Comments on: Δευτερόλεπτα πριν, χρόνια μετά: Βερολίνο – Λευκωσία

By: Αφροασιάτης

Αφροασιάτης — Fri, 26 Feb 2010 10:37:24 +0000

Στο Βερολίνο έζησα εφτά χρόνια. Φυσικά οι δυο περιπτώσεις εν διαφορετικές. Εμείς έχουμε κάποια στοιχεία που κάνουν την επανένωση λιγότερο πιθανή, ενδεχομένως όμως αν όντως τελικά γίνει να είναι πιο πετυχημένη απ’ ότι στη Γερμανία.

By: ΘΕΜΙΣ ΠΑΡΟΙΚΟΣ

ΘΕΜΙΣ ΠΑΡΟΙΚΟΣ — Fri, 26 Feb 2010 10:17:30 +0000

ΕΞΟΡΙΣΤΕ ΠΟΙΗΤΗ, ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΣΟΥ ΛΕΓΕ ΤΙ αλλο ΒΛΕΠΕΙΣ

By: nadia

nadia — Thu, 25 Feb 2010 15:19:04 +0000

Nikola gia akoma mia fora mas ekanes pio omorfous anthropous. sas grafw apo to berolino kai den ithela kalutero odigo apo to arthro tou nikola gia na zisw tin poli.
nomizw oti kapoies omorfes stigmes tis leukosias mporoun na apotelesoun grothia. noiwthw tin apogoiteusi opws kai alloi pou grafoun edw alla thelw na pisteuw oti tha ginoume kai pali mia grothia!

By: the Idiot Mouflon

the Idiot Mouflon — Thu, 25 Feb 2010 13:44:47 +0000

Καταγγέλω αυτή την ξεδιάντροπη προσπάθεια του Νικόλα για να προωθήσει τον αφελληνισμό της Κύπρου μας.

Ουσιαστικά προσπαθεί με υποβολιμαίο τρόπο να μας πείσει ότι πρέπει να κατεδαφίσουμε τα περίφημα ενετικά τείχη με απώτερον σκοπό να ξηχάσουμε την Ιστορία μας και τους ένδοξους αγώνες ενάντια σε όλους τους κατακτητές.

By: Aceras

Aceras — Thu, 25 Feb 2010 11:03:50 +0000

Αν δεν υπήρχαν διαφορές Οθέλλε, ο Νικόλας δεν θα εχρειάζετουν να κάμει ανάρτηση. Ίσως να εθκιανεύκετουν στον Πενταδάκτυλο να χαρεί την άννοιξη χωρίς άγχη αντί να κάθεται να μαραζώνει να θωρεί την διχοτόμηση που κατακτά τις καρδιές (τις νεκρές) καλπάζουσα.

By: Οθέλλος

Οθέλλος — Thu, 25 Feb 2010 04:35:43 +0000

Μπορεί να υπάρχουν κάποιες ομοιότητες αλλά υπάρχουν και αρκετές διαφορές μεταξύ Βερολίνου και Λευκωσίας. Οι δε διαφορές μεταξύ Γερμανών και Κυπρίων είναι τεράστιες. Δεν είναι τυχαία που ο δικός μας δεν ήθελε να πάει στους πρόσφατους εορτασμούς για την 20η επέτειο της πτώσης του τείχους.

By: Στροβολιώτης

Στροβολιώτης — Wed, 24 Feb 2010 19:45:49 +0000

“Ξέρω, η εξειδανίκευση είναι ένα μεθυσμένο φεγγάρι νύχτα Σαββάτου, αλλά πείτε αλήθεια: δεν θα θέλατε κι εσείς να μας δοθεί αυτή η χάρη;”

Ναι.

Οι περισσότεροι όμως ΟΧΙ. Φοβούνται, ή πολύ απλά: δεν θέλουν.

Και κάθε μέρα που περνά μου φαίνεται και πιο οριστική η κατάσταση.

By: politispittas

politispittas — Wed, 24 Feb 2010 19:08:00 +0000

Disdaimona….πόσο με εκφράζει το σχόλιο σου…!

By: Μιχάλης Γ. Ολύμπιος

Μιχάλης Γ. Ολύμπιος — Wed, 24 Feb 2010 19:05:46 +0000

Αχ ρε Νικόλα…

Την ιστορία δεν μας την χαρίζει κανένας…

Ο Μπαν Κι Μουν ήταν στην Λευκωσία και εμείς οι ζοππόβορτοι αντί να σπάσουμε – κυριολεκτικά μιλώ – το τοίχος και να γίνουμε μια γροθιά ενάντια στην κατοχή με τα αδέρφια μας τους τ/κ μαλακιζόμασταν αλύπητα γιατί ο Γ.Γ. συνάντησε τον Ταλάτ στο προεδρικό.
Ο Πρόεδρος που έχει σκοτώσει πλέον κάθε μου ελπίδα αντί να συνομιλεί με τον Ταλάτ διαπραγματευόταν με τον Κάρογιαν την μοιρασιά.
Εμείς οι ηλίθιοι να ακούμε ακόμα ειδήσεις να διαβάζουμε εφημερίδες και να ελπίζουμε!
Εγώ πάντως δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα γιατί με έκαμαν ένα αποχαυνωμένο τίποτα…

Αχ ρε Νικόλα (Καζαντζάκι) εσύ τουλάχιστον “έφυγες” λέφτερος…

By: gina

gina — Wed, 24 Feb 2010 18:29:26 +0000

Νικόλα, μας κατασυγκίνησες με ένα τρόπο που μόνο εσύ μπορείς…. Το Βερολίνο με μαγεύει πάντα και μου δίνει περισσότερη ελπίδα, περισσότερη δύναμη, που χρειάζεται για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας εδώ, για να κάνουμε και την Λευκωσία μας ένα άλλο Βερολίνο… Η δύναμη ψυχής, το πάθος και η ικανότητα υπάρχει, βρίσκεται σε όλους εμάς που με το δικό μας τρόπο συνεχίζουμε και δεν χάνουμε την ελπίδα μας…

By: Disdaimona

Disdaimona — Wed, 24 Feb 2010 17:56:04 +0000

Και να σκεφτείς πως αυτοί οι άνθρωποι που ονειρεύτηκαν το παρόν και το μέλλον τους, θεωρούνται “ο ψυχρός” λαός της Ευρώπης…

Τη δική μας “θερμότητα” για ζωή την δώσαμε ενέχυρο και τώρα είναι κλειδωμένη στα γκαράζ με τις αυτόματες πόρτες,στα σαλόνια με τα ακριβά καθίσματα,στις plasma και στα καφέ της Στασικράτους.
πέρα δώθε κουνάμενοι.ότι φάμε κι ότι πιούμε…που να χωρέσει τ΄όνειρο;

όνειρα έχουν αυτοί που σέβονται τη ζωή,όχι αυτοί που έμαθαν να τρέφονται από το φόβο και το μίσος.

By: rose

rose — Wed, 24 Feb 2010 17:52:03 +0000

θα το θελα πολύ !

[αλλά βλέπεις οι δικοι μας γιγαντες δεν σωριάζονται γιατι είναι 1.60]

εξαιρετικό άρθρο

By: Stelios Papalangi

Stelios Papalangi — Wed, 24 Feb 2010 17:51:01 +0000

κατά τη περιόδο που έζησα στη γερμανία είχα τη τύχη να περάσω και ένα μήνα από βερολίνο. Όντως είναι μια πόλη με μια δική της ομορφιά, ή καλύτερα με ένα ολόδικο της χαρακτήρα.

Όμως δεν τους δόθηκε η χάρη. Την κέρδισαν. Αυτοί που ήταν πιο καταπιεσμένοι ξεσηκωθήκαν και οι άλλοι ήταν έτοιμοι να τους δεκτούν. Σε αντίθεση με το κτίσιμο που ήρθε από πάνω, η πτώση ήρθε σαφέστατα από τους κάτω. με όλα τα προβλήματα που έφερε τελικά η επανένωση….. ήταν δική τους επιτυχία.

μπορεί κάποιος να φανταστει εδώ το ίδιο σκηνικό ;
αλήθεια μπορεί ;

By: mimoza

mimoza — Wed, 24 Feb 2010 17:48:07 +0000

Πανέμορφο κείμενο… Δυστυχώς όμως μοιάζει σαν ένα απραγματοποίητο όνειρο μετά τις τελευταίες εξελίξεις που βιώνουμε στην Κύπρο μας.. Μακάρι να μπορέσουμε κι εμείς να ζήσουμε σε μια Κύπρο ξαναγεννημένη, επανενωμένη, καινούρια…

By: politispittas

politispittas — Wed, 24 Feb 2010 16:16:21 +0000

Έξοχη ανάρτηση Νικόλα, η φόρτισή σου κάνει το γυαλί της οθόνη κομμάτια και αφήνει μόνο την ζεστή αύρα του κειμένου να πάρει τον αναγνώστη αλλού. Εκεί που θα έπρεπε να είναι έτσι κι αλλιώς…

By: Ερυκίνη

Ερυκίνη — Wed, 24 Feb 2010 16:11:34 +0000

πάρα πολλά ωραίο κείμενο, Νικόλα. Πραγματικά. Επισκέφτηκα το Βερολίνο πολλά πρόσφατα για πρώτη φορά τζαι εμαγεύτηκα που την πόλη, τους ανθρώπους, τη διαφορετικότητα, την ιστορία. τούτον το συναίσθημαν νιώθεις το παντού τζαι συνέχεια. Ότι είσαι σε μιαν πόλη που σαν το φοίνικα, εδιαλύθηκε τζαι εξαναγεννήθηκε μέσα που τες στάχτες της πιο όμορφη τζαι πιο ζωντανή. Εν σαν τζείνους τους ανθρώπους που ένα μικρό ελάττωμα (μια μεγάλη μύτη κλπ.), εν ούλλη η γοητεία τους. τζαι τούτη η ουλή κάμνει το Βερολίνον μοναδικό. Στο τείχος ήμουν μαζί με δυό φίλες μου τζαι νομίζω ότι μέσα στο χείμαρρο των τουριστών, εμείς οι τρεις ήμασταν οι πιο συγκινημένοι, ενιώθαμεν παραπάνω πράματα που τους άλλους.
τζείνην την ώραν, έκλεισα τα μμάθκια μου τζαι εφαντάστηκα μιαν λευκωσίαν έτσι ακριβώς. Ενωμένην, με τα φυλάκια στην πράσινη γραμμή να χρησιμεύκουν μόνο για να φκάλλουν φωτογραφίες οι τουρίστες. Τζαι εύχουμαι μέσα που τα βάθη της καρθκιάς μου, να αξιωθώ κάποτε να το ζήσω, αν τζαι έκλεισα το έναν τέταρτον του αιώνα τζαι ίντα ξέρω… εν με θορώ.