί που τους πολιτικούς ! ),η οικονομία εδούλεφκεν,τζαι το πιο σημαντικό από όλα….. για ανάμισι χρόνο δεν άνοιξε μύτη.
εμάς οι δικοί μας δημοσιογράφοι / πολιτικοί / αναλυτές,ώσπου εβλέπαν το Βέλγιο “ακυβέρνητο”,ειχαν απανωτούς οργασμούς. Εν τούτους που θέλετε να αντιγράψουμεν ;
Με βάση το σύνθημα,εν τζαι είχαν άδικο.
Αν όμως αλλάξεις το σύνθημα,τότε μπορείς να πεις:
Ναι ρε,εν τούτους. Ανάμισι χρόνο δεν είχαν κυβέρνηση,και η κόντρα δεν εμεταφέρθηκε μέσω των πολιτικών και των ΜΜΕ στο κόσμο. Έχετε το λίον ;
Πραγματικά,
έχετε το λίον ;
!!!!!
Ενώ εμάς δακάτω,χωρίς να έχουμε “αλειτουργικότητα”και “ακυβερνησία”,καταφέρνει μια εφημερίδα να μετατρέψει τον καφκά δύο κοπελλουθκιών σε μέγα θέμα (δεν θα ξιχάσω την ειδήση στο ράδιο πρώτο τζίηνη τη μέρα:έφτησεν χαμέ πάνω στο σταυρό!! και τα δύο μαζί ταυτόχρονα!).
Ε,άμαν συγκρίνεις τα θκύο,την ακυβερνησία του βελγίου και τη λειτουργική ΚΔ,πόσο σημαντική είναι η λειτουργικότητα ;Τι σου προκαλεί παραπάνω αγωνία ;
Είναι βεβαίως κατανοητό σε κάποιο βαθμό. Στο δικό μας φαντασιακό,το κράτος “επαράλυσε”το 63. Εν τζαι ρωτά κανένας:Μα όντως επαράλυσε ;Τι ακριβώς επαράλυσε ;Τι ήταν το κόστος που θα χρειάζετουν να πληρώσουμε για να αποφύγουμε τη παράλυση ;Τζαι τελικά πόσο σημαντική ήταν η παράλυση ;ήταν η παράλυση που οδήγησε στη σύγκρουση ;
Τζαι τούτο μας μεταφέρει στο ευρύτερο πλαίσιο που διεξάγεται ο διάλογος. Εκαταφέραν το κόσμο να πιστέφκει ότι αν εν καλό το σχέδιο (όπως το θέλουμε ,με όλα τα λιπαρά) εννα λειτουργήσει. Αν δε καταρεύσει,θα είναι επειδή το σχέδιο δεν θα είναι καλό. Τα πάντα δηλαδή κρέμουνται που το σχέδιο.
Αλλάξετε το πλαίσιο επιτέλους. Πρέπει να βρεθεί ένας να αλλάξει τη βάση του διαλόγου.
…………
Ακόμα κάτι…. μιας τζαι επιάμεν τες λειουργικότητες….
Έτσι παρενθετικά κάτι για τη παράλυση (του εγκεφάλου μας).
Θκιεβάζουν το σχέδιο γραμμή γραμμή τζαι προσπαθούν με μανία να κάμουν κριτική. Δύο από τις πιο γνωστές κριτικές είναι και ήταν:
Οι προτάσεις των τούρκων είναι συνομοσπονδιακές (το αναν ήταν συνομοσπονδιακό). Όλες οι εξουσίες μεταφέρονται στα states. Το κεντρικό κράτος δεν έχει εξουσίες. Είναι ένα κράτος ανδρίκελο.
Διαβάζουν την επόμενη γραμμή …. δικοινοτικότητα…και ξεκινούν με την ίδία ένταση:Οι τούρκοι θα έχουν βέτο σε ούλλα. Θα μπορούν να οδηγήσουν το κράτος σε παράλυση. Το κράτος δεν θα είναι λειτουργικό.
Άτε πε ότι άμαν τα θκιεβάσεις ξεχωριστά μπορείς να οδηγηθείς σε τούντο συμπέρασμα. Άμαν τα θκιεβάσεις μαζί ;Εν μπορούν να πάρουν το νου τους να κάμει αλλό μια σκέψη παρατζιει ;Αφού το κεντρικό κράτος ισχυρίζεσαι ότι δεν θα έχει εξουσία,τι είναι αυτό που θα παραλύσει ;
Πως μπορείς να με φοιτσιάζεις ότι θα παραλύσει το κράτος,όταν με έχεις είδη φοιτσιάσει ότι δεν θα υπάρχει κράτος ;
Μπορώ σε παρακαλώ να ζω μόνο ένα φόβο ;
ευχαριστώ!
Loading ...
Για μένα οι όροι “λειτουργική λύση”και “βιώσιμο κράτος”παραπέμπουν σε ένα σύστημα με τέτοιους μηχανισμούς και διαδικασίες ώστε οι όποιες διαφωνίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων οι οποίες πιθανόν να προκύπτούν από καιρό εις καιρό να επιλύονται άμεσα,απλά και αποτελεσματικά. Από κει και πέρα η κοινή λογική λέει ότι κανένας στην Κύπρο δεν θέλει λύση που να οδηγεί σε αδιέξοδα και νέες προστριβές.
Αυτό που δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ στην Κύπρο είναι “λειτουργικό κράτος”,αφού είτε με λύση είτε χωρίς,πάντα το Κυπριακό κράτος θα είναι ένα μπάχαλο.
Το βιβλίο του κ. Χριστοδούλου δεν το διάβασα. Έχοντας υπόψιν τον τρόπο με τον οποίο αποπειράθηκε να τρομοκρατήσει τους πάντες για τις οικονομικές επιπτώσεις του σχεδίου “Αννάν”το 2004 έκρινα ότι δεν άξιζε καν τον κόπο να ασχοληθώ.
Βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τη συζήτηση που ανοίγεις.
Το σύνθημα “λύση λειτουργική και βιώσιμη”,όπως και κάθε σύνθημα το οποίο επενδύεται με τη λαϊκή συναίνεση,αποτυπώνει ή/και εκφράζει κοινωνικές / διαμοιρασμένες/ συλλογικές παραδοχές,αλήθειες,ενοχές (;),προκαταλήψεις και στερεότυπα.
Η επιμονή στη λειτουργικότητα και τη βιωσιμότητα (χαρακτηριστικά που βέβαια θεωρώ εκ των ων ουκ άνευ σε μια λύση,αλλά θα επανέλθω επί τούτου στη συνέχεια) δεν είναι λοιπόν άσχετες με τον κυρίαρχο (dominant) τρόπο σκέψης ή καλύτερα την κυρίαρχη (όχι κα’ανάγκη και πλειοψηφική) ιδεολογία:αυτή του ελληνοκυπριακού εθνικισμού.
Ακολουθώντας λοιπόν το δικό σου τρόπου σκέψης και στη βάση της πιο πάνω παρατήρησης,θεωρώ ότι το σύνθημα “λύση λειτουργική και βιώσιμη”μπορεί να διαβαστεί σε συνάρτηση με τον ευρύτερα κοινωνικά διαχυμένο τρόπο πρόσληψης (το λόγο της κυρίαρχης ιδεολογίας) των λόγων κατάρρευσης της Ζυριχικής Λύσης. Ακόμη και την κουτσή Μαρία να ρωτήσεις θα σου πει ότι “η Λύση που μας επιβλήθηκε το 60 δεν ήταν λειτουργική κι ως εκ τούτου δεν ήταν βιώσιμη…και απόδειξη τούτου ήταν τα γεγονότα του 63-64 και η κατάρρευση της στη συνέχεια.
Επιτρέψετε μου τον (μάλλον πρόχειρο) συλλογισμό:Με βάση την πιο πάνω παραδοχή,η αναζήτηση μιας λειτουργικής (κι ως εκ τούτου;) βιώσιμης λύσης στο συλλογικό φαντασιακό λειτουργεί προς δύο κατευθύνσεις:από την μια απο-ενοχοποιεί (;καλύτερα (αυτό) επιβεβαιώνει την αθωότητα της) την ΕΚ πλευρά για τη μοίρα που είχε η Ζυριχική Λύση (κατάρρευσε όχι διότι κάναμε κάτι λάθος αλλά διότι δεν ήταν λειτουργική) και από την άλλη παραπέμπει (εμμέσως πλην σαφών κατά τους πολυμαθέστατους δημοσιογράφους μας) στα απαραίτητα στοιχεία της βιωσιμότητας της νέας λύσης (λειτουργικότητα:αποφυγή αυτού που έκανε τη Λύση του 60 μη λειτουργική δηλαδή εφαρμογή του “δημοκρατικού”ένα άτομο = μια ψήφος).
Συνοψίζω λοιπόν λέγοντας (και ουσιαστικά συμφωνώντας,σε μια πρώτη φάση μαζί σου). Η επιμονή σε μια λειτουργική και βιώσιμη λύση συνδέεται με τον κυρίαρχο τρόπο σκέψης (κυρίαρχη ιδεολογία του ελληνοκυπριακού εθνικισμού) η οποία ουσιαστικά μεταφράζει τη λειτουργικότητα με όρους πλειοψηφικής δημοκρατίας. Αυτό γιατί,στο συγκεκριμένο τρόπο σκέψης,η συνεργασία ανάμεσα στις δύο κοινότητες,η αναζήτηση της συναίνεσης σε αντιπαραβολή με την επιμονή στη σύγκρουση και την αντιπαράθεση,η έννοια με άλλα λόγια μιας κατάστασης αμοιβαίου κέρδους (win win situation) είναι μάλλον αδιανόητη. Η κυρίαρχη ιδεολογία,καθηλωμένη σε σχήματα του παρελθόντος (ο Τούρκος ως ο προαιώνιος εχθρός ή ο ΤΚ το πιόνι της Τουρκίας του προαιώνιου εχθρού,οι Τούρκοι επιδιώκουν την ολική κατάληψη της Κύπρου,οι ΤΚ –και πλέον οι έποικοι ως όργανα της Τουρκίας –) αδυνατεί να δείξει στοιχειώδη έστω εμπιστοσύνη στη δυνατότητα συνεργασίας για το κοινό καλό (σε μεγάλο βαθμό από εδώ απορρέουν και οι αντιδράσεις για την εκ περιτροπής. Άκουσα με τα αυτιά μου τον κ. Κουλία να λέει στο ραδιόφωνο του Λόγου –συναντώντας τα επιδοκιμαστικά μουρμουρητά των αδελφών Ηλιάδη –το εξής,κατ΄ εμέ θεϊκό:τι δυο χρόνια;Ούτε δύο μέρες δε χρειάζεται ο Τούρκος πρόεδρος για να κηρύξει την ένωση της Κύπρου με την Τουρκία κι αυτοί συζητούν για εκ περιτροπής προεδρία;).
Ωστόσο,όπως έχω πει πιο πάνω η λειτουργικότητα (και κατά συνέπεια η βιωσιμότητα;) συνιστούν ή θα πρέπει να συνιστούν απαραίτητα συστατικά της λύσης. Τι όμως σημαίνει τούτο;Μια τέτοια δήλωση έχει πολιτικό νόημα αν κι εφόσον αντιληφθούμε ότι η λειτουργικότητα δεν αφορά μια στατική έννοια αλλά μια δυναμική προοπτική η οποία εξελίσσεται μέσα στο πλαίσιο της καθημερινής πράξης. Για τους θεωρητικούς της “αγνής”(ουσιοκρατικής) αντίληψης της λειτουργικής λύσης,το μοντέλο διακυβέρνησης της ΕΕ δεν είναι καθόλου λειτουργικό. Μια στατική ανάγνωση των δαιδαλώδων διαδικασιών που πρέπει να ακολουθούνται προκειμένου να λαμβάνονται αποφάσεις (κατά το πλείστο συναινετικές) οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα αυτό. Ωστόσο εδώ και μερικές δεκαετίες η ΕΕ λειτουργεί αποτελεσματικά (σε πολύ μεγάλο,έστω βαθμό) αποδεικνύοντας ότι η λειτουργικότητα δεν είναι μια θεωρητική κατασκευή αλλά μια εμπειρική διαδικασία η οποία υπόκειται σε συνεχή αναθεώρηση. Αρκεί φυσικά να υπάρχει το κοινό όραμα.
Επιστρέφοντας λοιπόν στην περίπτωση της Κύπρου θεωρώ ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε το αυτονόητο:ακόμη και το πλέον δημοκρατικό (πλειοψηφικό!) σύστημα να έχουμε μετά τη λύση αυτό δεν επαρκεί για να διασφαλίσει τη λειτουργικότητα του Κράτους. Η λειτουργικότητα θα πρέπει να αναζητηθεί στο βαθμό δέσμευσης των πολιτών ως ατόμων αλλά και των κοινοτήτων ως συλλογικών πολιτικών οντοτήτων σε ένα κοινό όραμα που θα εκφράζει όλους και θα δίνει σε όλους ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Η δέσμευση αυτή θα μεταφράζεται σε καθημερινή πράξη στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης ανάμεσα σε πολιτειακούς λειτουργούς και πολιτικές κοινότητες οι οποίες θα προσέρχονται στο διάλογο χωρίς καχυποψία και χωρίς προκατάληψη.
Steliε,
Παίζεις τζι’ ΕΣΥ [όπως κάποτε κάμνω τζι’ ΕΓΙΩ] με τες λέξεις τζιαι προσπαθείς μέσα από τη λογική να ξεσκεπάσεις τους παραλογισμούς που μεταφέρουν μέσα από συνθήματα και έμμονες εγνωσμένοι στην πιάτσα απορριπτικοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί …
Όμως εγώ έχω και κάποιες διαφωνίες πάνω το ζήτημα [ή την έννοια όπως τη βάζεις] της «λειτουργικότητας»,του ομοσπονδιακού κράτους,[αν καταφέρουμε κάποια στιγμή τζιαι δημιουργήσουμε το]!
Κατ’ αρχάς θεωρώ ότι μια λύση λειτουργική αυτόματα εξυπακούει ότι θα ‘ναι και ειρηνική και ότι θα ενυπάρχει σ’ αυτήν η συνεργασία των δυο κοινοτήτων [ενώ σε περιπτώσεις οικονομικής ανάπτυξης θα απαμβλύνονται και οι ταξικές διάφορες] …
Προσωπικά όταν μιλώ κι αναφέρομαι σε «λειτουργικότητα»,βασικά έχω κατά νουν τες διαδικασίες που είναι απαραίτητες για να τεθεί σε εφαρμογή η λύση ή το σχέδιο λύσης ήθελαν συμφωνηθεί και εγκριθεί από τις δυο κοινότητες σε δημοψηφίσματα και πως θα δουλέψει τελικά αυτό το σχέδιο. Και ΔΕΝ νομίζω ότι είναι και τόσο σωστό να κάμνουμε σύγκριση με το Βέλγιο [τουλάχιστον στο τομέα αυτό] γιατί πριν τη μετεξέλιξη του κράτους στη χωρά αυτή από ενιαίο σε ομοσπονδιακό,ο υφιστάμενος κρατικός μηχανισμός επεκτεινόταν και λειτουργούσε σ’ όλη την επικράτεια της χώρας …
Τα περί λειτουργικότητας είναι κατά την δική μου άποψη βλακώδη καθώς δεν υπάρχει και κάποιος ορισμός της λειτουργικότητας.
Τι σημαίνει λειτουργικό;Η κακοποιημένη ΚΔ ακόμα λειτουργεί μια χαρά δεν είναι;Ή μήπως δεν λειτουργεί αφού “λείπει”ένα κομμάτι του πληθυσμού;
Επίσης πως μπορούμε να προκρίνουμε τη “λειτουργικότητα”κάποιας συμφωνίας ή συντάγματος από το χαρτί;Αυτό που κάνουν οι περισσότεροι είναι να παίρνουν ένα worst-case-scenario και να χτίζουν επάνω του (πχ ΟΛΟΙ οι ΤΚ πολίτες/πολιτικοί θα συμπεριφερθούν/ψηφίσουν σαν Γκρίζοι Λύκοι) χωρίς αυτό το σενάριο να είναι τις πλείστες φορές ρεαλιστικό.
Η αλήθεια είναι ότι και ένα λειτουργικό,στο χαρτί,σύνταγμα μπορεί σε κάποιες συνθήκες να γίνει δυσλειτουργικό ή να λειτουργήσει ενάντια στα συμφέροντα των Κυπρίων.
Ήταν το σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας λειτουργικό;Της Γερμανίας που ανέδειξε τον Χίτλερ;Της ΕΣΣΔ;Αυτά της Βορείου Κορέας ή της Κούβας;Αν αύριο καγκελάριος της Γερμανίας εκλεγεί ο Κουλίας και πρόεδρος της Βαυαρικής βουλής ο Έρογλου θα συνεχίσει το Γερμανικό σύνταγμα να είναι λειτουργικό;
Αυτό που κάνει τα κράτη να λειτουργούν είναι τελικά μόνο κάποιοι γραμμένοι κανόνες ή και ένα σωρό άλλα πράγματα και συμπεριφορές;
@KyrPach:Πολύ σωστά αναφέρεις ότι “Η λειτουργικότητα θα πρέπει να αναζητηθεί στο βαθμό δέσμευσης των πολιτών ως ατόμων αλλά και των κοινοτήτων ως συλλογικών πολιτικών οντοτήτων σε ένα κοινό όραμα που θα εκφράζει όλους και θα δίνει σε όλους ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον”,λέγοντας σαφώς ότι οι θεσμοί και το κράτος θα πρέπει να προαγάγουν το κοινό όραμα το κοινό επιδιωκόμενο μέλλον και μέσα από αυτό το πλαίσιο της συναίνεσης θα επέλθει και η λειτουργικότητα,το πρόβλημα με αυτά που λες είναι ότι δεν λαμβάνεις υπ’όψη σου την παρούσα φάση της έλλειψης όλων αυτών που περιγράφεις και υπάρχει κατάσταση Απόστασης,έλλειψης αλληλοκατανόησης,εμπιστοσύνης ίσως και φοβικά –ρατσιστικά στερεότυπα -,και σε αυτή τη μεταβατική περίοδο η ομαλή λειτουργία του Ομόσπονδου κράτους θα πρέπει και επιβάλλεται να είναι το δυνατό ομαλότατη,και χωρίς αδιέξοδα.
Ένα δεύτερο εξίσου σημαντικό θέμα είναι και η αποφυγή ΣΤΑΤΙΚΩΝ προνοιών στον τρόπο λειτουργίας γιατί οτιδήποτε στατικό όσο καλό και να είναι την ώρα που υιοθετείται θα καταστεί παρωχημένο και δυσλειτουργικό με την πάροδο του χρόνου.
Συνοψίζοντας θα πω ότι η λειτουργικότητα είναι αυτή που κάνει δυνατή τη συνεργασία και τη σταδιακή εξάλειψη των προκαταλήψεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων άρα αποτελεί παράγοντα κλειδί στη λύση.
*******************************
Παύλο,νομίζω με μια πρόταση λειτουργικότητα είναι “Αποφυγή Αδιεξόδων”
λειτουργικός -ή -ό [liturjikós]:I1. (για πργ.) που εκπληρώνει ικανοποιητικά την ειδική λειτουργία,τον πρακτικό σκοπό για τον οποίο προορίζεται κτ.:Προτιμώ τα απλά και λειτουργικά έπιπλα.
Μήπως λοιπόν πρέπει να κολλήσουμε στη λέξη “ικανοποιητικό”?
Δηλαδή ουσιαστικά θέλουμε ένα σχέδιο λύσης που να ικανοποιεί την πλειοψηφία του λαού. Τούτη η πρόταση συνοψίζει τις απόψεις του Λεξικού της κοινής νεοελληνικής και του Χριστόδουλου,οπότε εν μεινήσκει κανένας παραπονεμένος.
Οποιοδήποτε σχέδιο λύσης ψηφιστεί από την πλειοψηφία και των 2 κοινοτήτων θα πληρεί αυτή την προϋπόθεση. Έτο που το θέμα της λέξης “λειτουργικό”λύεται απλά και λειτουργικά.
Όσοι προτάσσουν τα αυτονόητα ουσιαστικά είναι πολύ λίγοι. Σε μια σοβαρή χώρα ούτε κλητήρες σε υπουργεία δεν θα ήταν. Άλλο ανέκδοτο είναι αυτό που ακούμε συχνά από ορισμένους από τους πολιτικούς μας φωστήρες:“Μα η δική μας η θέση είναι ξεκάθαρη …”Ε και;αυτό την κάνει ορθή;
Και οι 3 λέξεις που χρησιμοποιούνται (δίκαιη,βιώσιμη και λειτουργική) είναι ή έχουν καταντήσει κενές περιεχομένου και προσφέρονται τώρα μόνο ως συνθήματα.
Όλα καταλήγουν σε αυτό που είπε η Ψυχία:ικανοποιητική.
Το ικανοποιητική μας φέρνει στο “κοινά αποδεκτή”δηλαδή σε 2 ΝΑΙ σε ξεχωριστά δημοψηφίσματα.
Σωστά λες Γόρδιε ότι λειτουργικότητα είναι η αποφυγή των αδιεξόδων. Θα επιμείνω όμως ότι ένα “λειτουργικό”σύστημα μπορεί να βρεθεί σε αδιέξοδο με τις κατάλληλες πολιτικές πράξεις όπως και ένα μη-λειτουργικό μπορεί να το αποφύγει με τις σωστές. Άρα δεν είναι οι λέξεις που έχουν την ουσία αλλά οι πράξεις.
Παράδειγμα το χθεσινό. Μια επίσκεψη και 2 κουβέντες του Αρχιεπισκόπου μπορούν να κάνουν το μέλλον “λειτουργικότερο”!
@Pavlos:Η υπόθεση που ξεκίνησε με τον Αρχιεπίσκοπο είναι για μένα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γιατί περιέχει κάποια μηνύματα –ερωτήματα που δεν μπορούν να περνούν απαρατήρητα. Η Αναστήλωση του Αποστόλου Ανδρέα είναι γνωστό ότι αποτελεί μόνιμο θέμα συζήτησης τα τελευταία 5-6 χρόνια ίσως και περισσότερα,και το θέμα είναι γιατί δεν βρέθηκε λύση;Εγώ βλέπω δύο ενδεχόμενα το ένα είναι (1) ότι οι ΤΚ δεν έχουν τη δύναμη να αποφασίζουν ούτε για τα πλέον απλά ζητήματα και το κέντρο αποφάσεων είναι η Τουρκία και (2) και χειρότερο ενδεχόμενο το ότι οι ΤΚ ΔΕΝ θέλουν να βρούμε λύση ούτε για τα απλά θέματα όπως είναι αυτό.
Τα άλλα μου συμπεράσματα είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος με την όλη του στάση του έδειξε (τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση) ότι δεν διακατέχεται από ρατσισμό,φοβικά σύνδρομα ή διχοτομικές προθέσεις (όπως συχνά κατηγορείται),έχει πρόσφατα επίσης δηλώσει ότι η ομοσπονδία είναι αποδεκτή λύση,και επίσης ότι η εκκλησία προωθεί δικοινοτικές κατασκηνώσεις.
Το ότι έχει ξεκάθαρες ενστάσεις για συγκεκριμένες πρόνοιες της υπό διαμόρφωση λύσης αυτό δεν τον κάνει υποχρεωτικά εχθρό της λύσης.
@Γόρδιος:Δύο πικρόχολα σχόλια:
1. .Ωστόσο οι λόγοι για τους οποίους κινδυνεύει να πέσει το μοναστήρι του Απ. Αντρέα σήμερα,ενώ υπήρξαν ευκαιρίες για αναστήλωσή του στο παρελθόν,δεν πρέπει να αναζητηθούν μόνο στην Τουρκία και τους ΤΚ.
2. Ο Αρχιεπίσκοπος στο παρελθόν κατηγόρησε τον Μητροπολίτη Μόρφου και όσους πιστούς βρέθηκαν στον Άγιο Μάμα δηλώνοντας ότι με τη στάση τους επιτρέπουν στην Τουρκία να προβάλει την προπαγάνδα της (ότι δήθεν,πάντα με τα λεγόμενα του Αρχιεπισκόπου,τη θρησκευτική ελευθερία). Χθες η δική του μετάβαση,μάλιστα με τα σύμβολα και τις σημαίες του,γιατί να μη διαβαστεί με τον ίδιο τρόπο;
Νομίζω ότι και τα δύο πιο πάνω μπορούν να φωτίσουν λίγο τις συζητήσεις μας εδώ. Η αναστήλωση του Απ. Αντρέα μπορεί για πολλούς να σημαίνει νερό στο μύλο της προπαγάνδας της Τουρκίας μπορεί όμως και να σημαίνει ότι ναι,υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης. Στα πλαίσια της λύσης αν επικρατούν φόβοι και ανασφάλειες αναφορικά με τις προθέσεις της “άλληλς πλευράς”το σύστημα,όποια μορφή και να έχει θα αποδειχτεί αναποτελεσματικό. Ο συνεχής αναθεματισμός της Τουρκίας και η απόδοση σε αυτή και τους ΤΚ κακών (εκγληματικών για την ακρίβεια) προθέσεων,ως η Τουρκία να είναι μια ομοιογενής,σταθερή,παγιωμένη και αναλλοίωτη πολιτική οντότητα με μια σκέψη και μια φωνή,η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε την πολλαπλότητα και τη συνθετότητα των πολιτικών σχηματισμών στην Τουρκία και την ΤΚ κοινότητα,η αδυναμία μας να κατανοήσουμε τη δική τους θέση (όχι να την υιοθετήσουμε,να την κατανοήσουμε,να δούμε τι αυτή εξυπητερεί αποφεύγοντας τους παραδιασικούς αφορισμούς:μόνιμη επιδίωξη της Τουρκίας είναι η υποδούλωση της Κύπρου –εώς κι αν η Κύπρος εν η Γη της Επαγγελίας για τους Τούρκους -) μποορύν να μας βοηθήσουν να αναπτύξουμε τη συνεργασία και να διασφαλίσουμε τη λειτουργικότητας της όποιας λύσης.
Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι η πλευρά μας φταίει για τη μη αναστήλωση!
Αλλά ας δούμε το μοναστήρι σαν μια μικρογραφία της λύσης (εντάξει τραβηγμένο αλλά παράδειγμα είναι):
Ο μηχανισμός με τον οποίο το μοναστήρι θα αναστηλωθεί υπάρχει,όπως και τα σχέδια,η μέθοδος κλπ. Είναι όμως αυτός ο μηχανισμός λειτουργικός;Στο παρελθόν το εγχείρημα απέτυχε με ΕΚ υπαιτιότητα ενώ τώρα φαίνεται να είναι ο Τουρκικός στρατός στη μέση.
Θα μπορούσε ή θα ήταν λογικό να υπάρχουν τέτοιες δικλείδες που να εγγυώνται τη αναστήλωση;
Ο αρχιεπίσκοπος σε αυτή την περίπτωση κάνει αυτό που πρέπει. Αναζητεί την συναίνεση και την επικοινωνία ακόμη και με τον Ερντογάν και κάνει και μια υπέρβαση (για αυτόν τουλάχιστον) με την επίσκεψή του. Θα μπορούσε να έριχνε και αυτός νερό στο μύλο της διχόνοιας κατηγορώντας και αφορίζοντας αλλά επέλεξε τη “λειτουργικότητα”,δηλαδή την αναστήλωση του μοναστηριού.
@KyrPach:Μου άρεσε η αντίδρασή σου! ενώ μιλάς για την ανάγκη καταπολέμησης των στερεοτύπων και των δογματικών θέσεων,ο ίδιος είσαι θύμα των δικών σου –και μιλώ για την πικρόχολη πράγματι αντιμετώπισή σου για τον Αρχιεπίσκοπο
.
@Παύλος:Μικρογραφία λύσης είπες.. Σκέψου να υπαναχωρήσει η Τουρκική Πλευρά και να φέρνει συνεχώς προσκόμματα στη διαδικασία αναστήλωσης εντελώς υποθετικά,τι κάνουμε τότε σε αυτό το αδιέξοδο;δεν θα πρέπει να υπάρχει τρόπος επίλυσης τέτοιων προβλημάτων,σκέψου τους πολέμιους της συνεργασίας τι θα πούνε μετά από μια τέτοια εξέλιξη.
Ειδικά στο ξεκίνημα τέτοια θέματα θα είναι συνεχώς στο προσκήνιο και η δυνατότητα επίλυσης τέτοιων θεμάτων θα έχει μεγάλη σημασία και επίπτωση στην κοινή γνώμη.
Και για να διορθώνουμε την ορολογία:Δίκαιη Βιώσιμη και Λειτουργική δεν έχει τελικά εγκαταλειφθεί η ορολογία αυτή.
Αναρωθκιούμαι πολλες φορες γιατι πρεπει να παιζουμε με τις λεξεις και προσπαθούμε να φκάλλουμε που την μύγα ξίγκι αντι να θωρούμε την ουσία.Ελικρινα αναρωθκιούμαι
Δεν έχω πολλά να προσθέσω αφού συμφωνώ στα πλείστα όσα λέχθηκαν. (Είδικα τα αρχικά σχόλια των KyrPach και Παύλου)
Συμφωνώ με τον Παύλο. Το αν είναι λειτουργική η λύση,δεν εξαρτάται από το τι θα γράφουν τα χαρτιά τελικά,ως συμφωνία,αλλά από την πραγματική θέληση για επίλυση των διάφορων προβλημάτων που θα προκύψουν. Οι διάφοροι μηχανισμοί που θα προβλεφθούν από το σύνταγμα και στόχο θα έχουν την εύρυθμη λειτουργία του κράτους και την επίλυση των όποιων αδιεξόδων προκύπτουν,είναι το ένα μόνο σκέλος που θα επηρεάσει τη λειτουργικότητα. Το άλλο,και ίσως πολύ πιο σημαντικό,είναι η πραγματική διάθεση για συναίνεση και υπέρβαση των όποιων εμποδίων εμφανιστούν.