Να νοσταλγείς τον τόπο σου,
ζώντας στον τόπο σου,
τίποτε δεν είναι πιο πικρό.
Γ. Σεφέρης,Μέρες Γ’
Ένα παγωμένο κύμα αέρα μας έκανε έφοδο στην έξοδο του αεροδρομίου. Το σώμα μου,άμαθο στις υπό το μηδέν θερμοκρασίες,το ‘νιωσα να μαζεύεται,να συρρικνώνεται σχεδόν από το ψύχος. Για όλες τις υπόλοιπες μέρες,έκανα ασκήσεις ισορροπίας πάνω στα πεζοδρόμια,μα ούτε κι αυτό στάθηκε αρκετό για να μου αποσπάσει την προσοχή από την αίσθηση της πρώτης όψης των πραγμάτων. Οι επόμενες πέντε μέρες κύλησαν μέσα σε ένα χρυσίζον ποτάμι πυροτεχνημάτων και μπύρας ή σε σκοτεινές αίθουσες αναζητώντας τις επόμενες κινηματογραφικές απογειώσεις της “Berlinale”. Ανάμεσα σε όλα αυτά κι οι διαδρομές στην πόλη,διασχίζοντας τα παλιά της σύνορα κι ανιχνεύοντας γραμμές στη μέση κάποιου δρόμου ή μιας πλατείας,που οριοθετούν παλιές επικράτειες και σωριασμένους γίγαντες.
Το Βερολίνο σφύζει από ζωή. Μια τεράστια καρδιά μοιάζει να κείτεται κάτω από την πόλη και να χτυπά εκκωφαντικά για όποιον μπορεί να ακούσει. Η πρωτοπορία της Ευρώπης συρρέει εδώ:φτωχοπρόδρομοι καλλιτέχνες,δια τον ελεύθερο έρωτα σαλοί,φωτισμένα μυαλά,κεφάτοι και απρόσμενοι οραματιστές. Παραδίπλα,μια επιβλητική πέτρα ιστορίας φτιαγμένη από τη σκοτεινή αλλά και την ένδοξη ιστορία αυτού του τόπου:το εβραϊκό μουσείο,το μουσείο της Περγάμου,το μουσείου κινηματογράφου.
Μια μυρωδιά ήταν αυτές οι μέρες κι ίσως πολλά να διαφεύγουν από τον περαστικό επισκέπτη –κι ειδικά αυτόν που τείνει να παραμυθιάζεται και μόνος του ενίοτε. Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του τείχους,το Βερολίνο προχωρά φουριόζο και θρασύ προς το μέλλον,σαν την κοπέλα που είδα να διασχίζει την Potsdamer Platz,το δεύτερο βράδυ και για μια στιγμή όλα φαίνονταν να έχουν φτιαχτεί για αυτήν:είχε από ώρα βραδιάσει,αλλά τα φώτα της πόλης αντανακλώνταν πάνω στο χιόνι και εκείνη έμοιαζε να απορροφά όλο το φως. Πίσω στην πραγματικότητα,για αποπροσανατόλιστους σαν κι εμένα,ένας βέβαιος δείκτης για το που βρισκόμασταν ήταν η όψη των κτηρίων,άλλοτε χυμένα σε υπερμεγέθεις κι επιβλητικούς όγκους,σημάδι ότι ήμασταν στο ανατολικό,κι άλλοτε απαστράπτουσες κατασκευές σαν βγαλμένες απο ταινία του Φριτς Λανγκ.
Αν η διαίσθηση και η γνώση μου είναι σωστές,τότε νομίζω ότι η επανένωση του Βερολίνου έδωσε μια γερή σπρωξιά στην πόλη και τους ανθρώπους για να σκεφτούν και να ονειρευτούν το παρόν και το αύριο με όρους που ίσως δευτερόλεπτα πριν την πτώση του τείχους,κανείς να μην είχε καν φανταστεί. Χρόνια μετά,η πραγματικότητα εκδικείται την σκοτεινή όψη που είχαν οι ζωές των άλλων…
Ξέρω,η εξειδανίκευση είναι ένα μεθυσμένο φεγγάρι νύχτα Σαββάτου,αλλά πείτε αλήθεια:δεν θα θέλατε κι εσείς να μας δοθεί αυτή η χάρη;
Loading ...
πάρα πολλά ωραίο κείμενο,Νικόλα. Πραγματικά. Επισκέφτηκα το Βερολίνο πολλά πρόσφατα για πρώτη φορά τζαι εμαγεύτηκα που την πόλη,τους ανθρώπους,τη διαφορετικότητα,την ιστορία. τούτον το συναίσθημαν νιώθεις το παντού τζαι συνέχεια. Ότι είσαι σε μιαν πόλη που σαν το φοίνικα,εδιαλύθηκε τζαι εξαναγεννήθηκε μέσα που τες στάχτες της πιο όμορφη τζαι πιο ζωντανή. Εν σαν τζείνους τους ανθρώπους που ένα μικρό ελάττωμα (μια μεγάλη μύτη κλπ.),εν ούλλη η γοητεία τους. τζαι τούτη η ουλή κάμνει το Βερολίνον μοναδικό. Στο τείχος ήμουν μαζί με δυό φίλες μου τζαι νομίζω ότι μέσα στο χείμαρρο των τουριστών,εμείς οι τρεις ήμασταν οι πιο συγκινημένοι,ενιώθαμεν παραπάνω πράματα που τους άλλους.
τζείνην την ώραν,έκλεισα τα μμάθκια μου τζαι εφαντάστηκα μιαν λευκωσίαν έτσι ακριβώς. Ενωμένην,με τα φυλάκια στην πράσινη γραμμή να χρησιμεύκουν μόνο για να φκάλλουν φωτογραφίες οι τουρίστες. Τζαι εύχουμαι μέσα που τα βάθη της καρθκιάς μου,να αξιωθώ κάποτε να το ζήσω,αν τζαι έκλεισα το έναν τέταρτον του αιώνα τζαι ίντα ξέρω…εν με θορώ.
Έξοχη ανάρτηση Νικόλα,η φόρτισή σου κάνει το γυαλί της οθόνη κομμάτια και αφήνει μόνο την ζεστή αύρα του κειμένου να πάρει τον αναγνώστη αλλού. Εκεί που θα έπρεπε να είναι έτσι κι αλλιώς…
Πανέμορφο κείμενο…Δυστυχώς όμως μοιάζει σαν ένα απραγματοποίητο όνειρο μετά τις τελευταίες εξελίξεις που βιώνουμε στην Κύπρο μας.. Μακάρι να μπορέσουμε κι εμείς να ζήσουμε σε μια Κύπρο ξαναγεννημένη,επανενωμένη,καινούρια…
κατά τη περιόδο που έζησα στη γερμανία είχα τη τύχη να περάσω και ένα μήνα από βερολίνο. Όντως είναι μια πόλη με μια δική της ομορφιά,ή καλύτερα με ένα ολόδικο της χαρακτήρα.
Όμως δεν τους δόθηκε η χάρη. Την κέρδισαν. Αυτοί που ήταν πιο καταπιεσμένοι ξεσηκωθήκαν και οι άλλοι ήταν έτοιμοι να τους δεκτούν. Σε αντίθεση με το κτίσιμο που ήρθε από πάνω,η πτώση ήρθε σαφέστατα από τους κάτω. με όλα τα προβλήματα που έφερε τελικά η επανένωση….. ήταν δική τους επιτυχία.
μπορεί κάποιος να φανταστει εδώ το ίδιο σκηνικό ;
αλήθεια μπορεί ;
θα το θελα πολύ !
[αλλά βλέπεις οι δικοι μας γιγαντες δεν σωριάζονται γιατι είναι 1.60]
εξαιρετικό άρθρο
Και να σκεφτείς πως αυτοί οι άνθρωποι που ονειρεύτηκαν το παρόν και το μέλλον τους,θεωρούνται “ο ψυχρός”λαός της Ευρώπης…
Τη δική μας “θερμότητα”για ζωή την δώσαμε ενέχυρο και τώρα είναι κλειδωμένη στα γκαράζ με τις αυτόματες πόρτες,στα σαλόνια με τα ακριβά καθίσματα,στις plasma και στα καφέ της Στασικράτους.
πέρα δώθε κουνάμενοι.ότι φάμε κι ότι πιούμε…που να χωρέσει τ΄όνειρο;
όνειρα έχουν αυτοί που σέβονται τη ζωή,όχι αυτοί που έμαθαν να τρέφονται από το φόβο και το μίσος.
Νικόλα,μας κατασυγκίνησες με ένα τρόπο που μόνο εσύ μπορείς…. Το Βερολίνο με μαγεύει πάντα και μου δίνει περισσότερη ελπίδα,περισσότερη δύναμη,που χρειάζεται για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας εδώ,για να κάνουμε και την Λευκωσία μας ένα άλλο Βερολίνο…Η δύναμη ψυχής,το πάθος και η ικανότητα υπάρχει,βρίσκεται σε όλους εμάς που με το δικό μας τρόπο συνεχίζουμε και δεν χάνουμε την ελπίδα μας…
Αχ ρε Νικόλα…
Την ιστορία δεν μας την χαρίζει κανένας…
Ο Μπαν Κι Μουν ήταν στην Λευκωσία και εμείς οι ζοππόβορτοι αντί να σπάσουμε –κυριολεκτικά μιλώ – το τοίχος και να γίνουμε μια γροθιά ενάντια στην κατοχή με τα αδέρφια μας τους τ/κ μαλακιζόμασταν αλύπητα γιατί ο Γ.Γ. συνάντησε τον Ταλάτ στο προεδρικό.
Ο Πρόεδρος που έχει σκοτώσει πλέον κάθε μου ελπίδα αντί να συνομιλεί με τον Ταλάτ διαπραγματευόταν με τον Κάρογιαν την μοιρασιά.
Εμείς οι ηλίθιοι να ακούμε ακόμα ειδήσεις να διαβάζουμε εφημερίδες και να ελπίζουμε!
Εγώ πάντως δεν ελπίζω τίποτα,δεν φοβάμαι τίποτα γιατί με έκαμαν ένα αποχαυνωμένο τίποτα…
Αχ ρε Νικόλα (Καζαντζάκι) εσύ τουλάχιστον “έφυγες” λέφτερος…
Disdaimona….πόσο με εκφράζει το σχόλιο σου…!
“Ξέρω,η εξειδανίκευση είναι ένα μεθυσμένο φεγγάρι νύχτα Σαββάτου,αλλά πείτε αλήθεια:δεν θα θέλατε κι εσείς να μας δοθεί αυτή η χάρη;”
Ναι.
Οι περισσότεροι όμως ΟΧΙ. Φοβούνται,ή πολύ απλά:δεν θέλουν.
Και κάθε μέρα που περνά μου φαίνεται και πιο οριστική η κατάσταση.
Μπορεί να υπάρχουν κάποιες ομοιότητες αλλά υπάρχουν και αρκετές διαφορές μεταξύ Βερολίνου και Λευκωσίας. Οι δε διαφορές μεταξύ Γερμανών και Κυπρίων είναι τεράστιες. Δεν είναι τυχαία που ο δικός μας δεν ήθελε να πάει στους πρόσφατους εορτασμούς για την 20η επέτειο της πτώσης του τείχους.
Αν δεν υπήρχαν διαφορές Οθέλλε,ο Νικόλας δεν θα εχρειάζετουν να κάμει ανάρτηση. Ίσως να εθκιανεύκετουν στον Πενταδάκτυλο να χαρεί την άννοιξη χωρίς άγχη αντί να κάθεται να μαραζώνει να θωρεί την διχοτόμηση που κατακτά τις καρδιές (τις νεκρές) καλπάζουσα.
Καταγγέλω αυτή την ξεδιάντροπη προσπάθεια του Νικόλα για να προωθήσει τον αφελληνισμό της Κύπρου μας.
Ουσιαστικά προσπαθεί με υποβολιμαίο τρόπο να μας πείσει ότι πρέπει να κατεδαφίσουμε τα περίφημα ενετικά τείχη με απώτερον σκοπό να ξηχάσουμε την Ιστορία μας και τους ένδοξους αγώνες ενάντια σε όλους τους κατακτητές.
Nikola gia akoma mia fora mas ekanes pio omorfous anthropous. sas grafw apo to berolino kai den ithela kalutero odigo apo to arthro tou nikola gia na zisw tin poli.
nomizw oti kapoies omorfes stigmes tis leukosias mporoun na apotelesoun grothia. noiwthw tin apogoiteusi opws kai alloi pou grafoun edw alla thelw na pisteuw oti tha ginoume kai pali mia grothia!
ΕΞΟΡΙΣΤΕ ΠΟΙΗΤΗ,ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΣΟΥ ΛΕΓΕ ΤΙ αλλο ΒΛΕΠΕΙΣ
Στο Βερολίνο έζησα εφτά χρόνια. Φυσικά οι δυο περιπτώσεις εν διαφορετικές. Εμείς έχουμε κάποια στοιχεία που κάνουν την επανένωση λιγότερο πιθανή,ενδεχομένως όμως αν όντως τελικά γίνει να είναι πιο πετυχημένη απ’ότι στη Γερμανία.