Η λύση του κυπριακού θα πρέπει να είναι κυπριακή, διακηρύττει σχεδόν κουραστικά τόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Η θέση αυτή σκοπίμως διαστρεβλώνεται και παρερμηνεύεται από πολιτικούς και λειτουργούς των ΜΜΕ σε μια προσπάθεια να πλήξουν τη διαδικασία των συνομιλιών που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Οι κύκλοι αυτοί χρησιμοποιούν κυρίως δηλώσεις τ/κυπρίων και τούρκων πολιτικών για να αποδείξουν ότι η τ/κυπριακή κοινότητα, ανεξάρτητα από ποιον έχει για ηγέτη, δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς την έγκριση της Άγκυρας.
Το δεδομένο ότι όλα εξαρτώνται από την Άγκυρα δεν είναι αμφισβητήσιμο από κανένα.
Ωστόσο μια ενδελεχής μελέτη φανερώνει ότι κάθε άλλο παρά η άποψη αυτή βασίζεται σε αυτά τα δεδομένα. Πείθει, ακόμα, ότι τα κίνητρα των επικριτών της «κυπριακής λύσης» δεν είναι αγνά αλλά αποσκοπούν όπως ήδη αναφέραμε στο να πλήξουν τη διαδικασία της λύσης.
Το ιστορικό της «κυπριακής λύσης»
Οι συγκεκριμένοι κύκλοι, ενορχηστρωμένα, παρουσιάζουν την «κυπριακή λύση» ως βρετανικής έμπνευσης και τον πρόεδρο Χριστόφια ως τον πρώτο κύπριο πρόεδρο που αποδέχθηκε αυτήν την… βρετανικής έμπνευσης διαδικασία.
Ωστόσο μέσα από τα απόρρητα έγγραφα του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών που αποδεσμεύτηκαν τις τελευταίες μέρες φαίνεται ότι η συζήτηση αυτή ξεκίνησε από το τέλος της δεκαετίας του ‘70.
Η Μ. Θάτσερ τον Οκτώβριο του 1979 είχε ρωτήσει τον Κ. Καραμανλή γιατί οι ε/κύπριοι και οι τ/κύπριοι δεν μπορούν να λύσουν μόνοι τους το κυπριακό για να πάρει την απάντηση από τον Έλληνα πρωθυπουργό ότι αυτό το εμποδίσουν εξωτερικοί παράγοντες και ειδικά η Άγκυρα που κατέχει το 37% του κυπριακού εδάφους.
Άρα, εδώ έχουμε μια σαφέστατη αναφορά ότι αυτό το ζήτημα υπήρχε προ εικοσαετίας.
Πέρασαν τα χρόνια και φτάσαμε στο σχέδιο Ανάν το οποίο απορρίφθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των ε/κυπρίων.
Το σχέδιο αυτό θεωρήθηκε (εκτός των άλλων) ως δοτό και μέχρι σήμερα παρουσιάζεται ως σχέδιο που ετοίμασαν ξένοι (Λόρδος Χάνεϊ, αμερικανοί κλπ.), και το οποίο δεν ανταποκρινόταν στα συμφέροντα των ε/κυπρίων.
Ακολούθησε η γνωστή συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006 την οποία συνόδευσε τον Νοέμβριο η επιστολή Γκαμπάρι.
Σε αυτή την επιστολή γινόταν για πρώτη φορά (μετά από πολλά χρόνια) αναφορά σε κυπριακή λύση, ότι δηλαδή σε αυτή τη διαδικασία δεν θα ανακατεύονταν ξένοι και το κυπριακό θα έφτανε σε λύση με τη συμμετοχή των κυπρίων.
Ο τέως πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος έκανε αναφορά σε αυτή την διαδικασία κατά την τελευταία προεκλογική περίοδο (στο τηλεοπτικό κανάλι Σίγμα). Εξηγώντας τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου έλεγε: «Λέει η επιστολή, η διαδικασία ανήκει στους κυπρίους. Ακριβώς, τούτη τη φορά, εμείς θα διαπραγματευτούμε αυτά τα ουσιώδη σημεία, δεν θα είναι δοτό, δεν θα έρθει μια λύση από άλλους».
Επομένως αποτελεί ψέμα ο ισχυρισμός ότι η συγκεκριμένη διαδικασία εμφανίστηκε για πρώτη φορά μετά το 2008.
Αθώωση της Τουρκίας;
Ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι αν πράγματι η διαδικασία αυτή αθωώνει καθοιονδήποτε τρόπο την Τουρκία.
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι, διότι:
1ο: Οι ίδιοι οι επικριτές της συγκεκριμένης διαδικασίας επικαλούνται αναφορές του Μ. Α. Ταλάτ ότι η οποιαδήποτε λύση θα τύχει της έγκρισης και της αποδοχής της Άγκυρας.
2ο: Ο ίδιος ο τ/κύπριος ηγέτης δήλωσε πολλές φορές ότι ενημερώνει ενδελεχώς την Άγκυρα, στέλλοντας της μάλιστα και τα πρακτικά των συζητήσεων με τον κ. Χριστόφια.
3ο: Ο ίδιος ο Ταλάτ είπε ότι οι τελευταίες προτάσεις που κατάθεσε είναι προϊόν διαβούλευσης με την Άγκυρα.
4ο: Ο πρόεδρος Χριστόφιας έχει δηλώσει δεκάδες φορές μέχρι τώρα ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Άγκυρα.
5ο: Ακόμα και η ίδια η Ε.Ε. καλεί συνέχεια την Τουρκία να συμβάλει στη λύση του κυπριακού και να δείξει καλή θέληση για λύση.
Όλα αυτά συνηγορούν στο ότι εκείνος που δακτυλοδείχνεται απ’ όλους ως ο αρχικός υπεύθυνος για τη μη λύση είναι η Τουρκία. Και αυτό γίνεται ακόμα και από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Επομένως η άποψη ότι αθωώνεται η Τουρκία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προπαγανδιστική θέση που χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει αρνητικές εντυπώσεις για τη διαδικασία που ακολουθείται.
Η αντίφαση
Η συγκεκριμένη θέση αποτελεί – εκτός των άλλων – και μια αντίφαση.
Οι φορείς της λένε από τη μια ότι δεν μπορεί να υπάρξει «κυπριακή λύση».
Από την άλλη λένε ότι δεν δέχονται μια λύση η οποία θα προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες. Απορρίπτουν αμερικανική, βρετανική και κάθε άλλη ανάμιξη ή προτάσεις.
Ακόμα – στην ουσία – απορρίπτουν και παρέμβαση της Ε.Ε. αφού στις πλείστες αναλύσεις τους χαρακτηρίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ την Ε.Ε. ως φωλιά φιλότουρκων που βυσσοδομούν εναντίον της Κύπρου.
Που παραπέμπει αυτή η αντίφαση; Στο ότι απορρίπτεται στην πραγματικότητα η προσπάθεια για λύση. Απορρίπτουν την λύση με τη βοήθεια ή τη συνδρομή των ξένων, απορρίπτουν ότι μπορεί να εξευρεθεί λύση από τους κύπριους.
Επομένως; Αφού είτε έτσι είτε αλλιώς δεν μπορεί να εξευρεθεί λύση, ας μείνουμε όπως είμαστε.
Συζήτηση για λύση με την ίδια την Τουρκία
Παράλληλα με τα πιο πάνω προβάλλεται και το σύνθημα (διότι περί συνθήματος πρόκειται) να συζητήσουμε απευθείας με την Τουρκία αφού αυτή είναι η υπαίτιος της κατάστασης στην Κύπρο.
Κι αυτή η θέση παρουσιάζει ένα στοιχείο ορθολογισμού. Πού οδηγεί όμως;
Είναι γνωστό ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία (γι αυτό και την αποκαλεί «Ε/κυπριακή Διοίκηση»).
Συνεπώς η υιοθέτηση αυτής της θέσης οδηγεί σε δύο ενδεχόμενα:
Α) Η Τουρκία να αποδεχθεί να συζητήσει με την ε/κυπριακή κοινότητα. Αυτό εξυπακούει όμως ότι οι ε/κύπριοι αποδέχονται να υποβιβάσουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε κοινότητα, υιοθετώντας την τουρκική θέση.
Β) Η Τουρκία δεν αποδέχεται (το δήλωσε άλλωστε και ο Ερντογάν) να συζητήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία.
Επομένως κι εδώ οδηγούμαστε στην αδράνεια στο κυπριακό και εγκαταλείπεται κάθε προσπάθεια για εξεύρεση λύσης με το δικαιολογητικό ότι η κατοχική Τουρκία δεν αποδέχεται συζήτηση.
Άποψη μου, λοιπόν, είναι ότι τα όποια «πατριωτικά» συνθήματα δεν οδηγούν πουθενά αλλού από τη διαιώνιση της σημερινής κατάστασης στην Κύπρο.
Δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά στη συνέχιση τους στάτους κβο και στην παγιοποίηση των τετελεσμένων.
Αν είναι αυτό που θέλουν κάποιοι, ας το πουν καθαρά.
Μ. Μιχαήλ
Loading ...
Καλά ρε Μιχάλη, γιατί την πιο ουσιαστική διαφορά που έχει τούτη η Κυβέρνηση τζιαι ιδίως ο πρόεδρος που ούλλους τους άλλους να πάεις να την ανάγεις στον Τάσσον. Ο Τάσσος με κυπριακήν λύσην έθελεν με ξένην. Ο Τάσσος ήταν χάππι με την second best solution, είπεν το τζιαι ξεκάθαρα, τζιαι οι ακόλουθοι του με αυτήν την λύση τζιαι μόνον είναι χάππι.
Ο Χριστόφκιας, τζιαι προς τιμήν του, έχει την νεύρωσην της κυπριακής λύσης διότι εγαλουχήθην μες τα ιδάνικά της ανεξαρτησίας. Αθθυμούμαι τον κοπέλλιν να φωνάζει πάνω στες εξέδρες των φεστιβάλ της Εδόν, στες πορείες ειρήνης, στα προεκλογικά συλλαλητήρια «η Κύπρος ανοίκει στον λαό της». Επιτέλους τζιαι σε έναν τομέα έχουμε συνέπεια. Γιατί να θέλει να τον δικαιολογήσουμεν λαλώντας κάμνοντας αναφοράν στον Τάσσον. Ο Χριστόφκιας είναι αυτόν που είναι σε αυτόν τον τομέαν τζιαι να τον σιαιρούμαστιν γιατί είναι έτσι. Μπράβο του. Είναι τσιάκκος τζιαι μακάρι να μείνει έτσι.
Μπορεί οι κοσμοπολίτες να περιγελούν αυτήν την στάσην σαν στάσην του χωρκατουθκιού που το Δίκωμον, αλλά μια λύση που δεν φκαίνει που την ψυσιήν τους Κυπραίους τζιαι που δεν θα την δεχτούν τζιαι οι θκυό πλευρές ΣΑΝ ΑΝΑΓΚΗΝ, σαν δικήν τους επιλογήν, δεν πρόκειται να δουλέψει. Όσον δύσκολον τζιαι να είναι, πρέπει να την εύρουμεν την λύσην εμείς οι ελληνοκυπραίοι με την Τουρκίαν έστω, αφού η ΤΚ κοινότητα δεν θεωρεί τον ευατόν της ικανόν να υπερασπιστεί που μόνος του τζιαί θέλει να είναι υποτελής προς την μητέραν πατρίδαν.
Που τα πόθθεν ώς τα πόθθεν άμαν κάμνει συνομιλίες ο πρόεδρος του κράτους να κουβαλεί έναν χωρκόν μαζίν του κάπου στην Ελβετία, στην Δανία, στην Ολλανδίαν, ή στες Ηνωμένες Πολιτείες. Τι έχει το αεροδρόμιον της Λευκωσίας; Ξέρεις πόσα την νύχταν επιόρωννεν ο Κληρίδης τζιαι ο Τάσσος για το δικόν τους δωμάτιον τζιαι μόνον; Πέραν των 1000 € την νύχταν. Φκάλε υπολογισμόν για το χωρκόν που εκουβαλούσαν πίσω τους. Μπορεί να κριτικάρουμεν τον πρόεδρον ότι θέλει Λιμουζίναν να κυκλοφορήσει, αλλά τουλάχιστον εξισορροπεί θωρώντας την ουσίαν στες συνομιλίες τζιαι αρκείται με μιαν καμαρούν στο αεροδρόμιον που είναι τζιαι μούχτιν για το κράτος. Δεν είναι τα ριάλλια μόνον. Είναι ο συμβολισμός, τζιαι το τι φτάννει σε τελευταίαν ανάλυσην πάνω στο τραπέζιν των συνομιλιών, όπου τζιαι να βρίσκεται αυτόν το τραπέζι.
Αν ο λόγος πον να αποτύχουν τούτες οι συνομιλίες είναι γιατί ο πρόεδρος θέλει κυπριακήν λύσην που τους Κυπραίους για τους Κυπραίους (απευθύνομαι προς τους φιλελεύθερους κοσμοπολίτες), τότε είναι για τον σωστόν λόγον που αποτύχαν, τζιαι καλλύττερα που αποτύχαν. Διότι μπορεί να θέλουμεν λύσην, αλλά όι τζιαι ότι κόψει ο νους του κάθε ξένου που δεν θα ζήσει τες συνέπειες της ούτε μέραν.
Μιχαλη
Κι εγώ είμαι της γνώμης ότι η ιδεα της κυπριακής λύσης είναι απολύτως αναγκαία: εχει νομιμοποιήσει την διαδικασία κι έχει κάμει την όποια λύση προκύψει κυπριακής ιδιοκτησίας.
Εχει δωσει ώθηση κι έχει φερει το πλάισιο στο μέγιστο δυνατο βαθμό υπο τον έλεγχο των κυπρίων.
Τωρα ειναι η ωρα της αληθειας: θα δουμε αν θα αποδωσει η διαδικασία. Αν αποδώσει, τότε μπαίνουμε σε μια νεα φαση όπου η ιστορία επιταχύνεται. Αν όχι πρεπει να τα ξανασκεφτούμε.
Τι σημαίνει «κυπριακή λύση»;Εγώ ακόμα δεν κατάλαβα.Δηλαδή,υπάρχει περίπτωση ,να τα βρούμε με τους Τουρκοκύπριους επί όλων των πτυχών του Κυπριακού;Επειδή οι πολιτικοί μας ταγοί,πιάστηκαν αδιάβαστοι στη Νέα Υόρκη τον Μάρτιο του 2004,αποφάσισαν να φορτώσουν τα λάθοι και τις παραλήψεις τους στα Η.Ε.Τα περί γαλούχησης με την ανεξαρτησία, δεν με βρίσκουν σύμφωνο.Μετά από το σχέδιο Αννάν,δαιμονοποιήσαμε και την επιδιαιτησία.Προχθές άκουσα τον Τούρκο υπουργό εξωτερικών να καλεί τον Γ.Γ να μεταβεί στην Κυπρο,για να βοηθήσει τους δύο ηγέτες στις συνομιλίες,την ίδια ώρα που εμείς θεωρούμε ανάθεμα την ανάμιξη του Ο.Η.Ε στη διαδικασία.Μάλιστα.Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμε.Ούτε την τακτική του κύριου Χριστόφια,σε σχέση με τα χρονοδιαγράμματα, την έχω κατανοήσει.Δήλαδή, θα συζητούμε επάπειρον,την ίδια ώρα που ο χρόνος και οι διεθνείς εξελίξεις τρέχουν εις βάρος μας;Έτσι θα λύσουμε το Κυπριακό κύριε Χριστόφια;Ένας πρέπει να είναι ο στόχος.Η λύση και όχι η μετατροπή της προσπάθειας σε ένα blame game ή σε παιγνιδάκι εξουσίας στο εσωτερικό.Άστε, που κατά την άποψη μου, το blame game,το έχουμε χάσει οριστικά στις 24 του Απρίλη του 2004.
mightyravendark αν η θέληση της τουρκικής πλευράς είναι ειλικρινής, ούτε επιδιαιτησία χρειάζεται, ούτε χρονοδιαγράμματα. Πιστεύεις εσύ ότι η Τουρκία (ή εμείς) μπορεί να δεχτούμε κάτι επειδή μας πίεσαν και δεν θα το δεχτούμε επειδή δεν δεχόμαστε πίεση;
Εδώ ο Τταλάτ θα μπορούσε να το λύσει τζιαι να είναι πρόεδρος με τον Χριστόφκια αλλό 10 χρόνια, να γραφτεί το όνομα του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του τόπου, να πάρει ίσως τζιαι βραβείο Νόμπελ, να γεράσει τζιαι να πααίννει σαν σοφός, σαν τον Νέλσων Μαντέλα σε άλλες χώρες με εμφιλίους να τους τα λύσει τζιαι τα αφήνει όλα για να χάσει παταγωδώς που τον Έρογλου μη βάλλοντας κάτω μιαν αποδεχτήν πρόταση στο τραπέζι των συνομιλιών. Η Τουρκία χάννει τον ρόλον της σαν παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή τζιαι παίρνει ρίσκα για την ευρωπαϊκήν της πορείαν. Πιστεύεις ότι ένας άλλος Χανέι τζιαι ένας άλλος Ντε Σόττος ήταν να τους αλλάξουν την σημερινήν τους στάσην; Αν θέλουν λύσην εν να ρτουν. Αν δεν θέλουν, ούτε με επιδιαιτησία, ούτε τζιαι χωρίς θα έρκουνταν, όπως μάλλον δεν θα έρτουν, τουλάχιστον τωρά.
Την άλλην φοράν που είχαμεν επιδιαιτησίαν, εμείς εδεχτήκαμεν; Εγώ θεωρώ σωστήν την θέσην, έστω τζιαι αν φαίνεται ότι είναι κληρονομιά του Τάσσου υπό την πίεση της Εδέκ τζιαι του Δήκο.
Αν δεν λύεται το Κυπριακό, δεν φταίει κατ΄ανάγκη η δική μας πλευρά, επειδή την προηγούμενην πενταετία έφτεε.
Νομίζω αποτελεί ταυτόχρονα και αρκετά λαϊκιστική προσέγγιση η εποδός για κυπριακή λύση. Αυτό γιατί είναι τέτοια η φύση του κυπριακού που δεν αφήνει περιθώρια να βρεθεί λύση μόνο από τους κυπρίους για τους κυπρίους. Αναπόφευκτα και όσο και αν δεν μας αρέσει, εμπλέκονται και άλλοι στη λύση. Η Τουρκία μπήκε στην εξίσωση όχι το 1974, ούτε καν το 1963 ή το 1960, αλλά από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 όταν ο Μακάριος ζητούσε εκβιαστικά και πέτυχε από την ελλάδα να θέσει το κυπριακό στα Ηνωμένα Έθνη. Θυμάστε, ο Μακάριος οργάνωνε διαδηλώσεις στην Αθήνα και απειλούσε ότι αν η ελληνική κυβέρνηση δεν έπαιρνε το κυπριακό στα ΗΕ, θα ζητούσε από άλλη χώρα να το κάνει. Όταν η Ελλάδα ενέδωσε, νομίζω ήταν το 1954, το κυπριακό διεθνοποιήθηκε και η Τουρκία έγινε πλέον βασικός παίχτης και απέκτησε λόγο στη λύση του. Ήταν η αρχή του τέλους για την Κύπρο.
Σήμερα, λόγο στη λύση, αν ποτέ τη βρούμε, έχουν σχεδόν οι πάντες και βέβαια, κυρίαρχοι μεταξύ αυτών, είναι εκείνοι των οποίων τα συμφέροντα στην περιοχή μας είναι αδιαμφισβήτητα. Εξ’ άλλου, εμείς οι ίδιοι, δεν περνά μέρα που να μη διαλαλούμε ότι το κλειδί της λύσης βρίσκεται στην Τουρκία και ακόμη, ζητούμε από το διεθνή παράγοντα και τις χώρες που εξ’ αντικειμένου μπορούν να μιλούν με την Τουρκία, να ασκήσουν πίεση στην Άγκυρα για να εγκαταλήψει την αδιάλλακτη στάση της και να βοηθήσει στην εξεύρεση λύσης.
Δεν έιναι ρεαλιστική η θέση μας ότι μόνο οι κύπριοι μπορούν να δώσουν λύση, δυστυχώς. Μόνοι μας κάψαμε αυτό το χαρτί με την ατζαμοσύνη μας που δεν γνώριζε όρια και που νομίζω ότι ακόμη χαρακτηρίζει πολλούς από τους πολιτικούς μας. Ούτε οι διαμαρτυρίες μας για τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα αλλά ούτε και η άρνησή μας να δεκτούμε επιδιαιτησία βοηθούν στην υπόθεση λύσης για τον απλούστατο λόγο ότι και να τα βρούμε όλα με την τουρκοκυπριακή ηγεσία και τους τουρκοκύπριους, αυτό δυστυχώς δεν μπορεί πλεόν να μας οδηγήσει πουθενά, αν δεν ικανοποιηθούν και τα συμφέροντα των άλλων παικτών που έχουν επενδύσει πολύ σ’ αυτή τη σημαντική γονιά του πλανήτη.
Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και καλά κάνουμε να την λέμε και στον κοσμάκη και να πάψουμε να του πουλούμε άχυρο για μεταξωτές κορδέλες. Κανείς, όμως δεν τολμά να το κανει γιατί φοβάται το πολιτικό κόστος και την πιθανή μείωση των κουκιών του.
Τα πιο πάνω σχόλια των mightyravendark & Raftis με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Είναι τουλάχιστον αφέλεια να νομίζουμε ότι μπορούμε να λύσουμε το Κυπριακό μόνοι μας χωρίς να λάβουμε υπόψιν και τα συμφέροντα των άλλων παικτών. Η δε εικόνα που δίδεται προς τα έξω αυτή τη στιγμή είναι ότι με το να ψάχνουν (?) οι Κυπραίοι για τη λύση μόνοι τους δεν θα καταλήξουν πουθενά. Εδώ τόσους μήνες ένα δρόμο στον Λιμνίτη δεν εκατάφεραν να τον ανοίξουν ακόμα «μόνοι τους», το Κυπριακό θα λύσουν;
Ο μόνος που βλέπω να κερδίζει κάτι από την διαδικασία των συνομιλιών στην παρούσα της μορφή είναι η Τουρκία η οποία δεν επείγεται πλέον για λύση όπως και το 2004.
@Μ. Μιχαήλ, ένα μεγάλο μέρος του άρθρου σου αναλώνεται στο να πείσει ότι ο πατέρας της «Λύσης για τους Κυπρίους για τους Κυπρίους» δεν είναι ο Χριστόφιας και προσπαθείς μέσα από μεμονωμένες και αποσπασματικές αναφορές της Θάτσερ ή του Παπαδόπουλου να το αποδείξεις. Η όλη σου προσπάθεια μπορεί εύκολα να κριθεί φιλοκυβερνητική σε επικίνδυνο σημείο.
Στο θέμα ουσίας πιστεύω ότι αυτοαναιρείται σε καίρια σημεία όπως:
1) αφού ξεκάθαρα παραδέχεσαι ότι οι ΤΚ δεν κάνουν βήμα χωρίς την έγκριση της Άγκυρας,
2) Ο Πρόεδρος φωτογραφίζει και καταγγέλλει την Τουρκία για την μη πρόοδο του κυπριακού (δυστυχώς όμως πολύ αργά έγινε αυτό, μόλις τελευταία ακούσαμε την τοποθέτηση αυτή του προέδρου)
Προς τι τότε το εύηχο σύνθημα αυτό; τι εξυπηρετεί;
Φίλε Aceras,πάλι μιλάμε με αδιευκρίνιστους όρους.Τι σημαίνει «ειλικρινής θέληση» της Τουρκικής πλευράς;Πάρε για παράδειγμα το θέμα της ασφάλειας.Για μας η τουρκική πλευρά δεν είναι ειλικρινής.Το ίδιο θεωρούν αυτοί για μας.Αυτοί δεν εμπιστεύονται εμάς,εμείς δεν εμπιστευόμαστε το Τουρκικό στρατό.Άρα που καταληγουμε;Πάρε το περιουσιακό.Ξεκίνησαν να το συζητούν και διαπίστωσαν ότι υπάρχει χάσμα απόψεων.Στο δε συνταγματικό,συζητούμε εδώ και 16 μήνες και δεν καταλήξαμε σε συμφωνία.Σε ρωτώ και απάντα μου ευθέως σε παρακαλώ.Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω δεδομένα και όχι βασιζόμενοι στην «καλή θέληση» της άλλης πλευράς,που ούτως η άλλως δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει έτσι όπως εμείς την εννοούμε,πιστεύεις ότι και 1000 χρόνια να συζητάμε,θα καταλήξουμε πουθενά;Το ζητούμενο δεν είνα αν θα τους αναγκάσουν να αλλάξουν στάση ή όχι.Το ζητούμενο είναι να καταλήξουμε σε συμφωνία.Και με αυτή τη τακτική του κύριου Χριστόφια,η οποία παρεπιμπτόντως είναι διαχρονική θέση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων αντιομοσπονδιακών,δεν θα καταλήξουμε πουθενά.Αυτό άλλωστε έχει αποδεικτεί,από τη μέχρι πορεία των συνομιλιών.Και κάτι άλλο.Ο Μ.Μιχαήλ μιλά για αντιφάσεις των αντιομοσπονδιακών.Ο κύριος Χριστόφιας έστειλε πρόσφατα επιστολές για να καταγγείλει τις Τουρκικές προτάσεις.Αυτό δεν είναι αντίφαση;Από τη μια τους λέμε να μην ανακατωθούν και από την άλλη διαμαρτυρόμαστε για την αδιαλλαξία της τουρκικής πλευράς.Ε και;Τι τους νοιάζει αυτούς;Δεν είμαστε εμείς που τονίζουμε συνεχώς ότι οι συνομιλίες είναι «κυπριακής ιδιοκτησίας»;Και κάτι τελευταίο.Δεν νομίζω ότι μερικοί υποστηρίζουν τη θέση του κύριου Χριστόφια «περί κυπριακής» λύσης.Υποστηρίζουν το πρόσωπο του κύριου Χριστόφια.Και είναι κρίμα να κομματικοποιούμε ακόμα και αυτό.Το θέμα της επανένωσης δηλαδή.
Νομίζω το άρθρο του Λουκά Χαραλάμπους στο σημερινό «ΠΟΛΙΤΗ» είναι εξαιρετικό. Το παραθέτω αυτούσιο.
«Δείχνουν να έπεσαν από τα σύννεφα οι διάφοροι πολιτικοί μας φωστήρες -ακόμα και οι υποτιθέμενοι σοβαροί του ΔΗΣΥ- από το περιεχόμενο των τουρκικών προτάσεων. Είναι μία ακόμη απόδειξη της ανεπάρκειας και της ανικανότητάς τους. Θα ήταν ενδιαφέρον να βγει ένας από αυτούς και να μας πει πως περίμεναν ότι θα ήταν οι προτάσεις. Να μας πει ποιες είναι οι διαφορές των προτάσεων που υποβλήθηκαν από αυτές που οι ίδιοι ανέμεναν. Για τη στήλη αυτή οι προτάσεις που κατέθεσε ο κ. Ταλάτ δεν έπρεπε να προκαλέσουν καμιά έκπληξη. Ήταν αυτό που ήταν λογικό να είναι κάτω από τις δοσμένες συνθήκες. Και επειδή, για μια ακόμη φορά, οι πολιτικοί μας νάνοι συλλαμβάνονται να μην έχουν επαφή με την πραγματικότητα, θα προσπαθήσω πιο κάτω να λύσω εγώ την απορία τους. Διότι είναι φανερό πως δεν έχουν αντιληφθεί πόσο έχουν διαφοροποιηθεί τα πράγματα μετά το 2004.
Τι έγινε το 2004; Μετά από 40 ολόκληρα χρόνια κυπριακού προβλήματος και ύστερα από 40 χρόνια προσπαθειών, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, με δική μας απαίτηση και μέσα από μία διαδικασία στην οποία είχαν συμφωνήσει και οι δύο πλευρές, παρουσίασε για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο λύσης. Ο ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ενωση, οι πιο σοβαροί διεθνείς οργανισμοί, όλη σχεδόν η ανθρωπότητα υποστήριξαν θερμά το σχέδιο και μας ζήτησαν να το δεχθούμε για να αλλάξει η μοίρα της Κύπρου. Η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι το αποδέχθηκαν πανηγυρικά. Εμείς το απορρίψαμε. Όποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί τις καταλυτικές επιπτώσεις αυτής της εξέλιξης στην πορεία του προβλήματος από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν μπορεί να ισχυριστεί πως έχει την παραμικρή σχέση με ό,τι ονομάζουμε πολιτική. Όποιος πιστεύει πως μετά από τέτοια εξέλιξη υπάρχει πιθανότητα να δεχθεί η Τουρκία (ή να της επιβληθεί) μία λύση χειρότερη για την ίδια από το σχέδιο του 2004 κοιμάται όρθιος και αν ασχολείται με την πολιτική μόνον ως πολιτικός νάνος μπορεί να χαρακτηρισθεί. Είναι όπως συμβαίνει κάποτε στο δικαστήριο. Ο δικαστής σε κάποιο στάδιο κάνει μία εισήγηση για συμβιβασμό μιας οικονομικής διαφοράς. Έστω και αν η πρόταση είναι ετεροβαρής, υπάρχει περίπτωση εκείνος που έχει να εισπράξει -αν τον ευνοεί η εισήγηση- να μετακινηθεί πλέον προς τα κάτω, δηλαδή κάτω από την εισήγηση του δικαστή;
Γιατί λοιπόν απορούν και εκπλήσσονται οι πολιτικοί μας μάγοι; Είναι απολύτως φυσικό. Η τουρκική πλευρά θα καταθέτει πλέον προτάσεις που θα βρίσκονται πέρα από το σχέδιο του 2004 ούτως ώστε, αν και όταν η διαπραγμάτευση φτάσει στο πάρε-δώσε, πηγαίνοντας λίγο πίσω να φτάσει ξανά -στη χειρότερη περίπτωση- στο σχέδιο εκείνο. Χρειάζεται πολλή εξυπνάδα για να καταλάβουμε αυτό το απλό πράγμα; Δηλαδή αν είμαστε εμείς στη θέση της δεν θα κάναμε το ίδιο; Θα φαινόμασταν τόσο μεγαλόψυχοι ώστε να δώσουμε στην άλλη πλευρά περισσότερα από αυτά που της έδωσε ο δικαστής;
Όμως ας μην ανησυχούν οι ανένδοτοι υπερπατριώτες των κομμάτων μας και της «Αδούλωτης Κερύνειας». Όποιες κι αν είναι οι προτάσεις δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος λύσης τώρα. Τώρα παίζεται ένα θέατρο. Θα έχουμε πιθανότατα την ευκαιρία για λύση «συμφωνημένης διχοτόμησης» (την οποία προτιμούν) μαζί με τον κ. Έρογλου μετά τον Απρίλιο. Ο κ. Έρογλου δήλωσε προχθές πως και ο ίδιος θεωρεί αυτή τη λύση ως την πλέον βιώσιμη επιλογή».
νομιζω οτι η εννοια τζαι η ρητορικη της κυπριακης λυσης εν σωστη για 2 λογους
1.απεικονιζει μιαν πραγματικοτητα..η εστω μερος της..οσον τζαι να πιεζουν/εισηγουνται μπλα μπλα ουλλοι, στο τελος εν να πρεπει να την δεχτουν οι κυπραιοι την οποιαν λυση..τζαι μεσω των συνομιλιων τζαι μεσω δημοψηφισματων..τζαι τουτη η υποτιμηση των τ/κ ωρες ωρες σπαζει κοκκαλα..οκ..εχουν αναγκη την τουρκια..ουλλοι; μια πτερυγα θελει την με το παθος του οιδοιποδειο..γνωστον συνδρομο εν μπορειτε να πειτε..τζαι μια αλλη αντιπαθει την..αν η δευτερη πτερυγα εν εσιει το πανω σιεριν τωρα, τοτε μερικοι πρεπει να σκεφτουν ιντα που ακολουθησεν το 2004…εννοω τον καφε [την προσβλητικη αρνηση του τασσου -τζαι τα συνεπαγομενα τζηνης της λογικης τζαι το οϊ το δημοψηφισμα]..τζαι εν σημαντικο να υπενθυμιζεται στους κυπραιους, στους συμπολιτες μας [βορειως τζαι νοτιως] οτι εχουν ευθυνη..τζαι οτι η λυση εννα βασιστει τζαι στες δικες τους επιλογες…τζαι οτι πρεπει να δουμεν ο ενας/μια τον αλλον/η στα μαθκια τζαι να εβρουμεν φορμουλες συνυπαρξης..τζαι εν εννοω μονο τες 2 κοινοτητες..εννοω τζαι στο εσωτερικο τους…οι εσωτερικες ισορροπιες εν ο μονος λογος που καταλαβω γιατι συνεχιζεται ενας ανοητος ωρες ωρες δημοσιος λογος για αυτονοητα πραματα..αλλα αλλον θεμα..
2. νομιζω εν τζαι θεμα αξιοπρεπειας..αλλα τζαι ουσιας..το οτι ο χριστοφκιας πιστευκει το, ναι τζαι για εμενα εν που τα θετικα του..
το οτι ο τασσος επεμενε οτι «επιβαλαν οι ξενοι» το σχεδιο του 2004, εν ηταν αληθκια στην ολοτητα του θεματος..ηταν τζαι τζηνο αποτελεσμα διαπραγματευσης δεκαετιων..τζαι πιο εντατικης τα τελευταια χρονια πριν το 2994 – για τουτον το πλαισιον ελαλεν μισες αληθκιες σαν πολιτικος..στο τελος, οντως, εδωκαν του «τελικες προτασεις» – αλλα τζαι τζηνος αρνειτουν να συζητησει σε τζηνη την φαση..ηθελε προφανως να παιξει με το ευρωπαικο χαρτι..ομως οπως τον αθθυμουμαι η κυπριακη λυση/εμφαση ηταν σταθερη αναφορα του μακαριτη υστερα που εκαταλαβεν οτι ναι μεν θα τον «εσερβιραν» στην ευρωπη, αλλα η δυνατοτητα του να «παιξει» αυτονομα επεριοριστηκεν δραματικα τζαι με τους 3 κανονισμους πριν «μπουμε» τζαι που το κλιμα που εδημιουργηθηκεν με τα ναι/οϊ..εν ηταν μεσα στο πλαισιο της «κυπριακης λυσης» τζαι η συναντηση με το σερνταρ πριν καν φανουν τα δυσκολα; τζαι οτι διαφωνιες τζαι αν εχω με τον τασσο, νομιζω οτι ο κυπροκεντρισμος του ηταν «σωστος» σαν ειδος ιστορικης ωριμανασης των ε/κ – το λαθος του [εκτος που τουτην την θλιβερη συνομωταξια των "διαδοχων" που μας αφηκεν] ηταν η αδυναμια του να καταλαβει οτι χωρις τους τ/κ εν εμπορεν να παιξει «κυπριακα»..εσπαταλησεν ενα αποθεμα καλης θελησης που ειχαν..
τελος παντων..ο χριστοφκιας τονιζει την κυπριακη λυση γιατι εν τζαιρος να εχουμεν την αξιοπρεπεια να δουμεν τον εαυτον μας σαν «παικτη» στην περιοχη μας..στην ζωη μας..
εν να μου πειτε «εν εσιει δικαιον σιορ ο λ. χαραλαμπους για την πολιτικη μας ηγεσια;»..αν αφαιρεσουμεν την τελευταια παραγραφο που εν νακκον προιον κιστιματος [νομιζω], ναι μια πτερυγα της πολιτικης «μας» ελιτ οντως συμπεριφερεται παντες τζαι τζημουνται στεκοντα..αλλα αραγες σου τζημουνται οξα παιζουν το για να κρατουν ενα μερος του κοινου τζοιμησμενο; παω προς την δευτερη εκδοχη..αν υπαρχει κατι εξευτελιστικο σε τουτες τες συζητησεις για τες «τουρκικες προτασεις» κλπ κλπ, εν ο τροπος που αντιμετωπιζονται οι πολιτες…σαν «οργανα» για πιεση των ξενων..μιαν ζωην δημοσιογραφοι τζαι πολιτικοι μιλουν τζαι γραφουν με στοχο να δωκουν «μηνυματα» στους εξω..
οποτε το οτι [εστω σαν ρητορικος κωδικας] εν να το «λυσουμεν» εμεις, εν μια υπενθυμιση οϊ απλα της πραγματικοτητας αλλα τζαι της αναγκης να νοιωσει ο μεσος κυπραιος οτι εμπλεκεται..η αποψη οτι ο «κοσμος» απλα εν να ψηφισει κατι χωρις να το νοιωσει/βιωσει εν περπατα..εν το ιδιο αυταπατη με την «ιδανικη λυση», την «συφωνημενη διχοτομηση», την διατηρηση του υπρχοντος καθεστωτος κλπ…
το οτι ο διεθνης παραγοντας εν επισης παικτης [σε πολλαπλες τζαι λληλοσυγκρουομενες εκδοχες] εν αυτονοητο τζαι καμνει οντως πολλα σκηνικα που στηνουν οι πολιτικοι μας να εν αστεια..
καμνω χαζιν λ.χ. τουτην την ιστορια με την «επιδιαιτησια»..μιαν ζωην, τουλαχιστον υστερα που το 74, η ε/κ πλευρα εθελεν το «διεθνη παραγοντα» να πιεσει την τουρκια..ε τζηνον ιντα που ηταν; εν ηταν εκκληση για «επιδιαιτησια»; να δει τα δεδομενα τζαι αφου κρινει οτι «εχουμεν» δικαιον να μας υποστηιξει;
η παρτε το τελευταιο επεισοδιο..δια προτασεις ο ταλατ..οι πολιτικοι μας λαλουν εν εν καλες, αμαν κοκ..τζαι ιντα που εισηγουνται τζαι οι απορριπτικοτεροι των απορριπτικων;
«διαφωτιση»..ε ιντα που εν η διαφωτιση; ενεν να πεισουμε οτι εχουμεν δικαιον καποιον [αμεσα η εμμεσα] διαιτητη;
η ας παμεν πισω..ινταλως εβρεθηκαν οι ε/κ με το μονοπωλιο στην διαχειριση τυ κρατους υστερα που το 64; εν τους το αναγνωρισεν ενας επιδιαιτητης;
οξα αμα εν υπερ «μας» εν καλα, τζαι αμα εν ενι εν «συνωμοσια»;
εν δαμαι που η υποκρισια της απορριπτικης ρητορικης παιζει με την κοινη λογικη..
το κυπριακο εν προβλημα στο οποιον εμπλεκονται πολλοι..γιατι εν θεμα γεωπολιτικο..τζαι φκαλουμεν πολιτικη υπεραξια που τουτην την γεωπολιτικη θεση τζαι συγκυρια..
το να αγνοησουμε τους ευρωπαιους, τους αμερικανους, τους ρωσσους κοκ απλα σημαινει οτι θα αλλαξουν οι ισορροπιες στο γηπεδο στο οποιο παιζουμε..
αναλογα μπορει να πει κανενας τζαι για την τουρκια..βημα βημα που το 55 [τριμερης] στο 64 [βομβαρδισμος τυλληριας] στο 74 [εισβολη λογω πραξικοπηαμτος] το τουρκικο κρατος εβρεθηκεν στην κυπρο..η ελλαδα επαιξεν τα χαρκια της εντονα ως το 74 τζαι υστερα πιο υπογεια..τζαι πιο ηρεμα μπορει να πει καποιος σημερα – ελπιζωμεν..τωρα το θεμα ενι ινταλως φκαλουμεν το τουρκικο στρατο που την κυπρο; εσιει δεδομενα με τα οποια μπορουμεν να παιξουμεν [σαν ιθαγενεις βορεια τζαι νοτια] για να πιεστει, η να δει το αντικειμενικο του συφφερον το τουρκικο κρατος – να αποχωρησει δηλαδη..τζαι η «κυπριακη λυση» μπορει να βοηθησει τζαι δαμαι..αλλα μεσα στο πλαισιο οτι η τουρκια εν τζαι προκειται να φυει που γειτονισσα μας..η γεωγραφια εν τζιαμαι..τζαι η τουρκια εν να εν παντα διπλα μας..γεωγραφικον γεγονος περα που οποιανδηποτε ερμηνεια.. τζαι καποιοι εν να την θωρουν με καλον δειν καποιοι με θυμον η δυσπιρκασμα..οπως τζαι την ελλαδα που εν νακκον παρατζει..εγω λ.χ. συμπαθω τους αραβες γιατι εν οι πιο καταπιεσμενοι τωρα…
το θεμα ομως ενι να δουμεν ινταλως γινουμαστεν συνειδητος αλλα τζαι αξιοπρεπης «παικτης» σαν ιθαγενεις..
τζαι τουτον προυποθετει την απομυθοποιηση μια σειρας που φαντασιακων σεναριων συνομωσιων οτι ταχα μου οι «ξενοι» εν να μας επιβαλουν…αλλον μαραζιν εν ειχαν ρε κοπελλια..σιγα δηλαδη που εν εκαμναν την δουλεια τους τζαι με τον διαχωρισμο..
τουτα [οισυνομωσιες, η προσπαθεια ανατορπης τζαι διαλυσης της ανεξαρτησιας τζαι της δημοκρατιας] ηταν υπαρκτα ως το 74..τοτε που ο λυσσαριδης ηταν αντιστασιακος τζαι η εοκα β επροσπαθησεν να τον σκοτωσει..σημερα εν ο ηρωας της Μαχης του σαμψων.. τζαι περιφερει θλιβερα την ιστορια του σαν εκθεμα προς καταναλωση – διοτι ετσι «νοιωθει» οπως μας ειπεν στο τελευταιο επεισοδιο τουτου του θλιβερου θεαματος με την δολοφονια χατζηκωστη.. σαν μια κωμωδια απενατι στην τραγωδια του 74…κριμαν..
σημερα ειμαστεν [σαν κυπρος] στο πυρηνα του παγκοσμιου συστηματος τζαι διουμεν βοηθεια στους «φτωχους», δεχουμαστεν μεταναστες..τοτε ειμαστεν εμεις οι φτωσιοι που εξαγαμεν κοσμο, που αγωνιζουματεν στα πλαισια του κινηματος των αδεσμευτων..
σημερα εισαγουμε «μαρξιστες» αλα δελαστικ για να καθαγιασουν συγκροτηματα των μιντια σαν «αντισταση»..χωρις αντροπη..
τοτε [το 74] οι ελληνες αριστεροι ηταν παρανομοι..σημερα προφανως μερικοι εν τζαι απολογητες του κεφαλαιου..
τουτη ουλλη η ιστορια της «διεθνους συνομωσιας» μπλα μπλα που γυριζει πκιον σαν το γυπα πανω που οποιον πτωμα εβρει [χωρις καν τον στοιχειωδη σεβασμο στο ατομο που μολις επεθανε] τζαι θελει να φκαλει υπεραξια, εν συμπτωμα μιας αλλοτριωσης..
το βιωμα μας εγινεν θεαμα που το διαχειριζουνται καποιοι..
τζαι η «κυπριακη λυση» εν ενας κωδικας που μπορει να βοηθησει στην αποδραση που τουτον τον εγκλωβισμο..που τουτον το περιπειαξιμο που τυπους σαν το δελαστικ, που μια θλιβερη παρουσια οπως του γιατρου τζηνη την νυχτα..
σαν μια επιστορφη στην πραγματικτοητα..του τι εγινε πραγματικα το 74…τουτου που ζιουμεν σημερα..της κυπρου ..τζαι της γεωπολιτικης γυρον…
Δηλαδή, μας λες ότι η κυπριακή λύση εν καλή ως σύνθημα, εν κατακλείδη;
μα ρε φιλε μου αν εγινετουν να το πω με μιαν λεξη ηταν να μαχομαι με τοσες λεξεις;..:)
εχω μιαν περιπλοκη σχεση με την εννοια του «συνθηματος»..ενεν συνθημα στην δικην μου ορολογια..θα το ονομαζα κωδικα που αννοιει μιαν σχεση με την πραγματικοτητα μπροστα στο καθεστως αλλοτριωσης [αποξενωσης τζαι που την πραγματικοτητα αλλα τζαι που την ιστορικη προοπτικη] που βιωνουμε τωρα..
σαν κωδικας νομιζω αναγνωριζει το πλαισιο αλλα τζαι επιτρεπει στα ατομα να νοιωσουν σαν ενεργα υποκειμενα..
μπορει να το δεις τζαι σαν μια στρατηγικη σε τουτο το πλαισιο..εσωτερικα..αλλα τζαι με εξωτερικες προεκτασεις που ντιζουν ελαφρως για την ωρα [αφου εν εφτασαμεν τζιαμαι] τζαι το πλεγμα των εγγυησεων κλπ..
συμπιεσμενη εκδοχη..
μεινισκει τζαι το ιντα που εν ο «κωδικας»..για το ινταλως λειτουργουν διαφορτικα ειδη λογου σαν κωδικες..
αλλα κανει..γιατι εν να πιασουμεν σεντονι παλε..
mightyravendark ειλικρινής θέληση σημαίνει να βάλλει θέσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που να είναι ικανές να γίνουν αποδεκτές που την άλλην πλευρά. Θκιάβασε το άρθρο του Χαχφετζίογλου σήμερα Κυριακή στον Πολίτη για να καταλάβεις τι εννοώ.
Ο φίλος μου ο Λινοπάμπακος βάλλει πολλά σωστά το θέμαν του χαρακτήρα της Κυπριακής λύσης, φκάλλοντας το που το ποδοσφαιρικόν Αποέλ-Ομόνοια, Ανόρθωση-Σαλαμίνα, ΑΕΛ-Απόλλωνας, αριστερός-δεξιοφιλελεύθερος.
Αν δεν είμαστιν ικανοί να εύρουμεν μόνοι μας αυτόν που θα αποδεχτούμεν σαν δομή του πολιτικού μας βίου, δεν θα είμαστιν ικανοί να το κάμουμεν να λειτουργήσει. Ιδίως που αυτόν το έχουμε ζήση μια φορά μετά τη Ζυρίχη.
Πληροφορώ τους φίλους σχολιαστές και αναγνώστες ότι ο Μιχάλης Μιχαήλ βρίσκεται στο εξωτερικό σε επαγγελματική αποστολή και θα γυρίσει την Τρίτη. Μέχρι τότε δεν νομίζω να μπορέσει να μπει σε διάλογο.
Το λάθος προκλήθηκε από αβλεψία του διαχειριστή (Λεξιπένητα) που ενώ γνώριζε την απουσία του Μιχάλη ανέβασε το κείμενο όταν ήρθε η «σειρά του» χωρίς να υπολογίσει τον παράγοντα «απάντηση στα σχόλια». Απολογούμαι.
Εγώ συμφωνώ πλήρως με τον Ασέρα, τα πράματα πλεον είναι ξεκέθαρα και ΟΦΕΙΛΕΙ ο πρόεδρος να τα κάμει το ίδιο ξεκάθαρα και στην Ευρώπη (ασχέτως αν και για μένα είναι κάπως αργά).
Τουλάχιστον να ξεμπροσκιάσει την Τουρκία.
Να πω επίσης ότι ο «ενδοτισμός» είναι το ίδιο βλαβερός με τον «απορριπτισμό» οπότε όλοι όσοι επιρρίπτουν το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης στη δική μας πλευρά ας πουν ρητά το τι ακριβως θέλουν να πουν
Σε κάθε κείμενό του ο Μ.Μ. έχει έναν και μοναδικό στόχο – μια μονοδιάστατη λογική διαπερνά κάθε του λέξη: Να καταδείχνει τον ύπουλο τρόπο με τον οποίο οι «αντίπαλοι» του (που όλως τυχαίως είναι και «αντίπαλοι» του Προέδρου και του κυβερνώντος κόμματος φυσικά) υποσκάπτουν κάθε έννοια και κάθε προσπάθεια για λύση του κυπριακού. Όλη η ουσία του άρθρου του, όλη η πρόθεση της διανοητικής του προσπάθειας βρίσκεται σε αυτή εδώ την εισαγωγικη παράγραφο:
«Το δεδομένο ότι όλα εξαρτώνται από την Άγκυρα δεν είναι αμφισβητήσιμο από κανένα.
Ωστόσο μια ενδελεχής μελέτη φανερώνει ότι κάθε άλλο παρά η άποψη αυτή βασίζεται σε αυτά τα δεδομένα. Πείθει, ακόμα, ότι τα κίνητρα των επικριτών της «κυπριακής λύσης» δεν είναι αγνά αλλά αποσκοπούν όπως ήδη αναφέραμε στο να πλήξουν τη διαδικασία της λύσης.»
Για τον κύριο Μιχαήλ (και τον κύριο Μπους κάποτε), όποιος διαφωνεί είναι εναντίον μας. Και καμιά διαφωνία μαζί μας δεν έχει αγνά κίνητρα. Αντιθέτως, όλα αποσκοπούν στο να πλήξουν τη διαδικασία της λύσης. Μιλάτε συχνά για «συνομωσιολογία» εδώ μέσα. Αυτή την παράνοια να βλέπει κανείς παντού τη «συνωμοσία κατά της λύσης» πώς την ονομάζετε;
Όσο για τη λύση από κυπρίους για κυπρίους – καλά τώρα αστειευόμαστε; Για εξηγείστε μου κι εμένα για να καταλάβω. Ας ξεχάσουμε προς στιγμήν πως η Τουρκία εκτός από εγγυήτρια δύναμη είναι και εισβολέας και έχει το πάνω χέρι και τον πρώτο και τελευταίο λόγο, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ας το ξεχάσουμε αυτό προς στιγμήν και ας αναρωτηθούμε το εξής απλό: Αν αυτή τη λύση από κυπρίους για κυπρίους δεν την αποδεχτεί τόσο η Τουρκία, όσο και η Ελλάδα και η Βρετανία, πώς ακριβώς θα γίνει; Η αλήθεια είναι πως η λυση από κυπρίους για κυπρίους ΠΡΕΠΕΙ να ικανοποιεί και να πείθει τρεις ακόμα χώρες.
Κατά τα λοιπά είναι όντως ένα ωραίο και σωστό σύνθημα που μπορεί να παράγει εκείνο το δημιουργικό συναίσθημα υπερηφάνειας (εθνικής λέγεται άραγε;) που τόσοι και τόσοι εδώ μέσα βγάζουν σπυριά κάθε φορά που γίνεται αναφορά σε αυτό…
ΔemΩΝ
«ειλικρινής θέληση σημαίνει να βάλλει θέσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που να είναι ικανές να γίνουν αποδεκτές που την άλλην πλευρά»Και αν η μια η η άλλη πλευρά,δεν θεωρεί αποδεκτές τις θέσεις της άλλης,ούτε καν ως βάση για διαπραγμάτευση,τι θα γίνει;Η φράση«ικανές να γίνουν αποδεκτές» είναι εντελώς υποκειμενική.Αυτό είναι το πρόβλημα.Αλλά,άκόμα και αν γίνουν αποδεκτές ως βάση για διαπραγμάτευση,όπως λες,ποιος μας λέει ότι θα συμφωνήσουν σε όλα τα επί μέρους ζητήματα;Οι πιθανότητες ,ώστε έτσι να ισχύσουν και τα δύο επί όλων των πτυχών του Κυπριακού,είναι μηδαμινές. «Αν δεν είμαστιν ικανοί να εύρουμεν μόνοι μας αυτόν που θα αποδεχτούμεν σαν δομή του πολιτικού μας βίου, δεν θα είμαστιν ικανοί να το κάμουμεν να λειτουργήσει.Ιδίως που αυτόν το έχουμε ζήση μια φορά μετά τη Ζυρίχη.« Από τι φαίνεται φίλε Acera, δεν είμαστε.Πόσο πρέπει να συζητάμε ακόμη για να αντιληφθούμε το αυτονόητο; «Δηλαδή αν είμαστε εμείς στη θέση της δεν θα κάναμε το ίδιο; Θα φαινόμασταν τόσο μεγαλόψυχοι ώστε να δώσουμε στην άλλη πλευρά περισσότερα από αυτά που της έδωσε ο δικαστής;» που λέει και ο Λουκάς Χαραλάμπους.Τι εισηγήσε,να διακόψουμε τις συνομιλίες ή να συζητάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα μέχρι να βρούμε μόνοι μας αυτό που θέλουμε;Και σημείωσε.Οι «δύσκολες» πτυχές,δεν έχουν ακόμη συζητηθεί.Φαντάσου εκεί τι θα γίνει.Όταν η «καλή θέληση»,αντικατασταθεί με τις «κόκκινες γραμμές» των δύο πλευρών.Κάποτε,ορισμένοι έλεγαν, ότι η Ζυρίχη δεν πρόκειται να λειτουργήσει.Μετά από 50 χρόνια, οι ίδιοι ήρθαν και μας είπαν, ότι η Ζυρίχη ήταν τελικά «ευλογία».Παρά το γεγονός,ότι η λύση ήταν δοτή.
mightyravendark εν εκατάλαβα.
Τι ακριβώς προτείνεις.Πε κάτι συγκεκριμένο.
Εξαναείπα το.Πολοί λέσιν πολλά .Λύσεις εν προτείνουν.
Αγαπητέ Ανδρέα.Άμεση εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα στη διαδικασία.Στο αρχικό στάδιο,υπό τη μορφή της διαμεσολάβησης και σε εκτενέστερο στάδιο, υπό την μορφή της επιδιαιτησίας,εάν αυτό είναι αναγκαίο.Νόμιζα,ότι από τα γραφόμενα μου,εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς,τι προτείνω.Απολογούμαι.
Είναι προφανές ότι μεταξύ των υποστηριχτών της [ομοσπονδιακής] λύσης υπάρχουν [τουλάχιστον] δύο [βασικές] σχολές σκέψης και προσέγγισης:
1. Από τη μιαν είναι οι οπαδοί της θέσης για “λύση από τους κυπρίους γιατ τους κυπρίους”, που αφορά την εξεύρεση λύσης για την εσωτερική πτυχή του κυπριακού [και η οποία προβλήθηκε και καθιερώθηκε κυρίως από τον Πρόεδρο Χριστόφια]. Εκφραστές και υποστηριχτές αυτής της προσέγγισης είναι ως επί το πλείστον οι παραδοσιακοί [ζήτω η παράδοση και η λαογραφία], δογματικοί και ευρωσκεπτικιστές Αριστεροί [κυρίως ΑΚΕΛικοί ή φίλα προσκείμενοι στο ΑΚΕΛ, αλλά κι άλλοι μεμονωμένοι και περιθωριακοί αριστερίζοντες κι αριστεριστές. Και τούτο όχι αδίκως καθώς ΔΕΝ εμπιστεύονται τους ξένους [και δη τους αγγλοαμερικάνους και λοιπούς τοιούτους τύπους] λόγω του προτέρου [ακατονόμαστου] αυτών βίου – απροκάλυπτες επεμβάσεις στα εσωτερικά της Κύπρου, δοτά Συντάγματα [όπως εκείνο της Ζυρίχης ]και δοτά Σχέδια Λύσης [ππου χχου, το Σχέδιο Ανάν] … Γι’ αυτό και κάποιοι εξ Ημών βκάλλουμε σπυρούδκια [σαν μωροκόπελλα] όταν ακούμε για επιδιαιτησίες [από ξένους] ή και για “ασφυξιογόνα” χρονοδιαγράμματα! Εξ ου και το γιατί αυτοί οι Άνθρωποι [της Αριστεράς] στηρίζουν την πολιτική Χριστόφια ή έστω επιδεικνύουν υπομονή …
2. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της σχολής “θέλω λύση χτες”, που δίνουν την εντύπωση ότι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την όποια λύση [παρακολουθείστε λίγο την αρθρογραφία του κου Ρολάνδη] … Κι αυτό ΔΕΝ είναι καθόλου παράδοξο κι αφύσικο γιατί βλέπουν ότι μια τέτοια λύση θα διασφαλίσει τη συνέχιση της [ευρωπαϊκής] καπιταλιστικής πορείας της Κύπρου [οικονομικής και πολιτικής] … Οι εκφραστές και υποστηριχτές αυτής της προσέγγισης εντοπίζονται κυρίως στον χώρο της φιλελεύθερης Δεξιάς [στην ουσία σε μια μερίδα του “Συναγερμού” – που ούτε μισομερίδα δεν είναι όμως, καθώς πολλούς άλλους του ιδίου χώρου τους κατατρώει ακόμα ο εθνικισμός], αλλά πλαισιώνονται κι από πρώην Αριστερούς [ή «απολογητες του κεφαλαίου» - όπως τους λαλεί τζι’ παρέας ο Linopampakos], από «κοσμοπολίτες» [για να χρησιμοποιήσω και μια έκφραση του αγαπητού Aceras] πλέον Αριστερούς ή σοσιαλδημοκράτες αριστερίζοντες και μη.
Συνήθως τούτοι [που λαλεί τζι’ ο Τσιελεπής] ούλλοι έχουν κάποια κοινά γνωρίσματα. Ας πούμεν:
i. Κατηγορούν τον Χριστόφκιαν ότι έκαμεν τα μαμμούριν [θάλασσα – για τους εξ Ελλάδος που τυχόν μας διαβάζουν] … Και τούτο γιατί δεν είναι [όπως λένε] και τόσο τολμηρός και διαλλακτικός [ευέλικτος είναι τελικά;] κι ότι “στο τέλος της ημέρας”>/i> [Aceras, μεν με πιάσεις που τον λαιμό] ΔΕΝ θέλει ούτε λύση!
ii. Υπερθεματίζουν για συνεργασία του ΑΚΕΛ με το ΔΗΣΥ και ότι ο Πρόεδρος [και το ΑΚΕΛ] δογματικά ΔΕΝ το δέχονται … [Τον Θεμιστοκλέους, τον Αβέρωφ, την Θεοχάρους τζιαι τον Σαμψών ερωτήσαν τους;]
iii. Θεωρούν ότι ο Αναστασιάδης είναι ο μέγας [ο πιο σπουδαίος και ο πιο διορατικός] πολιτικός ηγέτης της Κύπρου κατα τα τελευταία χρόνια … Τώρα πως αυτός ο ηγέτης δεν μπορεί αν κουμαντάρει τον Φούλη που συνεχώς του βγαίνει από δεξιά, εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω …
iv. Κλαίνε και οδύρονται ακόμα τζιαι σήμερα [6 σχεδόν χρόνια μετά] για τη “χαμένη ευκαιρία” που μας δόθηκε με το Σχέδιο Ανάν [για λύση του κυπριακού] και δεν την αρπάξαμε από τα μαλλιά
Εγώ, πάντως, παίδες και κορασίδες, είτε λόγω των “αναχρονιστικών” ιδεολογικοπολιτικών μου αγκυλώσεων [εξ ου και η συνήθεια μου να χρησιμοποιώ αγκύλες αντί συνήθεις παρενθέσεις] και προκαταλήψεων, είτε λόγω των παλαιοκομμουνιστικών μου δογματικών αντιλήψεων [κάτι σαν παιδικό τραύμα ας πούμεν],
a. Πρώτον, γιατί δεν έχω καθόλου εμπιστοσύνη σ’ αυτούς ΟΛΟΥΣ τους ξένους που τρέχουν ή είναι έτοιμοι να ΜΑΣ προσφέρουν τες καλές τους υπηρεσίες [ως σύγχρονοι καλοί Σαμαρείτες], γιατί όπως λαλεί τζι’ ο σχολιογραφος Οθέλλος υπάρχουν “… και τα συμφέροντα των άλλων παικτών…”, και
b. Δεύτερον, γιατί πιστεύω ότι αν ΔΕΝ υπάρξει ουσιαστική [μαζική] κοινωνική κινητοποίηση και παρέμβαση ένθεν και ένθεν του συρματοπλέγματος τότε “λύση από τους κυπρίους γιατ τους κυπρίους” YOK! Κι όπως ξανάπα [κι αλλού] η ευκαιρία [και το momentum] για λύση ΜΑΣ δόθηκε το 2002-2003 [πριν το Σχέδιο Ανάν] όταν οι τουρκοκύπριοι κατα δεκάδες χιλιάδες εξεγέρθηκαν και διαδήλωναν ενάντια στο ντενκτασικό καθεστώς … Κι εμείς κοιμόμασταν … “Γελούσαμε στις γειτονιές [...] και κοιτούσαμε τις κοπελιές …”
Anef_Oriwn
Κυριακή 17/1/2010 – 9:00 μ.μ.
Οκ.Κι εγω δεν είμαι εναντίον.Γιατί μετα που τούντη αυθάδεια της Τουρκίας , προφανως πρεπει κάποιος να την βάλει στη θέση της.
Προσοχή όμως να μεν καταντήσουμε σε ένα σχέδιο επίσης δοτό όπως το 2004.
Όταν εμείς,που υποστηρίζουμε την λύση,φτάνουμε στο σημείο να ιδεολογικοποιούμε και να κομματικοποιούμε το κυπριακό πρόβλημα,τότε δεν έχουμε υπόθεση.Δεν έχει πλέον νόημα,να φτιάχνουμε Φόρουμ με επικεφαλίδα «Επανένωση 2010.»Λυπάμαι,πραγματικά λυπάμαι.
Τι μαλακίες λαλείς ρε άνεφ; ξεκόλλα ρε κουμπάρε..
Κυριάκο,
[Όπως τζι’ ΕΣΥ] σχολιάζω, γενικώς τζιαι περίπου ότι λαλούν κάποιοι … Έχεις να πεις κάτι, πες το … Εχάλασα ΣΑΣ το party;
Οι φίλε .Κάμνεις λάθος.Ο καθένας μπορεί να εκρφράζεται ελευθερα.
Απλά πρέπει να μεν μιλά κάποιος με μισόλογα ,ασάφειες, υπονοούμενα και αυτό που λέει να συνοδεύεται πάντα με επιχειρήματα.
Εγώ τούτο ακολουθω και γι αυτό ζητω και που τους άλλους ,ενίοτε , να πραττουν το ίδιο.
Άλλωστε το ωραίο έιναι ότι δαμεσα σμίγουν πολλές ιδεολογικε΄ς απόψεις.
Kαι για να το συμπληρώσω και να γίνω πιο σαφής , πολλά που τούτα που ανάφερε ο άνευ εν που τες παθογένειες τούντου μπλογκ.
Εν σου κάμνει ο χριστόφκιας , εν σου κάμνει ο αναστασιάδης?
Κάμνει σου άλλος?
Ε πε το με επιχειρήματα.Μεν πετάσσεις συνθήματα γιατί ρίφκεις και το επίπεδο.
Αν θέλουν να πεσουν χαμηλα υπάρχει και το c.w.(μουχαχα)
Δηλαδή,εσύ πιστεύεις αυτό που έγραψα,το έγραψα διότι μου λείπουν τα επιχειρήματα να απαντήσω στον άνεφ;Και έτσι το ερμήνευσες εσύ;Ως σύνθημα,που ρίχνει το επίπεδο;Τέλοσπάντων,να μην μπω σε συζητήσεις και λογικές,που όντως αγγίζουν τα όρια του επιπέδου άλλων μπλογκ.
Ποια η γνώμη σας για το άρθρο του Περικλέους στη σημερινή «Αλήθεια»;
http://alithia.com.cy/alithia_.....t_id=53577
Όχι μιλώ γενικά.Απλά λέω το διότι εν φυσιολογικό οι απόψεις πολλώ ατόμων να ταυτιζουνται με συγκεκριμένα κόμματα.
Τούτο εν θα πρεπει να αποτελεί τροχοπέδη για ανάπτυξη διαλόγου αν βεβαίως υπάρχουν επιχειρήματα ένθεν κακείθεν.
Πάντως σε ενα σχόλιο που εκαμες π.χ πιο πάνω αναφερόμενος σε επιδιαιτησία εκακοφάνηκε σου γιατί ο χριστοφιας που δεν την δέχεται.Ε τζιαμέ αναφύεται εύκολα το ερωτημα …εσυ θέλεις την?
Εκατάλαβες τι εννοώ όταν λέω να έχουμε ολοκληρωμένες απόψεις?
Εγώ λαλώ ότι σπρώχνει το ποτζεί φέρνει το ποδά να πειστεί ,πρωτίστως ο ίδιος , και να πείσει ότι μπορεί και να «δουλέψει » το σχέδιο επανένωσης που εκατεθεσε η αγκυρα ανάμεσα στα 2 κράτη που εννα υπάρχουν στην Κύπρο.
Mightyravendark,
Διερωτούμαι: Έχεις την εντύπωση ότι οι άνθρωποι διαμορφώνουν τον τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν χωρίς να επηρεάζονται από τις άλφα ή ωμέγα ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές απόψεις που κυριαρχούν ή σερβίρονται στον κοινωνικό τους περίγυρο; Π.χ. όταν ΕΣΥ προσυπογράφοντας το άρθρο του Λουκά Χαραλάμπους όπου υποβάλλει ότι οι θέσεις της Τουρκίας ΔΕΝ ήταν έκπληξη, με βάση ποια συλλογιστική το λες αυτό; [Θα αποφύγω να κάμω ΕΓΩ υποθέσεις ...]
**************
Andreas,
Οι «παθογένειες» [όπως τις λαλείς] του Blog αυτού, προκαλούνται λόγω του ότι οι συντελεστές του [αλλά και οι συμμετέχοντες στο διάλογο] προέρχονται από ένα ευρύ ιδεολογικοπολιτικό φάσμα – και ΔΕΝ είναι καθόλου κακό αυτό. Η ουσία είναι ο διάλογος να είναι και εποικοδομητικός και δημιουργικός. Γι’ αυτό και διερωτούμαι για τον τρόπο που αντιδρούν κάποιοι … Τι πάει να πει “Τι μαλακίες λαλείς ρε άνεφ; ξεκόλλα ρε κουμπάρε” ή ιδεολογικοποίηση και κομματικοποίηση του κυπριακού;
Σε τι διαφέρει αυτό που περιγράφει ο Περικλεόυς από μια συμφωνημένη διχοτόμηση;
Ανδρέα,σε παραπέμπω στα πιο πάνω μου σχόλια.Διάβασε τα,και πες μου, που διαπίστωσες ότι αυτά, δεν είναι ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα.
Ωραία λέεις π.χ
«Ούτε την τακτική του κύριου Χριστόφια,σε σχέση με τα χρονοδιαγράμματα, την έχω κατανοήσει.Δήλαδή, θα συζητούμε επάπειρον,την ίδια ώρα που ο χρόνος και οι διεθνείς εξελίξεις τρέχουν εις βάρος μας;Έτσι θα λύσουμε το Κυπριακό κύριε Χριστόφια;»
Και σε ρωτω.Ποιος σου είπε ότι θέλουμε να συζητούμε επ άπειρον.
Τουλάχιστον έδειξε ο νυν πρόεδρος ΞΕΚΑΘΑΡΑ για το ποιος ευθύνεται για τη στασιμότητα που παρατηρείται.
Και σε ρωτώ τι προτείνεις?Να δεχθεί χρονοδιαγράμματα?Να δεχθεί ότι του προτείνουν όπως επάθαμεν στο παρελθόν και να την ονομάσουμε ταχα λύση?
Ξερω γω.
Μετα λέεις
«Η λύση και όχι η μετατροπή της προσπάθειας σε ένα blame game ή σε παιγνιδάκι εξουσίας στο εσωτερικό.Άστε, που κατά την άποψη μου, το blame game,το έχουμε χάσει οριστικά στις 24 του Απρίλη του 2004.»
Μα η λύση μια κουβέντα ένει.Αν μεν πεις γιατι εν προχωρούν οι συνομιλίες μια ζωή χωρίς λύση εννα μείνουμε.
Διευκρίνισε τι ακριβώς θέλεις να πεις.
Λες ότι η συμφωνημένη διχοτόμηση είναι το ίδιο με τη συνομοσπονδία; Νομίζω δεν συγκρίνονται τα δύο και να μη ξεχνούμε ότι η διχοτόμηση είναι ό,τι χειρότερο, συμφωνημένη ή μη. Δεν λέω ότι συμφωνώ με τον Περικλέους, αλλά καλά κάνουμε να ακούμε τις απόψεις όλων πολύ προσεκτικά και να σας θυμήσω ακόμη πως και το ΑΚΕΛ ακόμη, όταν το 1964 ο υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης μίλησε για ομοσπονδία, βγήκε έξω από τα ρούχα του. Τώρα (στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα) αγωνιζώμαστε να πετύχουμε αυτό που μας πρότειναν τότε και το οποίο μπορούσαμε να πετύχουμε με σαφώς καλύτερους όρους, στη μορφή της λειτουργικής ομσπονδίας, χωρίς μετακινήσεις πληθυσμών.
Προσυπόγραψα την άποψη του Λουκά Χαραλάμπους και όχι την ιδεολογία του,την κομματική του ταυτότητα και το άτομο του.Αυτά,ποσώς με ενδιαφερουν.Δεν αποτελεί έκπληξη για μένα,για τους εξής λόγους.1)Από τι στιγμή που οι συνομιλίες ξεκινούν από το μηδέν και με δεδομένο το ισοζύγιο δυνάμεων των δυο πλευρών,είναι λογικό η άλλη πλευρά να καταθέτει μαξιμαλιστικές θέσεις στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.2)Η τουρκική πλευρά,δεν έχει τα κίνητρα,τουλάχιστό στον ίδιο βαθμό που είχε το 2004,για να λύσει το Κυπριακό.Με δεδομένη και τη μη ενεργό ανάμιξη ουδέτερων παρατηρητών στην διαδικασία,η υποβολή τέτοιων προτάσεων,ήταν για μένα φυσικό επακόλουθο.3)Οι εκλογές στα κατεχόμενα.Οσό αφορά το ερώτημα που θέτεις.Όχι.Αλλά είχα την εντύπωση,ότι η λέξη Επανένωση,ξεπερνά τα όρια των κομματικών στεγανών,των εθνικών ταυτοτήτων και των οποιονδήποτε ιδεολογιών.Ιδεολογικοποίηση και κομματικοποίηση του κυπριακού σήμαίνει,μονόπλευρη παράθεση επιχειρημάτων και μονόπλευρη εξάσκηση κριτικής,με φόντο την κομματική και ιδεολογική ταυτότητα.
«Και σε ρωτω.Ποιος σου είπε ότι θέλουμε να συζητούμε επ άπειρον.»
Φίλε Ανδρέα,για 17 ολόκληρους μήνες συζητάμε για το συνταγματικό και ακόμα δεν καταλήξαμε σε συμφωνια.Τι θα γίνει,εάν αυριο αρχίσουμε να συζητάμε το περιουσιακό,το εδαφικό,το θέμα των εποίκων,των θέμα των εγγυήσεων,χωρίς τη βοήθεια του διεθνούς παράγοντα;Βεβαίως και ύποστηρίζω τα χρονοδιαγράμματα.Όσο περνά ο καιρός,τόσο πιο πολύ δυσχαιρένουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της λύσης.Τόσο πιο πολύ αναβαθμίζεται,γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά,η Τουρκία.Δεν μπορούμε να συζητάμε χωρίς να λαμβάνουμε καθόλου υπόψη,τι συμβαίνει γύρω μας.Βεβαίως και έχει ευθύνη η άλλη πλευρά,για την κωλησιεργία που παρατηρείται στις συνομιλίες.Και είναι ακριβώς εδώ,που χρειαζόμαστε την παρέμβαση του Ο.Η.Ε και της Ευρωπαικής Ένωσης,αν θέλουμε να φτάσουμε σε λύση.Μα αυτό λέω συνέχεια.
Εν τζιε διαφωνω φίλε μου .Εν τζιε διαφωνω.Αλλα χατε…
Εν θελω να επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος γιατί αν… και λαός απορρίψει και το νεο σχεδιο Τέρμα.
Εγώ προσωπικά χρονιδιαγράμματα δεν θελω .
Πρέπει όμως ο προεδρος να κάμνει πιο γλίορα.
Kapios na eidopoieisei amesos ton Koulia.. Telika en toutos o Papadopoulos pou itan i «navarhida twn upohorisewn».. Edehtiken ta oulla.. tze «lusi apo kuprious gia kuprious», tze ek peritropis proedries, epoikous, sunetairismous.. ta panta..
«Όλα αυτά συνηγορούν στο ότι εκείνος που δακτυλοδείχνεται απ’ όλους ως ο αρχικός υπεύθυνος για τη μη λύση είναι η Τουρκία. Και αυτό γίνεται ακόμα και από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.»
Gia onoma.. kai ligi sovarotita.. O proedros eklegike gia na mas vgalei apo ti gonia, kai meta apo oles tis kiniseis kalis thelisis tou eimaste simera polu pio goniasmenoi kai apomonomenoi.. uparhei pio megali apodeixi gi’avto apo to ti egine to Dekevri?
Paidkia, i pio kali upiresia pou mporeite na prosferete sti lusi einai na dehteite oti i politiki pou akolouthoume afti ti stigmi DEN odigei se lusi kai na doume oloi mazi me poious mihanismous tha piestei i Tourkia gia na dehtei mia pragmatiki omospondiaki lusi pou na mporei na ginei apodehti apo tin pleiopsifia (kai de milw mono gia diakuvernisi.. an edw uparhei hasma, na doume ti ehei na ginei me periousiako, edafiko, asfaleia ktl).
Νομίζω το θέμα μας δαμέσα δεν είναι ο καπιταλισμός ή ο κομμουνισμός αλλά το Κυπριακό..
Επιπλέον κυριολεκτικά δεν καταλαβαίνω αυτά που γράφεις..
file sceptic συγχίζεις κάποια πραμετα.
Άλλο εννοούσαμε ότι ήμασταν στη γωνιά επί Τασσου.
Τωρα δεν είμαστιν.
Το Δεκέμβρη δεν μας εστήριξαν όσο θα εθέλαμε γιατι δεν θέλουν να επιβάλουν ,ακόμα-ίσως και ποτε, κυρώσεις στην Τουρκία.
Αλλο το να άλλο τ άλλο.
@Ράφτη, απλά διαβάζοντας τους λόγους που καταθέτει ο Περικλέους – παρόλο που περιέγραφε μια χαλαρή πολύ χαλαρή ομοσπονδία ή συνομοσπονδία – διερωτήθηκα πως αυτή η λύση είναι επανενωτική και αφού συζητούμε ΚΑΙ αυτή τη λύση γιατί να έχουμε ταμπού με τη διχοτόμηση;
Αγαπητέ/ή Mightyravendark,
Το ερώτημα παραμένει … Κι ΕΓΩ εξακολουθώ να διερωτούμαι [ρητορικά και χωρίς να μπαίνω στις λεπτομέρειες αυτών που λες]: Γιατί ΜΟΝΟ οι απόψεις οι δικές μου [λόγου χάριν] ή μπορεί και μερικών άλλων, να έχουν ιδεολογική ή/και κομματική χροιά κι όχι και οι δικές ΣΟΥ ή και του κου Λουκά Χαραλάμπους; Οι απόψεις που [ΕΣΕΙΣ] εκφράζετε δεν εδράζονται πάνω σε συγκεκριμένη συλλογιστική [ή ένα σύστημα ιδεών] που δεν είναι αποκομμένο από τον κοινωνικό και πολιτικό περίγυρο, αλλά αντίθετα έχει να κάμει με τα συγκεκριμένα ιδεολογικά ή/και κομματικά δεδομένα της Κύπρου; Αυτές οι ιδέες και απόψεις [που τις θεωρούμε δικές μας], δεν εκφράζονται είτε στην ολότητα τους είτε μερικώς κι από συγκεκριμένους πολιτικούς και κομματικούς χώρους ή από πολιτικούς και κομματικούς παράγοντες;
Πιστεύω ότι ο στόχος της Επανένωσης έχει αγκαλιάσει κόσμο από διαφορετικούς πολιτικούς και κομματικούς χώρους [κι αυτό είναι κάτι πολύ καλό και θετικό] … Εξ ου και η ανάγκη για τη δημιουργία και λειτουργία αυτού του Blog … Όμως ας μην ξεχνάμε ότι πολλοί ξεκινάμε από διαφορετικές αφετηρίες, γι’ αυτό και είναι φυσικό οι αναλύσεις και οι τελικές τοποθετήσεις μας να έχουν και διαφορετικό περιεχόμενο. ΕΣΥ δικαιούσαι να κρίνεις και να επικρίνεις, ΕΓΩ όχι;
Πέραν τούτου πως προσδιορίζεται η «ουδετερότητα» των όποιων παρατηρητών ή πως εφαρμόζεται η πολύπλευρη «παράθεση επιχειρημάτων», για τα οποία κάνεις αναφορά; Δεν νομίζεις ότι οι σκέψεις και οι κρίσεις μας [που μπορεί να γίνονται είτε συνειδητά στη βάση κάποια ιδεολογίας ή και ασυναίσθητα – όπως μπορεί να νομίζουμε] είναι απότοκο του κοινωνικοοικονομικού μας status, της παιδείας και της κουλτούρας μας [τα οποία με τη σειρά τους αντανακλούν την υπαρκτή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα];
ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΜΑΙ! Γι’ αυτό και στη σκέψη και στον λόγο ΜΟΥ υπεισέρχεται ΠΑΝΤΟΤΕ η θεώρηση των πραγμάτων εξ Αριστερών!
Αγαπητέ Άνεφ,κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.Δεν κρίνω τον κύριο Χριστόφια ως Ακελικό,μαρξιστή,κομμουνιστή κτλ.Τον κρίνω ως πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.Νομίζω,ότι είσαι αρκετά έξυπνος,για να καταλαμβαίνεις την ειδοποιό διαφορά.Δεν ξέρω αν έχεις κάτι με τον Λουκά Χαραλάμπους.Θα στο ξαναπώ.Δεν με ενδιαφέρει ποιος είναι και ούτε θέλω να ξέρω.Οι απόψεις του όμως,στο συγκεκριμένο άρθρο,με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο.
Ανεφ θα ειχε λογικη το λυση χθες αν δεν επερνουσαν 6 χρονια.
κάποτε ο χριστόφιας μας έλεγε λύση μακριά από μητέρες πατρίδας, τώρα επικαλείτε τη βοήθεια της ελλάδας…έλεγε ότι η ιδεολογική συγγένεια με τον ταλάτ είναι το ισχυρό του όπλο, και ότι ο ταλάτ θα οδηγούσε τους τ/κ σε εξέγερση εναντίον των αποφάσεων της άγκυρας για λύση της κύπρου από τους κύπριους…και τον ψηφίσαμε, έλεγε επιτέλους ήρθε η ώρα της Κύπρου να σωθεί (λες και τόσα χρόνια που εκλέγονταν πρόεδροι με την βοήθεια του ακελ δεν ήταν η ώρα να σωθεί η Κύπρος). αγαπητοί μας οδηγηθήκαμε σε νέο ναυάγιο, και το ξέρουμε πολύ καλά. ψηφίστε λοιπόν ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ (αλήθεια κατάλαβε ποτέ κανείς τι σημαίνει αυτή η φράση???).