Εγώ συμφωνώ με αυτή την προσέγγιση, και όχι μόνο φυσικά με “κατασκευασμένα – μαγειρεμένα” ερωτηματολόγια, θέλω κάτι καλύτερο, ΑΠΑΙΤΩ συζήτηση με όλη την κοινωνία για όλα τα σημαντικά θέματα της λύσης.

Γιατί βλέπεις αυτό ως κακό; καλά καταλαβαίνω δεν έχεις εμπιστοσύνη στα ΜΜΕ και τα κόμματα, ούτε και εγώ, αλλά πως θα γίνει ο διάλογος;

Εάν υπάρχει για παράδειγμα υπάρχουν 28% ΕΚ συνειδητοποιημένοι αντι-ομοσπονδιακοί δεν είναι κάτι που πρέπει να συζητηθεί; Η κοινή γνώμη έχει τη δική της δυναμική και ο κόσμος είναι πολύ ωριμότερος από όσο νομίζουν κάποιοι πολιτικοί μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης μόνο θετικά μπορεί να έχει.

Το να περιμένουμε να φτάσουμε σε μια μη αποδεκτή πρόταση λύσης είναι για μένα το χειρότερο σενάριο, γιατί η διχοτόμηση θα είναι τότε γεγονός.

Γόρδιε… πες αλεύρι!

Τι σου έλεγα;

Για να θυμηθείς κοίταξε ΕΔΩ .

Πριν κουρούνα λαλήσει κρα-κρα-κρα…

Καθ’ οδόν για την επίσημη Ιστοσελίδα της ΕΔΕΚ πέφτεις σε τούτη την Ιθάκη.

Μέχρι τις βουλευτικές του 11… θα βάλουν ούλλοι “τούτοι” (ου… έφυεν μου… σόρυ…) “άπου ρέξει” για τέτοιου είδους “διάλογο με την κοινωνία”.

Here we go, here we go, here we go…

(EDEK SM is the Best, we all Know…)

Disdaimona μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ όταν λεεις οτι δηθεν ο δυση επροσεφερε στήριξη ποια ήταν τουτη?
Εκαμα ολοκληρη ποστ για την δήθεν στήριξη του δυση.
Ειπα λοιπον οτι και ο δυση εδηλωσω οτι δεκανικι της κυβερνησης δε θα γινει ποτε (!!!) και οτι εφωναζε ή έδειχνε οτι εδιαφωνούσε λλιοτερο που τους συγκυβερνώντες προς την κυβερνηση δε σημαινει οτι επαρείχε και στήριξη.
Οσο δε λλιοτερο εφωναζε ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΕΚΑΜΝΕ ΜΠΑΧΑΛΟ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ.
Ρωτω λοιπον.
Πε μου σε παρακαλω με ποιο τροπο ο δυση επαρειχε στήριξη στο χριστοφκια τζιαι τζινος αρνήθηκεν

Μια παρέμβαση κι από μένα στη συζήτηση [έστω και την υστάτη] παρ’ όλο που ΔΕΝ ήταν στες αρχικές προθέσεις μου και τούτο,
1. Πρώτον, γιατί για το θέμα της αλλαγής της στάσης του ΔΗΣΥ για την “εκ περιτροπής προεδρία” [καιροσκοπικής κατ’ εμένα] έχω κάμει κι εγώ σχετική ανάρτηση στο Blog μου [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2010/02/92010.html, κατάθεσα τις απόψεις τόσο στο κυρίως κείμενο όσο και στα σχόλια που άφησα μετά στη συζήτηση που ακολούθησε, και

2. Δεύτερον, γιατί αποφάσισα να αποφεύγω να συμμετέχω σε αντιπαραθετικές συζητήσεις σ’ αυτό το Blog όταν εκφράζονται εκ διαμέτρου αντίθετες και ενίοτε μηδενιστικές απόψεις είτε από συντελεστές του Blog είτε από [άλλους[ σχολιογράφους που υποστηρίζουν την Επανένωση [και ΔΕΝ συμπεριλαμβάνω και το άτομο ΣΟΥ σ’ αυτούς] …

ΔΕΝ βλέπω τον λόγο να αναλωνόμαστε [ως υποστηριχτές της Επανένωσης] σε τόσο αντιπαραθετικές και συγκρουσιακές [λεκτικές] κόντρες και διαπληκτισμούς. Δεν το θεωρώ ΚΑΘΟΛΟΥ παραγωγικό και ωφέλιμο για τους στόχους και σκοπούς του Blog. Θα μπορούσαμε [γενικότερα] να είμαστε [και οι ΜΕΝ και οι ΔΕΝ], τουλάχιστον σ’ αυτό το Blog πιο θετικοί και εποικοδομητικοί στις (επί)κρίσεις μας, στο ύφος και στο στυλ της γραφίδας μας [κι όχι μηδενιστές και ισοπεδωτικοί] … Ή όπως πολύ σωστά είπες κι ΕΣΥ κάπου άλλου “να μην αδειάζουμε” τους εν δυνάμει συνοδοιπόρους μας [ή τες απόψεις και θέσεις τους] …

Ο λόγος που παρεμβαίνω τώρα [αφού ΔΕΝ είχα τέτοια πρόθεση] και τα λέω σε ΣΕΝΑ είναι γιατί κρίνω το λόγο ΣΟΥ ως πιο ισορροπημένο αλλά και γιατί θα ήθελα να θίξω ένα δυο σημεία που προκύπτουν μέσα από τα γραπτά ΣΟΥ:

1. Συμφωνώ απόλυτα μαζί ΣΟΥ ότι ένα σχέδιο λύσης ΠΡΕΠΕΙ να πάρει ποσοστά έγκρισης [αποδοχής] μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα [σ’ ένα νεο δημοψήφισμα] κοντά στο 70% [εγώ θα ‘λεγα ότι ακόμα και 60-65% είναι ένα αρκετά ικανοποιητικό ποσοστό]. Μόνο τέτοια ποσοστά θα δημιουργήσουν κλίμα θετικής αποδοχής του νέου σχεδίου και δυναμικές για να λειτουργήσει [και να υποσκελίσει ή/και να εκμηδενίσει ή έστω να αδρανοποιήσει την αρνητικότητα και τον απορριπτισμό όσων έμεινα κολλημένοι στο ΟΧΙ του 2004 και σε αντιομοσπονδιακές και “καθαρές” λύσεις. Και γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητη και η θετική ψήφος ή έστω η ανοχή μερίδας των ψηφοφόρων του ΔΗΚΟ αλλά και της ΕΔΕΚ.

2. Γράφεις προς το τέλος της τελευταίας ΣΟΥ παρέμβασης – απάντησης προς τον Trim [01/03/2010 στις 14:30]: “Και δυστυχώς,κατά τη δική μου άποψη, στο τέλος της κατηφόρας δεν θα συναντήσουμε μόνο το αδιέξοδο της λύσης αλλά θα συναντήσουμε και μια άνευ προηγουμένου διάψευση της ιστορίας του ακελ που θα επηρεάσει ανεπιστρεπτή την πορεία του ως ιδεολογικού χώρου. Ειλικρινά ΔΕΝ το κατάλαβα αυτό. Μπορείς να ΜΑΣ το επεξηγήσεις σε συνδυασμό μάλιστα με τη δήλωση ΣΟΥ ότι τοποθέτηση σου ότι “… υποστήριξα [υποστήριξες] τον πρόεδρο, και σαν πρόεδρο λύσης αλλά και σαν αριστερό πρόεδρο”; Κι εγώ, αν κρίνω τον Πρόεδρο εξ Αριστερών, μπορώ να απορρίψω πολλές από τες ενέργειες και τις κινήσεις του, αλλά από μια τελείως διαφορετική οπτική σκοπιά από τη δική ΣΟΥ!

“Η έλλειψη διαλόγου με την κοινωνία…”

Δηλαδή από τη μια η κοινωνία και από την άλλη τι;

Η πολιτική ηγεσία και οι κομματικοί μηχανισμοί; Μα αυτοί είναι που με πράξεις ή παραλείψεις τους έφεραν το αποτέλεσμα που εσύ περιγράφεις με τα “…σύνορα μας είναι στην … Πόλη”.

Ένας τέτοιος διάλογος, ειδικά με τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των συμφερόντων (Οικονομικών, Καναλαρχών και άλλω ΜΜΕτζήδων) και των πολιτικών μας αστέρων… στην ουσία θα αναπαράξει τα ίδια φαινόμενα… Θα είναι δηλαδή ένας άνισος διάλογος μεταξύ “επαγγελματιών” του είδους και του ήδη “προπονημένου” κόσμου.

Γι αυτό προτιμώ τον διάλογο αλλά και τις πράξεις μεταξύ κοινωνίας και κοινωνίας… στο πιο βασικό τουςς επίπεδο, στην πιο πρωτογενή τους μορφή. Την πρακτική δηλαδή της συμβίωσης και της από κοινού επίλυσης προβλημάτων στη βάση του λαού.

Σκέψου ΕΚ και ΤΚ να ζητούν ένα “σύνταγμα” Ομοσπονδίας αλλά όχι απλά με “κάποιες εξουσίες στις πολιτείες και δυνατή Κεντρική Κυβέρνηση” …. αλλά δυνατή μεν Κεντρική Κυβέρνηση στα θέματα που σχετίζονται με το “αδιαίρετο” ενός κράτους (Εξωτερική Πολιτική, Διεθνείς συμφωνίες και συμβάσεις) ΑΛΛΑ με περισσότερη εξουσία σε Δημοτικό / κοινοτικό επίπεδο, πιο άμεσο και καλύτερο έλεγχο των “αντιπροσώπων”, πορεία προς την αυτονόμηση, κλπ….

Εκεί να δεις αντιδράσεις από όλα τα κόμματα, Ομοσπονδιακά και Αντι-ομοσπονδιακά…

Η ΔΔΟ για εμένα τουλάχιστον δεν είναι ούτε καλή ούτε δίκαια, είναι το οδυνηρό αποτέλεσμα των διακοινοτικών ταραχών, του εθνικισμού των Κυπρίων και των ξένων επιδιώξεων. Από την άλλη ξέρω ότι δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές εάν θέλουμε την μερική έστω άρση των τετελεσμένων της Κατοχής και του Εθνικού ξεκαθαρίσματος.

Επί της ουσίας όμως Αγρινέ, δεν καταλαβαίνω γιατί σε ενοχλεί η όποια συζήτηση σε αυτά τα θέματα, είναι ξεκάθαρο σε μένα ότι κανένα σχέδιο τύπου Ανάν, ακόμα και με πολλές βελτιώσεις δεν περνά με σημαντική πλειοψηφία – μπορεί να περάσει αλλά οριακά, ποια λύση όμως μπορεί να σταθεί με 51-55%;

Το πρόβλημα για μένα βρίσκεται ακριβώς στο αντίθετο από ότι είπες, στο ότι δηλαδή δεν έγινε ποτέ σωστός και ουσιαστικός διάλογος με την κοινωνία για την μορφή λύσης που συζητούμε. Ήταν αδιανόητο για παράδειγμα σε μια κοινωνία που την μεγαλώνεις λέγοντάς της ότι “Τα Σύνορά μας είναι στην Κερύνεια” ή “Δεν Ξεχνώ” κλπ. να της λες ότι η λύση του κυπριακού είναι πάνω κάτω το Ανάν.

Η έλλειψη διαλόγου με την κοινωνία ευθύνεται κατά τη γνώμη μου και για σειρά παραχωρήσεων που δεν σχετίζονται καθόλου με την ΔΔΟ, αλλά έχουν να κάνουν ακριβώς με την έλλειψη διαφάνειας, στρατηγικής και αρχών στην επιδιωκόμενη λύση.

Ο διάλογος με την κοινωνία θα αναγκάσει όλους να καταθέσουν θέσεις, οι αντί ομοσπονδιακοί θα αναγκαστούν να μιλήσουν το ίδιο θα κάνουν και οι Ρεαλιστές κατά περίπτωση.

Είμαστε στο σημείο ΜΗΔΕΝ και δεν έχουμε ΣΤΟΧΟ σαν κοινωνία. Λένε για παράδειγμα ότι η εκ περιτροπής αποτελεί μαζί με τη διασταυρούμενη ψήφο σημαντική επιτυχία, πάνω σε ποια βάση θα πείσεις την κοινωνία για αυτό; ελπίζω να κατάφερα να σου πω τη σκέψη μου..

Αγρινέ, δαμε΄που εφτάσαμε το να πει ο όποιοσδήποτε “εκάμαμε” λάθος εν πολλά πιο ανώδυνο που το τελικό αδιέξοδο.
Γιατί με μιαν ενδεχόμενη λύση του κυπριακού αυτόματα χάνουν τζαι το νόημα τους τα όποιαδηποτε λάθη του παρελθόντος,γιατί πλέον θα μιλούμε για ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σκηνικό.

Καταλαβαίνω το πόιντ σου, είναι ερμηνευτικό του “τέλους εποχής”…
δεν θεωρώ αδικαιολόγητη τούτη τη διάθεση, όμως είπαμε πολλές φορές πως ιστορία δεν είναι μόνο το τι έχει γίνει αλλά ιστορία είναι και αυτό το λεπτό που μιλούμε,άρα είτε έτσι είτε αλλιώς ή θα πάμε σε καινούρια λάθη ή θα ξεμπερδεύουμε και με τα παλιά.

Τζαι..ρε φιλε…μεν με ξαναπείς χρυσή σου

Να συμπληρώσω κάτι.

Στην αρχή του κειμένου για το Κύπρος 2015…

“…Η ενότητα “Καθημερινότητα στην Κύπρο μετά τη λύση” προσανατολίζεται στο να βοηθήσει τις δύο κοινότητες να προετοιμαστούν για τις κοινωνικές συνθήκες που θα επικρατήσουν αν οι δύο ηγέτες καταλήγουν σε συμφωνία, εργαζόμενοι για τη μείωση του ελλείμματος επαφής και εμπιστοσύνης μεταξύ διαφορετικών ομάδων εντός και μεταξύ των δύο κοινοτήτων…”

Έχει κάτι που με βρίσκει κάθετα αντίθετο: “…αν οι δύο ηγέτες”.

Και αν δεν;

Θεωρώ ότι τέτοιες πράξεις πρέπει να γίνονται άμεσα απο τους ενδιαφερόμενους και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η στάση των όποιων ηγετών και το καλό ή κακό κλίμα.

Μπαίνες απευθείας στην πράξη, κάνεις πραγματικότητα την συμβίωση, την συνεργασία και την από κοινού επίλυση προβλημάτων… και δεν περιμένεις κανένα κόμμα ή ηγέτη. Άστους αυτούς να συζητούν ατέρμονα, άστους να γίνουν ουραγοί προ των εξελίξεων.

Διαφωνώ πίσης και με την όποια οικονομική ενίσχυση ή αιγίδα ή όποιας άλλης μορφής παρουσία των Η.Ε. ή και των σεμιναριομπήχτων. Όχι μόνο γιατί αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπως το 04 με τη περιρρέουσα αλλά γιατί η χρηματοδότηση δημιουργεί και άλλους -αυττονόητους πιστέυω -κινδύνους.

Προτιμώ ως μόνο “τρίτο” εμπλεκόμενο, πέραν των απλών ΕΚ και ΤΚ … την Ευρωπαϊκή Ένωση… μέσα στο πλαίσιο της προσπάθειας το ευρωπαϊκό κεκτημένο να μπορεί να εφαρμόζεται προς όφελος όλων των Κύπριων-μελών της Ε.Ε., ΕΚ, ΤΚ και άλλων.

Όσοι δεν θέλουν ΔΔΟ έχουν από καιρό υιοθετήσει την τακτική “αντιγράφω / αντιστρέφω τα επιχειρήματα”.

Έτσι μας προέκυψε “ρατσιστική” η ΔΔΟ (παραβλέποντας τον ρατσισμό του “δεν θέλουμε ποτέ να υπάρξει ΤΚ πρόεδρος και δεν θέλουμε να μοιραστούμε την εξουσία με τους ΤΚ”), έτσι θυμήθηκαν τα “ανθρώπινα δικαιώματα” (προσπερνόντας τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των ΤΚ απο το 60 εώς και σήμερα), έτσι θυμήθηκαν την αγάπη για την “Κυπριακή Δημοκρατία” (παραβλέποντας ότι εδλω και δεκαετίες τούτη λειτουργεί μόνο με τους ΕΚ και προσποιούμενοι ότι τούτη ήταν και είναι η πραγματική της φύση), κλπ.

Από πλευράς επαναπροσεγγιστών και “σεμιναρίων” … από το 90 και μετά προωθήθηκε η ιδέα της ανάλυσης του ψυχολογικού παράγοντα και της επικοινωνίας στο Κυπριακό.

Εγώ προσωπικά … ενώ βρίσκω χρήσιμη μια τέτοια ανάλυση.. δεν βρίσκω πως αρκεί και πως μπορείς να περιορίσεις το Κυπριακό σε “ψυχολογικό πρόβλημα”. Ούτε και πιστεύω πως αρκεί η “ανάπτυξη της επικοινωνίας” εάν αυτή δεν συνοδεύεται από έμπρακτη επίλυση προβλημάτων σε πολλαπλά επίπεδα που να συμπεριλαμβάνει σημαντικά μέρη του πραγματικού πληθυσμού αντί απλώς νεολαίες, μεμονωμένους “διανοητές” και “opinion leaders”.

Διαβλέπω δε την εξής πιθανότητα στο άμεσο μέλλον… η τακτική των ερωτηματολογίων, των think tanks, των δημοσκοπήσεων και της ανάλυσης των τάσεων… μέσα στο πλαίσιο της τακτικής “αντιστροφής επιχειρημάτων” … να χρησιμοποιηθεί ακόμη πιο έντονα από όσους απεύχονται μια λύση ΔΔΟ… για να προωθηθεί ακριβώς η εικόνα της “κακής ΔΔΟ”.

Θα υπάρξουν δηλαδή και άλλες δημοσκοπήσεις, έρευνες και αναλύσεις που θα ζωγραφίζουν τις “απαιτήσεις” ένθεν και ένθεν της πράσινης γραμμής με τέτοιο τρόπο που να γίνεται δυσλειτουργική η όποια προσπάθεια για λύση ΔΔΟ.

Θα λένε δηλαδή τα “αποτελέσματα” ότι για να φτάσουμε σε συμφωνημένη ΔΔΟ πρέπει να αποδεχτούμε τα απαράδεκτα… και αυτή η εικόνα θα προωθηθεί με μέσα πέραν των απλών δημοσκοπήσεων. Θα στηθούν δηλαδή “δΗκά” σεμινάρια και think tanks, ομάδες διερεύνησης, τηλεοπτικά πάνελ, κλπ. … και η απόπειρα “λύσης από τους Κύπριους για τους Κύπριους” θα ντυθεί με μανδύα απορριπτικό.

Για να επαληθευτώ… θα πρέπει να δούμε και “απλό κόσμο” σε διάφορες έρευνες… διάφορα πάνελ, τηλεοπτικά προγράμματα, κλπ. να προτάσσει ως “επιθυμητή λύση” καταστάσεις που θα παραπέμπουν σε επιστροφή στο σύνταγμα του 60 και ενιαίο κράτος. Προσεγμένα, όμορφα και επαγγελματικά.

Πιθανολογώ… και αναγνωρίζω ότι μπορεί να έχω λάθος … ότι η συνεχής αναμόχλευση θεμάτων όπως η “εκ περιτροπής” και οι εγγυήσεις… θα βρουν την κορύφωση τους με αυτό ακριβώς τον τρόπο.

Αν εν μηλιά εν’ να ανθίσει.

@Disdaimona

“…Δεν έχει ξαναυπάρξει τα τελευταία 35 χρόνια τέτοιο momentum σύγκλισης της αριστεράς και της δεξιάς. Τώρα…πάει να χαθεί κι αυτό. Αν υπάρχει τρόπος επηρεασμού της όλης τροπής που παίρνουν τα πράγματα, τότε ας κάνει όποιος μπορεί ότι μπορεί να μη χαθεί αυτή η σύγκλιση. Γιατί πιάνουμε την κατηφόρα…”

Μα χρυσή μου… τούτη η άποψη… για ανάγκη σύγκλισης Δεξιάς και Αριστεράς και περιορισμού της επιρροής του απορριπτισμού ήταν τζιαμέ που τα μέσα της δεκαετίας του 80 (μετά από ιδέες / δείχτες Γκυεγιάρ / Γκάλι)… τζιαι την ορθότητα της άποψης αυτής είναι ακριβώς που δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να αποδεχτεί η παρούσα ηγεσία του ΑΚΕΛ.

Θα πρέπει να πουν “είχαμε λάθος και τότε που εφταίξαμε την συμπόρευση με το ΔΗΣΥ για την πτώση στις εκλογές αντί την άλωση από τους μηχανισμούς του ΔΗΚΟ”… θα πρέπει να πουν “αργήσαμε να αντιδράσουμε και αφήσαμε τον απορριπτισμό να δρατζιάσει”… θα πρέπει να πουν “κακώς εφκάλαμεν τον τΑΣΣΟ”… θα πρέπει να πουν “ο τσιμέντος τελικά ήταν… σούρτα” !

Όταν η Ομόνοια παίξει σοβαρήν μάππαν…

Και τονίζω το “τώρα” γιατι για το παρελθόν όλοι μας μπορούμε να βρούμε που πηγαν λάθος όλοι τους. Δεν είναι ώρα για νεκροψίες, αλλά ώρα για δράση και επιχειρηματολογία γιατι θα χάσουμε τον ασθενή, δηαδή την μοναδική συγκυρία και την προοπτική που είναι ακόμα εν ζωή. Είμαι θυμωμένος με τον Αναστασιάδη γιατί ξερω και το μυαλό, και τις ικανότητες του και γιατι μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η επιλογή του ΤΩΡΑ ότι δεν υπάρχει προοπτοκή αντί να αναμένει μέχρι το τέλος του καλοκαιριού κτυπά αλύπητα καα κτυπά όχι ως αντιπολίτευση που θέλει λύση αλλά το περιεχόμενο της λύσης της όποιας πιθανής λύσης ΔΔ ομοσπονδίας: χωρίς εκ περιτροπής έχουμε ΑΝ ΣΥΝΕΝΑΙΣΕΙ και η Τ/Κ πλευρά μόνο την χωριστική επιλογή και το βετο, ή τη διχοτόμηση.

Αυτό το γνωρίζει και ο Αναστασίαδης και ο Πουργουρίδης, δύο πολιτικούς που σέβομαι και εκτιμώ τα τελευταία χρόνια : και δεν έινα θεμα ‘ηθική’ και μόνο αλλά επιπεδου πολιτκής και συμφερόντος της χώρας μας να έχεις πολιτικούς με ήθος. Τώρα χρειάζεται πίεση, κι όχι ισοπεδωτική κριτική, αλλά σκληρή επιχειρηματολογία για το περιεχόμενο της λύσης: Επιμένω ότι πέρα του 50% του κυπριακού το λύσαμε γιατί αποφασίσαμε επιτέλους σαν κυπαίοι πως θα μοιράζουμε την εξουσία και το κρατος!

Αυτά όλα που λενε για να πάρουμε ανταλλάγματα ή για διαγώνιες διαπραγματεύσει είναι πελλαρες μπακαλίσιμες: Μπορεί να γίνει τούτο μόνο όταν εξαντλθιούν όλα τα κεφαλαια και μετά μπαίνεις στη διαγώνια λογική – και είναι θεμα μερικών συναντήσεων πριν να μπούμε σ’ αυτη την λογική έτσι κι αλλιώς. Όσο για τα ανταλάγματα που ‘θα πάρουμε’ είναι για τα ματια του κόσμου αυτά – στο κατω κάτω το μόνο που έχουμε σημερα εν μια σφραγιδα που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία – μη με παρεξηγείς καλή σφραγίδα που μπορούεμ να την κουβαλούμε στον ΟΗΕ , μας έχει βάλει στην ΕΕ και μας δίνει ‘νομιμοποίσης’. Ε λοιπόν, αυτή θα μοιραστούμε με τους τ/κ και έχουμε βρει μια φόρμουλα. Σίγουρα ο Χριστοφιας θα θέλει να πάρει κατι από το εδαφικό, περιουσιακό κι εγγυήσεις, εποικοι κτλ. Αλλά ειναι εντελώς απαραδεκτο γιατι σκοτώνει την προοπτική να πειστεί ένα δύσπιστο κοινό, έστω κι αν ο ΔΗΣΥ μετά αλλάξει θέση.

ναι να απαντήσω.
το ΔΗΚΟ εξαντλεί την υπομονή μας εδώ και πολλά χρόνια. Κατά τη διακυβέρνηση Τάσσου έγινε σεβαστή η επιλογή του ΑΚΕΛ να υποστηρίξει έμπρακτα τον τότε πρόεδρο μετά τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις της τότε κατάστασης στο εξωτερικό και το εσωτερικό. Να πούμε πως ταυτόχρονα κατά την περίοδο πριν και μετά το δημοψήφισμα ο Δησυ είχε μια θετική συμβολή στο να μην θαφτεί δια παντός η διάθεση για λύση. Και δεν εννοώ την πρόθεση για λύση αλλά την δεδηλωμένη στάση και αντίσταση στη επέκταση του απορριπτικού μετώπου.Κακά τα ψέματα,την εποχή της περιρρέουσας επεριμέναμε από τον Πολίτη και την Αλήθεια να αντισταθούν κατά την αισχρή εκείνη περίοδο.Εφημερίδες που είχαν υποστηρίξει τον Κασουλίδη και όχι τον Χριστόφια στις Προεδρικές.Εντωμεταξύ το απορριπτικό μέτωπο όμως οργανωνετουν. Μέσα σε όλα τα κόμματα, του δήσυ μη εξαιρουμένου.
Μέχρι να φτάσουμε στην καλή τζείνη μέρα που επιτέλους ο Χριστόφιας αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία. Καλώς επέλεξε να βάλει το δηκο δίπλα του. Για την εδεκ ουδέν σχόλιο…Ο Χριστόφια όμως εν εκλέγηκε για να διαπραγματευτεί απλά το κυπριακό. Εκλέγηκε για να το λύσει.
Πραγματικά επίστεψε ότι το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ θα ήταν δίπλα του στη προσπάθεια του, αρα αναγκαστικά ο δησυ θα ακολουθούσε και θα ξαναέλεγε ναι σε ένα νέο σχέδιο; Αν το επίστεψε, τότε μπαίνει σοβαρό ζήτημα για την σοβαρότητα των πολιτικών συμβούλων του προέδρου. Πέραν τούτου το δήσυ ενεν ένα κόμμα του 8% για να μεν το θεωρήσεις καθοριστικό ως προς την αποδοχή της λύσης από τον κόσμο. Και η υποστήριξη από το δησυ δεν έπρεπε να γίνεται αποδεκτή από την κυβέρνηση ως αυτονόητη ούτε ως ασήμαντη στον αγώνα της κύπρου.
Αν θα θεωρήσω ότι ο δησυ τωρά κλώννει ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ με στόχο τις προεδρικές του 2013 τότε δικαιούμαι με τα ίδια κριτήρια να πω ότι
κλώνει και το ΑΚΕΛ γιατί αυτοπεριορίζεται σε μια πολιτική/πελατιακή σχέση με το ΔΗΚΟ που στο κάτω κάτω εν έσιει πιο λλίους Αβέρωφ τζαι Θεοχάρους από ότι έχει ο δησυ. Έχει όμως μιαν εντελώς
μονομανή ξεροκεφαλιά στο κυπριακό,ίδια με την ξεροκεφαλιά του πρώην προέδρου τους.

Συμφωνώ με την γενική διαπίστωση, που έκαμε τζαι ο Στροβολιώτης, ότι με το ΔΗΚΟ δίπλά στον πρόεδρο, εδώ που φτάσαμε, η διαδικασία της λύσης δεν είναι ασφαλής πλέον.

Αν το δησυ κλώσει εγώ εν θα θεωρήσω προδοτική τη στάση του.Θα τη θεωρήσω μια απ΄τα ίδια, οπως του δηκο, της εδεκ τζαι εν τέλει του ακελ.Δεν θα μιλήσω για μάσκες όπως ο Αντρέας, πρώτα “θα βγάλω” τη δική μου “μάσκα”που υποστήριξα τον πρόεδρο,και σαν πρόεδρο λύσης αλλά και σαν αριστερό πρόεδρο.

Δεν έχει ξαναυπάρξει τα τελευταία 35 χρόνια τέτοιο momentum σύγκλισης της αριστεράς και της δεξιάς. Τώρα…πάει να χαθεί κι αυτό. Αν υπάρχει τρόπος επηρεασμού της όλης τροπής που παίρνουν τα πράγματα, τότε ας κάνει όποιος μπορεί ότι μπορεί να μη χαθεί αυτή η σύγκλιση. Γιατί πιάνουμε την κατηφόρα.

Και δυστυχώς,κατά τη δική μου άποψη, στο τέλος της κατηφόρας δεν θα συναντήσουμε μόνο το αδιέξοδο της λύσης αλλά θα συναντήσουμε και μια άνευ προηγουμένου διάψευση της ιστορίας του ακελ που θα επηρεάσει ανεπιστρεπτή την πορεία του ως ιδεολογικού χώρου.

Πότε θα βγάλει ο Ζορζ ντε Λιλίκ δημοσκοπήσεις αλλά και συνεντεύξεις “δημοσκοπημένων” τέτοιες… που να κάνουν ξεκάθαρο το “σωστό περιεχόμενο”;

Θα κάνουν επέκταση του “κόνσεπτ” με κανένα ριάλιτι άραγες σου; Αυτό είναι που με τρώει εμένα.

Εκτός και αν οι πολίτες πρώτοι… αποφασίσουμε να γίνουμε η πραγματικότητα.

Εν τζιαι εκατάλαβες πάλε, ‘εν-εν’;

Μακάρι να ήταν το πρόβλημά μας μόνο ανθρώπινο και συναισθηματικό.

Μπορείς να μου εξηγήσεις το σχόλιο σου: “Συμφωνώ με τον Στροβολιώτη τζαι ψιλοδιαφωνώ με τον Τριμ στη σημερινή συζήτηση.Εν περνά καμιά λύση αν δεν γίνει αποδεκτή που το 70% του κόσμου γιατί εν θα λειτουργήσει. Η δουλειά του Προέδρου αφού η προτεραιότητα ήταν η λύση, εν ήταν να αποκλείσει το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα, που για τόσα χρόνια “έτρωεν” τες γιατί υποστήριξε Ναι. Τζαι με την ίδια λογική που λεει ο Τριμ, ότι το πουλλίν μπορεί να μεν επέτασε, γιατί να “επέτασεν” τζαι η υποστήριξη του ΔΗΣΥ εν εκατάλαβα;”

Ωραία νύμερα άμα κάποιος θέλει να βάλει σαν ατζέντα -με βάση τα ποσοστά των “θέλω” -θέματα ασφάλειας, εδαφικό, σύνταγμα, κλπ.

Αντί όμως να μας ορίζουν -ως νούμερα -με έρευνες την ατζέντα… εγώ αναρωθκιούμαι πότε θα γίνουμε η ατζέντα.

Κάτι σαν “ριάλιτι”.